Triplue hiſtorie

is zelia queꝫ pro pietate habuitn̄celauit. Eo nanqꝫ tēpore cū fulminādus ille fortune templū ingrederetur in choro. ⁊ exvtraqꝫ parteianuarū aſtarent miniſtri tēpli qͣaſꝑſiōe ſic̄ ip̄i dicebāt purgarētingrediētes/ valentimanꝰ p̄ cedēsprincepeꝫ aſperſionis guttam ſuavidit in clamide. ⁊ indignatꝰ pugno percuſſit templi miniſtrum. dicens ſe maculatum potius ꝙ pnrgatum. Quod r̓ſpiciens imꝑatoruiſſit eū in cuſtodiam tuꝫ redigi⁊ ad heremū deſtinari. Sed ille cūadmodū pauci tnͣſiſſent dies ⁊ m̄ſes pro mercede ꝯfeſſiōis recepitimperium. Non ſolū em̄ in illa vita diligentes ſe deus honorat. ſedetiam aliqn̄ in preſenti bonoꝝ operū retribuciones impendit. ⁊ preſentibus pͥmis illic ſperata confirinat.TheodoricusCapitulum. xxxvj.Rtheimiū vero qui tēporibus Conſtancij dux fuitEgypti. quoniaꝫ illius tēporr ydola multa confregerat. nōſoluꝫ facultate nūdū reddidit. ſedetiam capitis ſectione multauitHec ⁊ huiuſmodi geſſit ille manſuetus. ⁊ ab iracundia remotus.ſicut ab ip̄ijs vocabatur. Adijciāſuper hec exuam miraculuꝫ femneque zelo diuino huiꝰ contempſitimpietatem. Publia quedaꝫ fuitillo tempore nominatiſſima ⁊ p̄cioſis virtutibus exornata. Hec cūnuptiale iugum ad tempus paululum ſuſcepiſſet fructum digniſ

ſimum obtulit creatori. Iohannes enim antiochia preſbiter m̄lto tempore conſtitutus ⁊ ſepe apoſtolici p̄ſulatus decreta refugiēsde terrā illiꝰ femine mirabilis germinauit. Hec habens apd̓ ſe chorum conuerſacionem dignā virginitatē ſeruancium ſemper cumeis laudlabat factorem ſaluatorēqꝫ deum. Tranſeunte vero imꝑatore clarius in cōmune pſallebantcōtemptibilem ⁊ deridendum iudicanites erroneum illaqꝫ maximecantica reſonantes. que ydoloruꝫvidentur pompare debilitatem dicebantqꝫ cum dauid. Simulacragentium argentum ⁊ aurū operamanuū hominū. Et iterum. Similes illis fiant qui faciūt ea. ⁊ omnes qui confidunt in eis. Hec aūdiens Iulianꝰ ⁊ vehementer accēſus eas cum tranſiret tacere precēpit. Que eius legem paruipendentes choꝝ maiori ordine ꝯpleuerūt.rurſuſqꝫ illo trāſeunte pſallebātExurgat deꝰ ⁊diſſipent̓ inimici eiꝰTunc ſeuiens magiſtrā chori iuſſit adduci. Quam cū videret ſenectute maceratā. nec corporis caniciem. miſeratꝰ eſt nec animi ſtuduit hōrare virtuteꝫ. Sed quibuſdāſpatarioꝝ iuſſit vt eā alapis cederent. Que veluti ſūmū honorē ꝯtuelias illas excipiēs domi reu̓ſa eſteūqꝫ ꝯſuete melodijs ſpūalibꝫ denotabat ſic̄ ꝯſcpͥte r illiꝰ cātici malignū ſpm̄ fugauea̓t aſaul. Nā ⁊Iuliāꝰ erroneos demōes ſibimetapplicas ꝯtrͣ donū pietat̉ īſāiebat