Sermo

⁊ hmōi. ⁊ tunc homo redit ad deum. Verbi gͣtia. Quot p̄lati ſunt qͥ in ꝓſperitate ⁊ ſanitate ncurant de deo. īmo dant ſe delicijs. ſed cōpelluntur ire ad deum ꝑ infirmitates. Ideꝫ de dominis temꝑalibus ⁊ de alijs homībus tam ſenibus qͣꝫ iuuenibus qͥ non curāt de deo. ſed venitinfirmitas. tribulatio ⁊cͣ. Et ficut aſinꝰ laſciuiēſreducit̉ ad viam. ita tales ad deum vadunt etad eccl̓am orant ⁊ confitent̉ ⁊cͣ. Ideo GregoriꝰMala que nos hic p̄munt ad deū ire compellunt. De iſtis dicit Eſa. Dn̄e in anguſtia ſua q̄ſierunt te. Eſa. xxvj. Ideo cuꝫ magna patiētiahomo debet reciꝑe aduerſitates. quia ad correctionem ſunt. Beatus homo qui corripit̉ a domino. Increpatōem gͦ domī non reprobes. qͥaip̄e vulnerat ⁊ medetur. ꝑcutit ⁊ manus eiꝰ ſanabunt. Iob. v.¶ De eodem Sermo quintus.Ui non diligitmanet in mortē. Verbū iſtud habetur originalit̓ ī canonica .j. Ioh̓. iij.⁊ in epl̓a currentis domīce. In pn̄ti ẜmōe volodeclarare mala q̄ venerūt mūdo ex defectu boni amoris. Spero ꝙ materia erit vtil̓ aīmabusnoſtris. Sed pͥus ſalutet̉ ꝟgo maria. Pro ītroductōe ⁊ declaratōe huius ꝟbi ⁊ materie ꝑtractande ſciendū ꝙ ille magnus ⁊ excellēs ꝓpheta moyſes inter alias doctrinas dedit taleꝫ doctrinam filijs iſrael dicens. Teſtem inuoco hodie celū ⁊ terram ꝙ ꝓpoſuerim vob̓ vitā ⁊ mortem. bn̄dictōnem ⁊ maledictōꝫ. elige ergo vitaꝫvt viuas ⁊ ſemen tuū. ⁊ diligas dn̄m deū tuuꝫ.atqꝫ obedias voci eius. ⁊ illi adhereas. ip̄e em̄eſt vita tua ⁊ longitudo dierū tuorū. Deut̓. iij.Ex iſtis ꝟbis ſi bn̄ ponderent̉ poſſumus extrahere qͣtuor ꝯcluſiones. ¶ Prīa ꝙ deus eſt vitaſe. ⁊ ſua vita eſt ſuū eſſe eſſentiale ⁊ nō accidentale. vt in nob̓ qͥ poſſumus vitam ꝑdere. Iſta q̄ſtio habet̉ in hͦ dicit teſtem inuoco hodie celum⁊ terrā ꝙ ꝓpoſuerim vob̓ vitam .ſ. deū. ¶ Secūda concluſio ꝙ deus nō ſolū eſt vita in ſe eſſentialit̓. ſed eſt fons ⁊ pͥncipiū vite dans vitā omībus ei adherentibus. Sicut ignis qͥ de ſe eſt calidus ⁊ clarus. ⁊ ſibi adherentes calefacit ⁊ illuminat. ita deus. Iſta cōcluſio tangit̉ ibi. illi ſoli adhereas. ip̄e em̄ eſt vita tua effectiue ⁊ cauſaliter. ¶ Tertia ꝯcluſio ꝙ adherētia ad deū eſt ꝑamorem ſuꝑ omnia eum amādo ex omībus aīepotentijs. ſicut qͥ diligit ardent̓ aliquā ꝑſonamvult eam reſpicere ⁊ de ea loquit̉ ⁊ cum ea eſſeQuia res dilecta trahit ad ſe cor diligentis. Iōdicit dioniſius. ꝙ amor eſt vis vnitiua faciensvnū qͥd ex amante ⁊ amato. Ideo qui ſuꝑ omīadiligit deū ſtatim voluit ad eū oculos intellectꝰꝯtemplando ⁊ voluntas inflāmat̉ in eiꝰ amorememoria recordat̉ de bn̄ficijs. ore loquit̉ ipſum

laudando. Ecce qͣliter ꝑ amorē hō adheret deoIſta cōcluſio tangit̉ ibi. diliges dn̄m deū tuumq. d. diliges non aliqͥd tranſitoriū. diuitias veldelicias. qꝛ perdi pn̄t ⁊ deficere ⁊cͣ. ¶ Quartacōcluſio eſt ꝙ ille qͥ nō diligit deū longe eſt a vita ⁊ manet in morte. Hec ꝯcluſio habet̉ cuꝫ ſb̓ditur. teſtem inuoco celū ⁊ terrā. ꝙ ꝓpoſuerimſupple diligentibꝰ deū vitam. Et mortē. ſupplenō diligentibꝰ deū. ꝓpter hͦ dicit thema. Qui n̄diligit. ſupple deū manet in morte. patꝫ thema.Inuenio in ſacra ſcriptura ꝙ ex defectu dilctōnis ad deū qͣtuor mortes venerūt generi humano ac genus hūanum qͣdruplici morte ꝑemptūEt eſt pͥma mors ſpūalis quā debemus fugere.Scd̓a mors corꝑalis quam debemus ꝓuidereTertia mors gehennal̓ quam debemꝰ ꝓcurareQuarta mors eternal̓ quā debemuſ horreſcereDe qͣlibet dicit thema. Qui nō diligit manet inmorte. ¶Dico pͥmo ꝙ ex defectu diuine dilectōnis. qꝛ eua plus dilexit pomū ligni vetiti qͣꝫ deū⁊ adam plus dilexit euam qͣꝫ deum. qꝛ ne moleſtaret eam fecit ꝯͣ dei mandatum. ex hoc venitmors ſpūalis. quia qn̄ homo peccat ꝯͣ p̄ceptuꝫdei. hō ꝑdit gr̄am dei que dat vitam aīe formaliter. ſicut aīa rational̓ dat eſſe ⁊ viuere corporiformal̓r Sꝫ qn̄ hō peccat mortal̓r ꝑdit̉ gr̄a ⁊ aīaremanet mortua in corꝑe. Ecce qͥd eſt mors ſpiritual̓. Et licet corpus letet̉ comedat bibat ⁊ ornetur. aīma tn̄ iacet intus mortua ⁊ corrupta etfetida. ſicut corpus mortuum in pulchro ſepulchro. Ita dixit xp̄s peccatoribus. Ue vob̓ quiſil̓es eſtis ſepulchris dealbatis q̄ a foris apparētſpecioſa. intus aūt plena ſunt oſſibus mortuoꝝ⁊ omni ſpurcicia. ſicut ⁊ nos Matth̓. xxiij. Deiſta morte ſpūali autoritas. Aīma que peccauerit ip̄a moriet̉. Ezech̓. xviij. moriet̉ .ſ. ꝑdēdo gͣtiam dei. tn̄ non omne peccatū occidit animam.quia venialia non occidunt animā lꝫ ſint diſpoſitōes. ſed peccatū mortale ſemꝑ occidit animāIdeo d̓r. peccatū. ſuple mortale cū ꝯſummatuꝫfuerit generat mortem. Iaco. j. Non loquit̉ demorte corꝑis. qꝛ multi peccāt mortalit̓ qui nonmoriunt̉ ſtatim corꝑaliter. ſed in aīa ſtatim moriuntur. Nota peccatum cum cōſummatuꝫ fuerit. non dicit cū inchoatum fuerit vel mediatuꝫſed cōſummatū. Vnde dico ꝙ peccatū mortalehabet initium mediū ⁊ finem. Iniciū aūt peccati mortal̓ eſt ſimplex cogitatio circa vindictamvſurā. luxuriā ⁊ furtum ⁊ hmōi. nō deſiderando opus fieri ſed cogitādo ſic. tal̓ ſimplex cogitatio ſolum eſt peccatū veniale. non ꝓpter hocmorit̉ anima. Mediū ꝟo eſt qn̄ in tali cogitatione delectat̉. ſed non deſiderat opus. nec etiāfacere. hoc etiam adhuc eſt peccatum veniale.Sed finis eſt cōſenſus volūtatis qn̄ non ſolumcogitat ⁊ delectat̉. ſed ꝯſentit ⁊ deſiderat opusetiam ſi non facit eſt peccatū mortale. Ideo dic̄Nn 3