Druckschrift 
Historia ecclesiastica tripartita
Seite
132r
Einzelbild herunterladen
 

Nonub̓ Typplite hiſtorie

venerandus de dogmate tn̄ nō valebat reddere racōem. ſꝫ lectorē ſuūſiſinnium noīe ſtatuit. qui ꝓ eo deberet ꝓferre ſermonem. virum eloquētem ⁊ rebꝰ exꝑtum. ſūmaqꝫ ſcientem ſacrarum ꝓfundiſſima lrarum: ſꝫ eciā ph̓ica dogmata. Is ergo dixit: qꝛ diſputatio nō ſolū ſciſmata nō vni ret: ſꝫ ampliꝰ diuideret ⁊ preterea nectal̓o dedit tale cōcilium. Bn̄ nāqꝫ ſciebat qꝛ veterespatres principiuꝫ ſubſt atie filiodei dare vitabāt qm̄ ꝑcepiſſent eūpatri coeternū. Quapropter deditcōcilium vt diſputatiuas fugeretintētiones ⁊ teſtimoniū ex traditione veteꝝ adhiberet vtqꝫ preſuleshereſum requireret imꝑator vtꝝ ẜmōem vellēt facere de antiqͣs eccīedoctoribꝰ qui an̄ diuiſioneꝫ floruerūt. an certe illos velut alienos ap̄ianitate reſpuerēt. ⁊ ſiquidemeos abnegarent obiceret̉ eis. gͦ eos anathematiſare p̄ſumite. ⁊ ſihoc ꝑpetrare nō p̄ſumerent. a populo pellerētur. Quo facto aꝑtaꝫfore victoriā veritatis. Si vero de p̄mis nō offenderētur doctoribꝰ. nōſtꝝ inqͥt eſt p̄bere veteres libros.ꝑ quos nr̄m dogma eoꝝ teſtiōioroboret̉. Inter hec cū nectariꝰ ſiſinnio dicēte libēter audiſſet. feſtinꝰad pallaciū ꝓperauit. dixitqꝫ principi ꝯſiliū ſibi datū. At ille ꝯſiderata ſm̄a cām ſapiēter inſtituebat.deinde cōuocatis hereſiarchis. req̄ſiuit ſi ſuſciꝑent magr̄os eccīe.qui an̄ tꝑa diuiſiōis extitiſſent. Illis vero nō abnegātibꝰ: ſꝫ tauꝙͣ p̄

ceptores hōrantibꝰ. rurſus īꝑatorinterrogauit. ſi eis hoꝝ teſtimōiaxp̄iani dogmatis ꝯplacerent. Heraudiētes p̄ſules hereſium atqꝫ diſputatores eoꝝ. erat eī plurimi addiputacōꝫ ꝑati Irruit em̄ in om̄esmagͣ diſcordia. alijs dicētibꝰ bonūimꝑatoris ꝓpoſitū. alijs vero cogitantibꝰ: qꝛ nō eoꝝ expediret intētioni. dū alij aliter de libris veteꝝ ſētire viderent̉. nequaꝙͣ inter ſe ꝯſpirabāt. ſꝫ erāt diuiſi nō ſoluꝫ adu̓ſus alias hereſes. ſꝫ eciā int̓ ſemetipſos qui dudū vniꝰ hereſis eē videbātur. Quāobreꝫ ꝯſors maliciaſicut lingue gigātiuꝫ veteꝝ ē diuiſa. ⁊ turris eoꝝ funditꝰ ē ſubuerſa. Cognoſcēs igit̉ imꝑator eorūꝯfuſionē. ⁊ qꝛ in diſputacōe ſolūmodo. ⁊ nō in antiqͣs expoſicōibꝰcōfidebant: alio ꝓperauit itine̓ eiſqꝫ declarauit. vt ex ſcripto vna q̄qꝫ religio terminū ſue fidei declararet. Tūc callidi viri ſingulariū hereſiū ſubtilit̓ ſua verba tractātes.dogma ꝓpriū ꝯſcripſerūt. Erat em̄definitꝰ dies: quo ſinguli epōꝝ adpallaciū ꝯuenirent. Aderāt gͦ nectariꝰ ⁊ āgeliꝰ cōſubſtātialitatis fidei p̄ſidētes. arrianoꝝ vero dimofilus. eunomianoꝝ ipſe eunomiꝰ.macedonianoꝝ fleuſiꝰ cizici. Igit̉imꝑator eos qui ꝯuenerat ꝯſiderās ⁊ vniuſcuiuſqꝫ dogͣtis ſcriptaſuſcipiēs. ſeorſūqꝫ recedēs. orauit ītēte: vt ei cooꝑaretur deꝰ ad veritatis electōnem. deinde vniuſcuiuſqꝫ dogmatis relegens ſcripturamalia quidem omnia tanꝙͣ diuiſioηωητη M Hμ ηυομεμιμ μμρτρ