Druckschrift 
2 (1488) Sermones de tempore. Pars aestivalis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Qūica quinta poſt trinitatis

quā accipiēt. In iſtis ergo cōpletur oratio Petri dicentis Bn̄dictionē hereditate poſſideatisDico ſcd̓o ꝙ obtinebunt bn̄dictionē ⁊cͣ. peccatores vere penitētes. hoc tangit nos. qꝛ lꝫ fuerimus innocētes ⁊ mūdati ꝑ baptiſmū. tn̄ extuncamiſimꝰ milleſies illā innocentiaꝫ ex peccatis q̄fecimꝰ ꝯtra deū. ꝯtra ꝟginē. cōtra ſctōs. contraaīam ⁊ ꝓximos. Id̓o iā nō poſſumꝰ ꝑ viā innocentie paradiſū ītrare. ꝓpter hoc deꝰ ordinauitviā penitētie. ſcꝫ dolere ⁊ ꝯteri de peccatꝭ cū ꝓpoſito nō redeundi ꝯfiteri ⁊ ſatiſfacere Iſto mōpoſſumꝰ habere bn̄dictionē gl̓ie. hoc tangit dauid cū dicit. Mundo corde ſcꝫ ꝑ pnīaꝫ. hic accipiet bn̄dictionē a dn̄o. Sed ē hic argumētuꝫ. diceret aliqͥs. frater quō ex mūdici a cordis intelligit̉ penitētia. qꝛ penitētia non ſolū mūdat cor ſꝫoēs vires aīe. ſcꝫ intellectū ab errore fidei et falſis opinionibꝰ et malis ſuſpicionibꝰ de ꝓximis⁊ voluntatē a malis deſiderijs ⁊ odijs ⁊ rācoribus ⁊ memoriā non recordando de receptis iniurijs. Itē vera penitētia mūdat os a mēdacijsdefamationibꝰ ⁊ blaſphemijs. Oculos a malisaſpectibꝰ. aures. nares. guttur. manꝰ. pedes. ettotū corpꝰ a luxurijs. Cū ergo penitētia ꝟa mūdet aīam a potētijs ⁊ corpus cū ſentimētis. qͣreergo recipitis penitētiā ſolū ꝓ mūdicia cordis.Dico ꝙ veꝝ eſt ꝙ vera pnīa totum purificat vtdictū eſt. ẜꝫ mūdicia cordis d̓r pnīa duplici ratione. Prima ē. qꝛ cor eſt fons a qͦ multi riui ꝓcedūt ſcꝫ potentiaꝝ ⁊ ſenſuū. Et ſi aqua fontis ſitmūda ⁊ pura etiā aqua riuoꝝ erit mūda ⁊ puraSi īmunda ad ideꝫ. Et qꝛ oīa oꝑa bona vel mala ꝓcedunt a corde. d̓ corde exeunt cogitatiōesmale homicidia. adult̓ia. fornicatōes. furta. falſa teſtimonia. blaſphemie. Mat. xv. Ecce qͣliter aqua īmūda ꝓcedit a fonte cordis. qꝛ cor dicit. O ille interfecit patrē meū ⁊cͣ. ideo occidaseum. ⁊ ſic de alijs. Id̓o ſi cor ſit mundū etiā oīaſentimēta corporis erūt munda. ideo Prou̓. iiij.Omni cuſtodia ẜua cor tuum. qꝛ ex ip̄o vita ꝓcedit. Ita ſi ſit īmunduꝫ ꝓcedit mors ab eo. Ecce pͥma ratio qͣre dicit. Et mūdo corde. qꝛ mūdicia cordis eſt mūdicia totius corꝑis. Secūdaratio qͣre mūdicia cordis d̓r pnīa eſt. qꝛ lꝫ multaſunt opera pnīe. tn̄ radix ⁊ initiū pnīe eſt cordisꝯtritio. ab iſta enī ꝓcedūt fructus oīuꝫ aliorumoperū. Ideo dicebat xp̄s. Beati mundo cordeqm̄ ip̄i deum videbūt. Mat. v. de quolibet tali d̓r. Hic accipiet bn̄dictionē a dn̄o. qꝛ qn̄ talismoritur ⁊ aīa venit ad iudicium ⁊ accuſat̉ a demonibꝰ. dicit xp̄s aīe. audis inqͣꝫtum te accuſātdicit aīa. verū eſt: qꝛ illa feci nec poſſum negareſed vſus fui medicinis vr̄is qͣs vos ordinaſtis ꝯͣpeccata. Si habui malas cogitatiōes habui etiam ꝯtritionē. Si peccaui ore. oraui ⁊ confeſſusfui. Si oculis peccaui. fleui: ⁊ ſic de alijs. feci iudiciū ⁊ iuſticiā non tradas me calūniantibꝰ. psͣ

cxviij. xp̄s eſt ꝯtentus ⁊ dat ſibi benedictioneꝫ⁊ miſcd̓iam qn̄ collocat̉ in gl̓ia. Dico tertio ꝙobtinebūt benedictioneꝫ gl̓ie ꝑſone bone ⁊ obedientes q̄ habent dicere vel facere reſpiciūt deivolūtatē ⁊ ordinē. religioſus obediēs non faceret ꝯtra regulā nec ꝯſtitutiōes. nec clericus neclaicus ꝯtra dei mādata ordinat ſuam vitam ẜmdei voluntatē ⁊ non ẜm eoꝝ ſenſualitatem. ẜmdei ordinationē ⁊ nō ẜm ꝓpriā inclinationē. dequolibet tali dicit Qui nō accepit inuano aīamſuā. hic accipiet bn̄dictionē a dn̄o. Nota ꝙ accipere aīaꝫ ſuā inuanū p̄t intelligi duplicit̓. eſſentialiter vl̓ effectualiter. Inuanū d̓r acciꝑe aīamſuā ille qͥ non facit illa ad q̄ ordinat̉. Quia ſi rexdat alicui militi equū ⁊ arma ⁊ nunqͣꝫ ẜuit ſibi īvanū d̓r accepiſſe. Ita dedit nobis aīaꝫ rationalem cum memoria vn̄ memoremur de bn̄ficijs adeo nobis datis. qꝛ nō fecit nos aſinū. nō equū⁊cͣ. ſed ad imaginē ⁊ ſil̓itudinē ſuā. Itē redemitnos ⁊cͣ. Cū intellectu vt eū cognoſcamꝰ ⁊ ei gratias agamꝰ. Cū volūtate vt eū deſideremus ⁊cͣSi aūt de iſtis nō ẜuis ſibi inuanū recepiſti animā tuā. Item dedit corpus qͣre vt viuas ex eo.Sicut enī pater dat patrimoniū filio tēpore nuptiarū vt ex eo viuat. Ita de terra corporis debemus facere fructus ꝑ pnīaꝫ de qͥbꝰ viuamusSi aūt non facis inuanū recepiſti vel accepiſti⁊ poſſumꝰ dicere talibꝰ Uanū eſt vobis an̄ lucēſurgere. ſcꝫ ad oꝑa tꝑalia qͥ non curatis de operibꝰ ſpūalibꝰ. Surgite ſcꝫ aliqͣ hora ad opꝰ ſpirituale. poſtqͣꝫ ſederitis qͥ manducatis panē doloris. psͣ. cxxvj. Nota qͥ māducatis panē dolorispr̄ qͥ mittit filiū ad campum vt laboret qͥ non curat de labore. ſed comedit et bibit et dormit. Inſero qn̄ venit ad domū hꝫ malaꝫ cenā ⁊ ꝟberat̉⁊cͣ. Ita deus pater noſter miſit nos ī cāpo huiꝰmundi ad laborandū in operibꝰ meritorijs. quiaūt non curat de labore. ſꝫ comedit ⁊ bibit et delectat̉ in morte puniet̉. Nam ī ſero mortis videbitis quō māducaſtis panem doloris. qn̄ demones cruciabūt vos ⁊cͣ. Secūdo dicit̉ accepiſſeaīaꝫ inuanū effectualiter. vita enī p̄ſens eſt effectus aīe. ⁊ ita ſumit̉ Ioh̓. xij. cum dicit̉. qͥ amataīaꝫ ſuā .i. vitā corꝑalē tm̄ ꝙ ꝓ xp̄o nō vult eaꝫexponere ⁊ exercere in arduis etiā ꝑdet eaꝫ. ⁊ qͦodit aīam ſuā in hoc mūdo in vitā eternā cuſtodit eā. Qui ergo viuit ocioſus inuanuꝫ accepitvitā iſtā. Sicut ille qͥ vadit ad feriā vbi ſtat. xv.diebus ⁊ nihil facit nec lucrat̉ aliquid dicitur inuanū iuiſſe ad feriā. Ita d̓ nobis qͥ venimus inferia huius mūdi ad lucrandū. Ideo ſi non habemꝰ merita inunanū accepimꝰ iſtaꝫ vitā. Id̓olaborure debemꝰ in bonis oꝑibus. ꝓpter hͦ dicebat apl̓s. Hortamur vos ne inuanū gr̄aꝫ deirecipiatis. ait enī tēpore accepto ſcꝫ in hoc mundo exaudiui te. qꝛ ī alio nō audit. Et ī die ſalutꝭadiuui te. Ecce nunc tp̄s acceptabile ecce nunc