Druckschrift 
2 (1488) Sermones de tempore. Pars aestivalis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Feria tertia poſt penteco.

q̄ſtiuncula pͥma ad ſcd̓m. Quinta differentia ēreſpectu finis ſi tu das elemoſynā iſto reſpectu⁊ fine ne efficiaris pauꝑ. vel vt deꝰ cōſeruet tibiſanitatē ꝓſperitatē ⁊ filij tui viuant ⁊cͣ. illud dicitur miſericordia. Sed qn̄ tu das elemoſynamiſto reſpectu vt qn̄ tu petas elemoſynaꝫ ad portam paradiſi deus det tibi elemoſynā. illud dicitur pietas. Miſericordia autē lꝫ ſit magnavirtus tamē non cōputat̉ inter ſeptē dona ſpūſſancti ſicut pietas. de hac ꝟtute ſcripſit apl̓s adThimoteū dicēs: Exerce teip̄m ad pietatē. naꝫcorꝑalis exercitatio ad modicū vtilis ē. pietasaūt ad omnia valet. j. Timotꝭ. iiij. Contra iſtosqui non habent pietatem dicit dauid ẜm multitudinem impietatū eorū expelle illos. quia irritauerūt te domine. psͣ. v. Septimū donū ſiuegratia ſpūſſancti eſt timor filialis quādo homoabſtinet a peccatis ne offendat deū. etiam ſi ſciret ꝙ deus non puniret eū Bonꝰ xp̄ianus ī omnibus dictis ⁊ factis ſuis timet ne deum offendat in aliquo. in pͥncipio diei orat deum vt ip̄mp̄ſeruet a peccatis. Idē in nocte. Ideꝫ ſi debetambulare ꝑ viam. ⁊ ſic de alijs. Auctoritas. Timor domini expellit peccatū. naꝫ qui ſine timore eſt nō poterit iuſtificari. Ecc̄i .j. Nota ꝙ eſaias ꝓpheta loquens de donis ſpūſſancti. de ſexdonis dicit Reqͥeſcet ſuꝑ eum ſcꝫ virū iuſtū. vſqꝫ ſpūs ſciētie ⁊ fortitudinis. de dono aūt timoris domini ſpecialiter dicit̉ replebit. Quia aliaſex dona virtutes ſeu gratie ſpūſſancti. habentſpūalia ſubiecta vl̓ obiecta. vl̓ ſpeciales modosagendi. Sꝫ timor dn̄i replet oēs potentias aīe.⁊ ſenſus corporis. Ideo dicit ſcriptura. Qui timet deū nihil negligit. ſcꝫ de his qͥ tenet̉ facereEcc̄i. vij. ſꝫ dicit̉ alibi. qꝛ nō ꝓfert̉ cōtra malosſnīa. Abſqꝫ timore vllo. filij hoīuꝫ ꝑpetrāt mala. Ecc̄s. viij. Feria tertia poſt pentecoſtes ſermo.Go veni vt vitā habeāt. ⁊ abundātiꝰ habeāt. Uerbum iſtud habet̉ originalit̓ Ioh̓. x..6R 90 Gꝝ A recitatiue in euangelio hodierno. Solēnis aduētus ſpūſſancti ſuꝑ apl̓os ⁊ diſcipulos xp̄i cōmuniter durat ꝑ tres dies Ratio. qꝛ ſpūſſanctꝰin ſuo aduentu dedit tria. Primo p̄ſentiam ꝑſonalem.Scd̓o gr̄am pͥncipalem.Tertio affluentiā finalē.Dico pͥmo ſpūſſanctꝰ in ſuo aduentu dedit apoſtolis ⁊ diſcipulis ſuā p̄ſentiā ꝑſonalē. nō ſoluꝫauteꝫ dedit eis ſuas gr̄as. ſed ſeip̄m ꝑſonaliter.etiam in qualibet gratia gratum faciente daturſpūſſanctꝰ ꝑſonaliter. qͥdam aūt dixerūt ꝙ ſolūdatur effectꝰ ſpūſſancti. ſed hoc improbatuꝫ eſtſn pͥmo ſnīaꝝ. non ſolū enī dat̉ effectꝰ. ſꝫ etia ip̄eſpūſſanctus. Et ita promiſit xp̄s apl̓is di. Ego

rogabo patrē ⁊ aliū paraclituꝫ dabit vobis. vtmaneat vobiſcū ineternū. Ioh̓. xiiij. Nota aliūparaclitū dabit vobis. id ē. aliū ꝯſolatorē. Sedeſt hic magna difficultas. qꝛ pater filius ⁊ ſpūſſanctus non ſunt niſi vnꝰ ꝯſolator ſicut nec ſūtniſi vnꝰ deus. quomodo ergo dicit alium ꝑaclitum. Solutio ſic intelligit̉. aliū paraclitū .i. aliūſpiritūſanctū dabit vobis cōſolatorē. ita ꝙ iſtaalietas non referat̉ ad paraclitū. ſed ad ſpiritūſanctū qͥ eſt alius a patre ⁊ filio ꝑſonaliter Seqͥtur vt maneat vobiſcū ineternuꝫ. Ex iſto textuhabet̉ ꝙ ſancti apl̓i poſt feſtū penth̓. nō peccauerūt mortalit̓. Ecce donatio excellēs de ſua p̄ſentia ꝑſonali. Et de hͦ ſit feſtū ⁊ ſolēnitas ī diepenth̓. ſcꝫ ante heri. Quia ſicut in natiuitate fuit nobis datꝰ filiꝰ in redemptioneꝫ ſiue redēptorem. Sic ī die penth̓. fuit nob̓ datꝰ ſpūſſanctusin ꝯſolatorē. Ꝙtum ad ſcd̓m ſpūſſanctꝰ ī ſuoaduentu dedit apl̓is ⁊ diſcipulis gr̄am pͥncipalem quā theologi vocāt gr̄am gratū facientem⁊ lꝫ apl̓i ⁊ diſcipuli xp̄i habuerūt iam iſtam gratiam. tamē in die penth̓. receperūt eam in maiori abūdantia. Id̓o apl̓s. Unicuiqꝫ nr̄m data ēgratia ẜm menſurā donatiōis xp̄i. ad Eph̓. iiij.Nota ẜm menſurā ſcꝫ illā de qua xp̄s. Menſuram bonam ⁊ ꝯuertā ⁊ coagitatā et ſuꝑeffluētēdabūt ſcꝫ tres ꝑſone trinitatis in ſinū veſtrumLuc̄. vj. de iſta donatiōe gratie ſolēnitatis dieheſterno fuit ꝑacta. De tertio dico ꝙ ſpūſſanctus in ſuo aduētu dat effluentiā finale q̄ eſt habere abuudāter ⁊ multipliciter vitā. Et de hocdicit ip̄emet in themate. Ego veni vt vitam habeant. ſupple hoīes ⁊ abundātius habeāt. patꝫthema de iſta affluētia finali fit feſtū hodiernuꝫEt inueni in ſacra ſcriptura qͣttuor vitas quashabemꝰ a ſpirituſancto.Prima eſt vita corꝑalis quā debemꝰ dignegubernare. Secūda eſt vita ſpūalis quam debemus ſtricte ⁊ ſollicite ꝯſeruare. Tertia eſt vita celeſtialis quā debemus alte⁊ deuote deſiderate.Quarta eſt vita eternalis quaꝫ debemus certe⁊ ſecure expectare.Et qꝛ ſpūſſanctus dat iſtas qͣttuor vitas. ideodicit ip̄e. Ego veni vt vitā habeāt. ſcꝫ corporalem. Et abundantiꝰ habeāt ſcꝫ ſpūalem celeſtē⁊ eternā. Dico pͥmo ꝙ pͥma vita eſt corꝑalis q̄eſt ꝑ vnionem aīe et corꝑis. qͣꝫdiu enī anima eſtvnita corpori. durat vita corporis. Anima enīeſt forma corꝑis q̄ dat corꝑi vitā. Et corpꝰ ſineaīa non poſſet videre. audire. loqui. ambulare.⁊ hmōi. ⁊ ſine aīa corpꝰ nō ē niſi trūcus nihil valens. ab aīa autē corpus habet oīa ſentimēta. viſum. auditū ⁊cͣ. ⁊ oēs oꝑatiōes. In morte enimhoīs oēs ſenſus ⁊ oēs vires organice deſtruūt̉quare nec oꝑatiōes remanere pn̄t vt dic̄ ſanctꝰ