¶ Dn̄ica ſexta poſt trinitatis
tertio ꝙ debemus renouari per purā caſtitateꝓpter rōnes p̄dictas. qꝛ ſimiliter carnalitas eſtaliquo modo iniciū oīuꝫ maloꝝ qͣꝫtū ad delectationē carnis inclinādo ad ꝯcupiſcētias. Sic̄ ſuperbia qͣꝫtum ad auerſionē. ⁊ auaricia qͣꝫtuꝫ adꝯuerſionē. Ita luxuria qͣꝫtum ad delectationeeſt iniciū peccatoꝝ. Id̓o apl̓s. Cōdelector enimlegi dei ẜm interiorē honorē. video aūt alteraꝫlegē in mēbris meis repugnantē legi mētis mee⁊ captiuanteꝫ me in legē peccati q̄ eſt in mēbrismeis. ad Roma. vij. Et loqͥtur apl̓s ī ꝑſona cuiuſſibet noſtrū. Ergo de carne ꝓcedūt peccataqͣꝫtum ad delectationē. Si ergo volumꝰ renouari recipiamꝰ caſtitatē puraꝫ. hoc nobis oſtenditterra q̄ in hyeme eſt tota lutoſa. aquoſa. et ſinefructu. ſed in vere renouat̉ ſiccat̉ ⁊ tandeꝫ facitfructū. Ita debet facere qͥlibet noſtrū. Si aliqͥspͥmo erat lutoſus per luxuriā exiccet̉ per caſtitatem. Sil̓iter ſi aliqͥs peccaret aquoſus ꝑ gulamſiccetur ꝑ abſtinentiā. ⁊ infructuoſus faciat fructum meritoꝝ ⁊ bonoꝝ operū. ꝓhdolor multorū vita modo ē infructuoſa ⁊ aquoſa. ⁊ ſicut tēpore diluuij qn̄ noe emiſit columbā. qꝛ nō inuenit vbi requieſceret pes eius reuerſa eſt in arcāIta eſt modo de ſpūſancto. qꝛ tota terra ē lutoſa ꝑ luxuriā non reqͥeſcit in talibus lutoſis Id̓oexiccare debemꝰ ꝑ caſtitatē. Id̓o orauit dauiddicēs. Emitte ſpiritū tuuꝫ ⁊ creabunt̉. ſcꝫ virtutes infuſe. Non dicit formabunt̉. nam aliq̄ ꝟtutes q̄ exeunt de potentia materie. ſcꝫ ꝑ multiplicationē actuū ⁊ dicūt̉ ꝟtutes vſuales. Alie ſūtq̄ ſolū dant̉ ex infuſione. et iſte creant̉ in animavt ꝟtutes theologicales. ſeptē dona ſpūſſancti⁊ etiā morales ꝟtutes infuſe. ⁊ dicūt̉ infuſe. qꝛcreant̉. ⁊ iſtas petebat dauid dicēs. Emitte ſpiritū tuū. Et renouabis faciē terre. ſcꝫ carnis Ecce qͣre dicit thema. Nos in nouitate vite ambulemus. Deo gr̄as.Dn̄ica .vj. ẜmo qͥntꝰ de mō ābulādi ad ꝑadiſū.(v.LLcqCllaOs in nouitatevite ambulemꝰ. Habet̉ verbuꝫ iſtudtextualiter ad Roma. vj. ca. ⁊ in epiſtola currētis dn̄ice officiat̉. In die pn̄ti intēdodeclarare in hoc ẜmone omnes modos qͦs deordinauit ad eundū ad paradiſum. quia themadat mihi motiuū. Credo ꝙ erit materia bona etvtilis ꝓ peccatoꝝ correctione ⁊ animaꝝ noſtrarū conſolatione. Sed ſalutetur ꝟgo maria. Inhoc verbo loquit̉ apl̓us perſonis q̄ diu vixerūtin peccato mortali. ⁊ mala vita renouent̉: vt arbores qͥ in hyeme vident̉ mortue ſine folijs floribus ⁊ fructibus. ſed in vere renouant̉ emittūtflores ⁊ folia. ⁊ finaliter faciūt fructū Ita debeteſſe de nobis. perſona q̄ viuit ī peccatis ē in hyeme frigiditatꝭ. ſine amore dei ⁊ proximi ſine fructu oꝑis meretorij ⁊ ꝟtutū. Id̓o renouet̉ emit-
tendo flores redalētes lachrymarū cōpūctionūgemituū ⁊ ſuſpirioꝝ ī peccatꝭ. Nullꝰ ramꝰ floꝝtātū redolet apud deuꝫ. tales pn̄t dicere ꝟbumſapiētis. Flores apparuerūt in t̓ra nr̄a ⁊cͣ. Can̄.ij. Deinde vt arbor debet face̓ folia virida. Ecce ꝟba ꝯfeſſionis accuſantia qn̄ d̓r: pater ego feci ſic ⁊ fic. ⁊ hoc ⁊ hͦ. ⁊ confitetur oīa peccata iſtaſūt folia recētia q̄ refrigerat aīaꝫ Apoc̄. vltꝭ. Folia ligni ſcꝫ hoīs ad ſanitatē gentiū. deinde face̓fructꝰ ſcꝫ oꝑa penitētialia oratiōes elemoſynasieiunia. vigilias. audire miſſas. ⁊ hmōi. De iſtꝭfructibꝰ dicit xp̄s. Facite fructꝰ dignos penitētie. Luc̄. iij. Al̓s modicum valeret arbor qͣ facitflores ⁊ folia ⁊ nō fructꝰ. Ecce qͣliter debemꝰ renouari ad inſtar arboris ī eſtate floribꝰ ⁊ fructibus deuotiōis ⁊ amoris dei. Tūc d̓ talibꝰ verificat̉ vbū illud Marci. Uideo hoīes velut arbores ābulātes. Marc̄. viij. Ambulare dicūt̉ arbores qn̄ faciunt flores. Ecce pͥma dieta. Scd̓aqn̄ faciūt folia. Tertia qn̄ faciūt fructꝰ Id̓o dic̄apl̓s ī themate. Nos ſupple peccatores. qꝛ nullꝰp̄t a peccatis excuſari In nouitate vite ambulemus ptꝫ thema Queſiui amore veſtri ī ſacra ſcriptura modos eūdi ad paradiſū poſtqͣꝫ hō eſt renatus in nouitate vite. Et īueni quinqꝫ modosambulādi ꝑ bonā vitā ad celū. ambulāt enī.¶ Quidā eqͥtando honorabiliter.¶ Quidaꝫ vadūt pedes ambulādo hūiliter.¶ Quidā nauigādo delectabiliter.¶ Quidā natādo ꝑiculoſe.¶ Quidā volādo ꝟtuoſe.Nō inueni plures modos eūdi ad ꝑadiſū. ꝓ qͦlibet iſtoꝝ dicit thema. Nos in nouitate vite ⁊cͣ.¶ Dico pͥmo ꝙ qͥdaꝫ ad gl̓iam vadunt eqͥtandohonorabiliter vt ꝑſone virgines hoīes vel mulieres q̄ nūqͣꝫ ceciderūt in luto luxurie ꝑ aliquaꝫīmundiciā volūtariā. qꝛ ſi ſomniādo ⁊ ꝯtra voluntatē ⁊cͣ. non ex hoc perditur virginitas. Itēſi mulier violat̉ ip̄a ꝯtradicēte qͣꝫtum poteſt. nōex hoc perdit̉ virginitas nec amittit coronā virginitatis niſi volūtarie conſentiat. Ideo cuſtodiatur voluntas ne ꝯſentiat Tales enī perſonevirgines vadunt ad celum equitādo honorabiliter. Corpus ē equus. ſpiritus eſt miles. Equieorū ſcilicet hominū caro ⁊ non ſpūs. Eſa. xxxjRecte ſicut equus regitur a milite freno ⁊ calcaribꝰ. ita ꝑſone ꝟgines gubernāt equū corporis freno tēperantie. Qui autem vult ꝯſeruareꝟginitatē vel caſtitatē debet gubernare corpusfreno tꝑancie. qꝛ quātūcunqꝫ equꝰ ſit malꝰ ⁊ rebellis ſi ſibi auferet̉ auena: ſit ſimplex ⁊ bonus.Idem de corpore noſtro ſi abſtinemus a nimiocibo ⁊ potu delicijs efficitur ſimplex. Aliter enīperſona guloſa erit ſemper luxurioſa. Id̓o ſuntin mūdo tot mali clerici et religioſi. qꝛ equitantmalum equū ⁊ ſine freno temperantie. Ideo cadūt in luto luxurie ⁊ corruptiōes. Id̓o dicebat