¶ Dn̄ica ſecunda poſt octa. paſce

Et omnia diuina ꝓuidentia ordinante vertuntur in gaudium niſi ſit culpa noſtra. ⁊ de qualibet dicit thema. Triſticia veſtra ꝟtetur ī gaudium. Prima triſticia huius mundi eſt de occupatione temꝑali. qꝛ qͣꝫdiu hō viuit oportꝫ occupari in diuerſis laboribus corꝑalibus qͥ dāttriſticiam in corde. Sic em̄ occupatus dicit. Emiſer quotidie habeo laborare. vt ꝓuidere poſſim domui mee ⁊cͣ. Hec triſticia fuit data Ade⁊ in ꝑſona ſua omibus alijs homībus poſt ip̄mfuturis in hoc mūdo. Gen̄. iij. In ſudore vultꝰtui veſceris pane tuo. donec reuertaris in t̓ramde qua ſumptus es. qꝛ cinis es ⁊ in puluereꝫ reuerteris. Et vocauit Adam nomen vxoris ſueEuam. eo ꝙ mater eſſet cunctorū viuentiū. Fecitqꝫ dn̄s deus ade ⁊ vxori eius tunicas pelliceas ⁊ induit eos. ⁊ ait. Ecce adam ⁊cͣ. ¶ Notaquō ſicut cōfeſſor facta cōfeſſione dat penitētiāpctōri. ſic fecit deus ade di. In ſudore vultustui veſceris pane tuo ⁊cͣ. Si dicat̉ ab aliqͦ. īmoſunt multi qͥ ſine tali occupatōne viuūt. vt magni domī et diuites. qui ſine ſudore vultus habent ſuam ꝓuiſionē. ergo videt̉ ꝙ iſta triſticia⁊ penitentia nō tangit omnes generaliter? Reſpondeo ꝙ īmo omnes tangit. Si volumꝰ loqͥſolum de facie corꝑali verum eſt ꝙ tangit ſoluꝫlaboratores. Sed ſi volumus loqui de facie aīeſpūali plus laborant ⁊ ſudant magni domini qͣꝫruſtici. qꝛ quotidie ſunt in magnis negocijs. etcum magnis triſticijs ⁊ anguſtijs Ruſticus ꝟoin ſero letat̉ ⁊ gaudet ⁊ comedit cum vxore ⁊ filijs. Dic quomō in qͣdam ciuitate erat quidamlaborator qui ſuis manibus ꝓcurabat ſibi vitāqui morabat̉ coram palacio regis. qui in ſeropoſt cenam letabat̉ cum filijs. Quod attendēsrex vocauit eum dicens. Quō ita letaret̉ cumrex ip̄e nō haberet tantā leticiam? Qui reſpondit. exquo in die laborauerat. in ſero gaudebatde quiete. Cui cōpatiens rex dedit ſibi magnoſredditus. qͥ extunc nō letabat̉ vt cōſueuit. ſꝫ cogitabat quid de illis pecunijs faceret. Si mutuaret ad vſurā vel faceret ſe mercatorem ⁊cͣ. propter quod rex vocauit eum iterū dicens. quarenon letaret̉ vt pͥus? Qui reſpondit. O domīein magna imaginatōne ſeu anguſtia me poſuiſtis .ſ. quō augmentabo iſtos redditus. iō reddo vobis redditus ⁊cͣ. Ex quo ſequit̉ ꝙ maioreſt labor mentis ſiue ẜm faciem aīme dn̄orum ⁊diuitū qͣꝫ labor ruſticorū. qui comedūt ⁊ bibūt⁊ dormiūt firmiter. etiam in malo lecto. Patetgͦ regula general̓ ꝙ omēs in ſudore vultus corporis vel anime viuunt. Aliud argumentum īoppoſitū eſt de p̄latis qui habent ſuos reddituſqͥ non habent laborare ⁊cͣ. Rn̄deo ꝙ īmo. Qm̄ſi bonus p̄latꝰ eſt cuiuſuis poteſtatis ſiue ſtatꝰſit magnos habet labores ⁊ triſticias ⁊ anguſtias plus qͣꝫ aliquis ruſticoꝝ. cogitando qͣlem

compotū reddet deo non ſolum de anima ſua ⁊de domo. ſed de omībus animabus ſibi cōmiſſis. Unde Augꝰ. conſueuit dicere. Quid dicturus ſum cū redditurus ſum ratōem de aīabusque pendent ad collū meū. īmo mirum eſt quōī gaudio poſſunt viuere cogitādo tantū onusquod ſupra ſe portant. Si ꝟo eſt malus p̄latustunc qn̄qꝫ dicit deus. Qm̄ tu etiam ẜuabis penitentiā quam ego dedi. ⁊ dat ſibi infirmitatesbonos ꝟo p̄latos cuſtodit ab infirmitatibꝰ qn̄qꝫ exquo curam habent de animabus. ¶ Notade illo ſancto heremita de quo in vitaſpatrū dicitur. ꝙ laborabat in heremo. ⁊ nunqͣꝫ ibi fu̓at īfirmus. qui ex ſua ſanctitate fuit electus in epiſcopū. qui coactus recepit. qui ſtatim fuit infirmus de podogra ⁊ dolore lateris. qui timēs nedeus ip̄m dimiſiſſet ⁊ flendo dicebat: O domīeqͥd eſt hoc ꝙ ante in heremo ſemꝑ eſſeꝫ ſanus:cui angelus dixit. Iſta infirmitas veīt tibi hacde cauſa. qꝛ cum eſſes in heremo deus te cōſeruabat. qꝛ non habebas ẜuitorem. ſed modo ꝙhabes ẜuitores vt ip̄i ⁊ tu qͥ habetꝭ vnde viuere poteſtis ſitis occupati. deus mittit tibi hanc⁊cͣ. Patet regula general̓. In ſudore ⁊c̄. Eccīxl. Occupatio magna creata eſt omībus homībus. ⁊ iugum graue ſuꝑ omnes filios ade a diexitus de ventre eorū vſqꝫ in diem ſepulture.Sed deus ꝓuidit. qꝛ iſta triſticia occupatōnistemꝑalis ꝟtitur in gaudiū .ſ. in die feſto quando homo quieſcit. Qm̄ poſtqͣꝫ laboraſtꝭ ſex diebus in domīca illa occupatio laboris ꝟtitur ingaudiuꝫ qͥetis ceſſando ab omni labore temꝑali. Manus ceſſent ab omni labore non lauantamplius neqꝫ nent neqꝫ ⁊cͣ. pedes etiaꝫ debentqͥeſcere non ambulare niſi ꝓ magna neceſſitatelingua ne loquat̉ d̓ negocijs temꝑalibus. quianon ſolum manus ⁊ pedes. ſed etiam lingua debet quieſcere a tꝑalibus. Dic contra illos qͥ credunt ſolum manus debere abſtinere ⁊ non linguam. Item cor debet quieſcere nō cogitandonec penſando d̓ negocijs. Ratio. qꝛ xp̄us qͥ totam vitā ſuam habuit plenā laboribus redemptōnis. Sed in domīca reſurrectōnis qͥeuit nōſolum in corꝑe. ſed etiam in anima. Ideo vultꝙ xp̄ianus requieſcat in domīca. Iſto mō triſticia occupatōnis ꝟtitur in gaudiū quietis ī illis qui bene colunt domīcam. Ideo dicit ſcpͥtura. Quia ſanctus dies domī eſt nolite ꝯtriſtarigaudium etem̄ doni eſt ⁊ fortitudo noſtra. Neemie. viij. Nota tres clauſulas primas. ibi. ſanctus dies dn̄i ē. Quare dicit dies domī. cū omnes ſint dieſ domī. ⁊ nullus ſit malus? Noͣ contra illos qͥ dicunt tali die non eſt fiendū hoc. dies egyptiacus eſt ⁊cͣ. Solum in negocijs temporalibus naturalibus obẜuandi ſunt dies ꝓpter lunam ſicut in minutōe ⁊cͣ. In alijs autemoꝑibus non ſunt obẜuandi. īmo eſt error ⁊ pec