IIIISermo
ſcit eſſe ſine aqͥla delectatione ſpūali. qͣ ꝑdita recurrit ⁊ ꝑquirit delectatiōes ⁊ ꝯſolationes tꝑales ⁊ mūdanas vanas. remediū gͦ habemꝰ ꝙ viaqͥla ad renouandū debemꝰ ꝑcutere roſtrū ī lapide illo: de qͦ apl̓s Petra aūt erat xp̄s .j. Corꝭ.x. Percutit̉ enī cogitando vitā quā xp̄s voluittenere in hͦ mūdo. ꝟbi gr̄a. Si venit tēptatio vtfaciatis vanitatē in veſtimentis. Cogitate quōxp̄s iuit indutus qͥ triginta annis porrauit eandem tunicā quā ꝟgo maria ſibi fecit cū eēt puerꝑcutiatis h̓ roſtrū dicēdo. O miſer rex meꝰ triginta ānis portauit eandē tunicam ſeu veſtes ⁊ego facio qͦtidie iſtū exceſſū. Ideꝫ qn̄ mulier tēptatur de bonis ornamētis. Cogitet de virginemaria regina celi q̄ nunqͣꝫ ornauit ſe. nec depinxit. Dicat̉ quō lauabat faciē ſuā cuꝫ lachrymis⁊cͣ. Qn̄ beata Anna mater ſua faciebat ſibi pulchra veſtimēta nolebat portare niſi infra domū⁊cͣ. Iteꝫ qn̄ hō temptat̉ de multis ſcutiferis deequis de vexillis aureis ⁊ ſil̓ibꝰ. Cogitate quōibat xp̄s ſine equis eundo pedibꝰ humiliter ⁊c̄Per tales enī cogitatiōes frāgit̉ roſtrū ſuꝑbie.⁊ ſic aīa incipit habere appetitū. iam ſapiūt ſibiꝟba dei. ſcꝫ locutiōes p̄dicationes miſſe ⁊cͣ. Ecce qͣre dicit dauid. renouabit̉ vt aqͥle iuuentustua. gͦ nos in nouitate vite ambulemꝰ. Dico ſecūdo ꝙ poſſumꝰ renouari ꝑ piā largitatē. ſcꝫ indandis elemoſynis d̓ bonis a deo datis. Audite declarationē bonā. Sicut peccatū ſuꝑbie eſtiniciū oīs mali ⁊ peccati. iuxͣ illud. Inicium oīspeccati ē ſuꝑbia. ita etiā cupiditas ſeu auariciaeſt iniciū oīs peccati. j. Timotꝭ. vj. Radix oīuꝫmaloꝝ eſt cupiditas. Dubiū eſt h̓ quō poſſumduo pͥma pͥncipia pctōꝝ aſſignari. Rn̄ſio ꝙ bn̄diuerſimode. Nam in quolibet peccato mortaliſūt duo ẜm Augꝭ. ſcꝫ auerſio a bono incōmutabili. Auaricia ꝟo ſeu cupiditas ē iniciū oīs peccati ⁊cͣ. reſpectu ꝯuerſionis ad bonū cōmutabile. ꝟbi gr̄a. vnde ſūt in mūdo tot mala in dominis iudicibꝰ aduocatis ſeu ꝓcuratoribꝰ qui nōhn̄t oculū ad iuſticiā. ſꝫ expectant qͥs magis eisdabit ex cupiditate ⁊ auaricia. Un̄ in eccl̓ia totſymonie. qꝛ vendunt̉ oīa ex auaricia ſeu cupiditate. Un̄ in mundo tot vſure ⁊ tot furta ⁊ deceptiones ⁊ fraudes emēdo ⁊ vendendo. Un̄ totguerre ⁊ mortes ex cupiditate. qꝛ tu vis hͦ. et illud ego volo. Id̓o dicit ſeneca. Ꝙ ſi iſta duo ꝓnoīa meū ⁊ tuū poſſēt auferri: totū eēt pax Un̄tot negligētie circa defūcta ꝙ non complent̉ teſtamēta. Nōne ex cupiditate? Quare retinēturmercedes laboꝝ paupeꝝ. nonne ex cupiditate?vn̄ ē ꝙ amicꝰ īterficit amicū in via. nōne ex auaricia. Ptꝫ ergo ꝙ radix oīuꝫ maloꝝ ē cupiditaſ⁊ hͦ qͣꝫtū ad ꝯuerſionē ad cōmutabile bonū Quigͦ renouari cupit expellet a ſe iſtā cupiditatē ſeuauariciā: ⁊ habeat copioſā largitatē ⁊ miſcd̓iaꝫ⁊ tūc tenebit ꝯſiliū ſcripture dicētis: Nolite cō-
formari huic ſecl̓oⁱ ſꝫ reformamini ī nouitate ſenſus veſtri. vt ꝓbetis q̄ ſit volūtas dei bona bn̄placēs ⁊ ꝑfecta. Roma. xij. Nota cuꝫ dic̄ bonabn̄placens ⁊ ꝑfecta. ī his tribꝰ vocabulis ponittria oꝑa miſcd̓ie. primū cū dicit. volūtas dei bona qͣꝫtū ad oꝑa miſcd̓ie corꝑalia. Bn̄ placēs qͣꝫtū ad oꝑa miſcd̓ie ſpūalia. Et ꝑfecta qͣꝫtū ad remiſſionē iniuriaꝝ. De iſta materia dat̉ exēpluꝫī natura de ſerpete. de qͦ dicūt ph̓i naturales ꝙvadit retorta torquendo ſe. ſꝫ qn̄ ē antiqua indurat̉ intm̄ ꝙ vix p̄t incedere. Tūc ip̄a ex natura/li inſtinctu vel induſtria ieiunat ⁊ poſt aliqͣ ieiunia vadit ad artū foramē. ⁊ ibi deponit pellē veterē. et ſic renouat̉. ¶ Perſona auara ē ſerpensvadēs tortuoſe ꝓpt̓ fallacias ⁊ falſitates ⁊ falſa iuramēta q̄ facit ex cupiditate. Dicat̉ qn̄ pauper venit ad mutuādū decē florenos. placet mihi dic̄ vſurariꝰ. Sꝫ dicetꝭ notario ⁊ ita iurabitꝭꝙ mutuaui vobis. xij. florenos ⁊cͣ. Et ſi recipitpignꝰ ẜuit ſibi. de pignoribꝰ vel campis recipitfructꝰ. vadit retorſus. ⁊ in cōfeſſione excuſat ſedicēdo. ꝙ recepit ꝙ debet ⁊cͣ. Ecce duricia. Iōde auro dicit Iob. Cor eiꝰ indurabit̉ qͣſi lapis ⁊ſtringet̉. qͣſi malleatoris incus. Iob. xlj. Noͣ indurabit̉ qͣſi lapis qn̄ pauꝑ petit elemoſynaꝫ abeo n̄ ſolū n̄ dat ſibi ſꝫ lapidat eū dicēdo. vade fodias. ⁊ ſil̓ia verba. ¶ Scd̓o ſtringīt̉ qͣſi malleatoris incus quē lꝫ ſemꝑ ꝑcutiat tn̄ non emollit̉. ſicnec auarꝰ lꝫ ꝑcutiat̉. ⁊ ammoneat̉ xp̄i paſſionedicēte pauꝑe qͥ nō p̄t ſibi ſoluere vſurā. O dn̄eamore paſſionis xp̄i: agite mecū miſericorditerIllo nō obſtāte infelix vſurariꝰ ꝑſequit̉ eū crudeliter. Ecce quō eſt durꝰ ⁊ antiquꝰ. Id̓o ſi visſaluari fac vt ſerpes. Primo ieiuna ſcꝫ abſtinēdo ab illicitis ꝯtractibꝰ. poſt hoc qꝛ hͦ nō ſufficitſꝫ oportet trāſire ꝑ artū foramē. vade ꝑ artū foramē reſtitutionis vſqꝫ ad vltimū obolū ſic enīdeponit̉ pellis dura auaricie. Si dicat̉. ſi egoreſtituam vxor mea ⁊ filij mei qͥd facerēt ⁊cͣ. Sivxor ſit bona et vult ſaluari debet dicere viro.dn̄e reſtituatis. qꝛ ego laborabo. Dicat̉ de iſtavxore de qͣ dicit Uincētiꝰ de lombardia cui virvoluit face̓ vnā tunicam qͥngentoꝝ florenoꝝ inqͦdā feſto. q̄ reſpōdit. dn̄e ego ſum bn̄ induta. ſꝫamore dei reſtituatꝭ ⁊cͣ. ad quam vir. ſi omīa haberē reſtituere oporteret me mēdicare. qꝛ om̄iaq̄ habeo ſūt de vſuris. ⁊ ip̄a dixit. dn̄e ego faciam vob̓ ꝑtē de dote mea q̄ non eſt de vſurꝭ. Dabo vobis qͥnqꝫ milia florenoꝝ. ⁊ qͥnqꝫ milia prome reſtantia ad victū noſtrū ordino. his viuerepoterimꝰ. Iſta erat bona vxor. Sꝫ mō oportetꝙ viri faciunt vſuras vt ſatiſfaciant vanitatibꝰvxoꝝ. Id̓o exēplo ſerpētis qͥ cū labore deponitpellē renouamī. h̓ dic̄ ſcpͥtura Expoliātes vosveterē hoīem cū actibꝰ ſuis ⁊ induentes nouuꝫhoīem qui renouatur in agnitione dei ẜm imaginem eius qui creauit eum. ad Coll̓. iij. ¶ Dico