Onica ſeptima poſt trinitatis

ſpūs filij et fortitudinis ſpūs ſcientie et pietatisſpūs timoris dn̄i. Spūs ſapientie. Ecce h̓ vnꝰpanis ad cognoſcendū deum ⁊ potentiā ſapientiam ⁊ clementiā ⁊cͣ. ſpūs intellectus. Ecce alipanis ad intelligendū ſecreta diuine ſcripture.Spūs cōſilij ad eligendū bona ⁊ extirpandummala. Spūs fortitudinis panis ad corroborandū. ꝯtra diabolicas tēptationes. Spūs ſcientiead diſcernēdū bonuꝫ a malo. Spūs pietatis adſubueniendū pauꝑibus ⁊ ꝑſonis miſerabilibꝰ.Spūs timoris dn̄i vt quilibet ſciat ſe p̄ſeruarea peccato ⁊ diabolicis tēptationibus. Ecce hicſeptem panes vel ſeptem ſporte ⁊ ſeptem donaſpūſſancti.Sermo ſcd̓s de effectu gr̄e dei d̓ eadē dn̄ica. vijRatīa dei vitāeterna. ad Roma. vj. ca. originaliter. recitatiue vero ī epl̓a currētisdn̄ice ſcribit̉. Uerbū iſtud dat mihi motiuū p̄dicandi de neceſſitate habēdi gr̄amdei. ⁊ de vtilitate quā facit ī ꝑſonis Materia ēſubtilis ⁊ intricata. habebimꝰ ſpeculatiōes theologicales ⁊ materias morales. Salutet̉ virgomaria. deinde reſumat̉ thema Queſtio ſubtiliseſt in theologia de gratia dei. ⁊ eſt iſta. Si aliqͣꝑſona hūana in hoc mūdo ex bonis oꝑbꝰ q̄ facit ſeruiendo deo ⁊ proximo ex illis operibꝰ pōtꝯſequi gl̓iaꝫ eternā. Huic q̄ſtioni rn̄detur ꝑ diſtinctionem ſic. qꝛ talia bona oꝑa poſſunt dupliciter cōſiderari ẜm ꝙ ꝓcedunt a pͥncipio creatovel a pͥncipio creatore Si vero ꝯſiderent̉ ẜm ꝙꝓcedunt a pͥncipio creato .ſ. ab homīe vel a libero arbitrio qn̄ homo ex intellectu iudicat taliabona oꝑa fiēda ⁊ libero arbitrio eligit illa ⁊ placent ſibi ⁊ oꝑatur ea. tunc d̓r ꝙ inqͣꝫtuꝫ a tali pͥncipio ꝓcedunt nō ſufficiunt aliqua bona oꝑa adhabendū gl̓iam eternā. Ratio. qꝛ tāta eſt dignitas ⁊ excellētia glorie. ꝙ poſſe creature non ſufficit ad ꝓducendū illam nec ad dandū illa. ſicutequꝰ non poteſt generare hominē nec homo angelū. nec angelus celū. qꝛ eſt vltra ſuaꝫ ſpeciem⁊ ꝟtutem. Ita nec homo ꝑ ſuū liberū arbitriuꝫoꝑando bona oꝑa pōt ꝯſequi vitam eternā. cōſiderando illa oꝑa vt dictū eſt .ſ. inqͣꝫtū ꝓcedūtex libero arbitrio ⁊ quo ad eorū ſubſtantiam tn̄homo ꝑ liberum arbitriū oꝑando ꝓducit aliosmagnos effectꝰ ſibi ꝓportionatos ſicut claritatem intellectꝰ ad intelligēdū ⁊ ſciendū. lꝫ perſona que viuit in peccatis ītellectum habet obſcurum tenebroſū ꝑ mala deſideria. ⁊ infirmitatemmemorie. qꝛ qui dat ſe luxurie ⁊ peccatis memoriam habet debilē ⁊ debilē voluntatē ad bonasinclinationes ⁊ bene operandū. Itē homo ſinegratia poteſt facere oꝑa ad ꝯſequendū ſanitatēin corpore. qꝛ iſta ſūt oꝑa ꝓportionata libero ar

j. ⁊. ij. Item poteſt ex bonis oꝑbus leticiā habere ī anima. quia ſicut ſanitas corꝑis letificat. itaſanitas anime vt eſt gratia letificat aīam. Itē p̄tcōſequi bonam famā ⁊ multa alia bona que ſūteffectus ꝓportionati taliū bonorū operū. ſꝫ nonad vitaꝫ eternam habendā. qꝛ non eſt ꝓportionata talibus oꝑbꝰ. Iuxta intellectū hunc loqͥtur ſcriptura Non ſunt cōdigne paſſiones huiꝰtꝑis ad futuram gl̓iam q̄ reuelabit̉ in nobis. adRoma. viij. Si vero volumꝰ loqui de illis operibus inqͣꝫtum oꝑa bona et virtuoſa ꝓcedunt apͥncipio creatore. ſcꝫ deo qui ſcꝫ illuminat ſupernaturaliter voluntatē et memoriā ad bona oꝑaoꝑanda. ſic ſufficiunt ad vitam eternam habendam. qꝛ pͥncipium eſt deus per gratiam oꝑansin homīe. De hoc vide ſanctū Tho. j. ij. q. cxiiijarti. iij. Hoc declarat̉ ꝑ exemplum de fonte abalto deſcendēte. Si q̄rat̉ an illa aqua poſſit aſcēdere oportet per diſtinctioneꝫ reſpondere. quiaſi volumꝰ loqui de aqua inqͣꝫtum eſt elementuꝫponderoſū ꝑ ſe non pōt aſcendere quātū deſcendat. Si ꝟo loquamur d̓ aqua inqͣꝫtuꝫ ꝓcedit d̓alto loco. dico ꝙ poteſt aſcēdere. quia naturaliter aqua aſcendit qͣꝫtū deſcendit. Ita ſi de operibus que ſunt in hoc mūdo volumꝰ loqui reſpectu pͥncipij creati .ſ. homīs ꝑ quem fiunt nō poſſunt talē effectuꝫ ꝓducere vt ſcꝫ gl̓ia habeat̉. qꝛnon ſufficit virtus nature. Si ꝟo loquamur inqͣꝫtum ꝓcedunt ab alto .ſ. a pͥncipio creatore ſicſufficiunt ad vitam eternam habendā. Et iuxtaiſtum intellectū dicebat xp̄s. aqua ſcꝫ gratie. qꝛrefrigerat ⁊ purificat a peccatis quaꝫ ego daboei ſcꝫ homini. fiet in eo fons aque ſalientis in vitam eternā. Ioh̓. iiij. Patet q̄ſtio. Id̓o dicit thema Gratia dei. id ē. per gr̄am dei. vita et̓na ſuꝑple habet̉. De hoc etiā vide ſanctuꝫ Tho. j. ꝑteq̄ſtione. xij. arti. iiij. Ex gr̄a dei multi effectus etvtilitates ſequūtur in homīe. ſed ſolum loquarmodo d̓ tribus pͥncipalibꝰ. quia gratia dei.¶ Primo facit hoīem exire d̓ pctō mortali.¶ Scd̓o gr̄a dei ꝯſeruat hoīem in vita ſpūali.¶ Tertio gr̄a dei facit venire in gl̓iaꝫ celeſtē.¶ De tertio loquitur thema. gratia dei ⁊cͣ. Dicoprimo ꝙ gr̄a dei facit hominē exire de peccatomortali volo dicere ꝙ nullꝰ poteſt exire peccatūmortale niſi ꝑ gr̄aꝫ dei. quia lꝫ q̄libet ꝑſona perſuū liberū arbitriū poſſit cadere in peccatū mortale ꝑ ſuam naturalē potentiā. tamen de peccato nō poteſt exire niſi per gr̄aꝫ dei. Ratio. naturaliter q̄libet res redit ad ſuū pͥncipium natura/le vnde formata eſt. Sicut de lapide quē tenerēin manu ſi eum dimitterē naturaliter deſcēderetSed nō pōt ꝑ ſuam naturalē potētiā aſcendereIdem d̓ animalibꝰ formatis d̓ terra ad terrā reuertunt̉ naturaliter. Cūcta ſubiacent vanitati ⁊om̄ia pergūt ad vnū locū d̓ terra facta ſunt ⁊ interram reuertunt̉. Ecc̄s. iij. Modo videamus