diber Qūtub̓

Qui vero voluelt ſubtiliter vniuerſa cognoſce̓. excerptoꝝ debꝫ actarelegere. Pꝰ hec ergo talia geſtaſunt Conſentientes quidē acacioad imꝑatorem q̄m̄ ꝓpere ꝑuenerunt. alterius vero p artis epiſcopi ſinguli ad ꝓpria ſunt reuerſi. decem tantūmodo eoꝝ ꝯmuni decreto miſſi veniētes ad principē inuenecūt directos decem ab ariminēſi concilio. Porro ſequaces acacijiam agebant vt potentes palacijeoꝝ tuerentur partes. ⁊ ꝑ eos fauor illis arridebat imperatōis. dicebant enim alios quidē ſibimetcōſentire. alios autem eccleſiaſticis pecunijs eſſe corruptos. alioˢincongruis falli ſeductionibus.Hec agebat acacius natura verſutus ⁊ p̄paratus ad intelligēdūatqꝫ dicendum. cum etiā īſignemhaberet eccleſiā. id eſt euſebij pāphili. poſt que eius tenebat ep̄atum ⁊ glolabatur ſe eū habuiſſedoctorem. Et cū talis eſſet. perſuadebat facile quod volebat. Cū igitur cōſtantinopolim ex vtroqꝫ cōcilio eſſent epiſcopi viginiti. Et qͣcaſu p̄ſentes erant. primo quidēiubetur. vt de acacij queſtione iudicaretur p̄ſentibus maximis ꝓceribus ⁊ honorato quem nō ātemultum tempꝰ impea̓tor ab vrberomā reuertens pͥmum p̄fectumvrbis ꝯſtantinopolitane ꝯſtituit.poſtea vero etiam ipſo cōſtantioaudiēte cum iudicibꝰ capitur circa fidē acacius egrotare ita vt etiāīperator ⁊ alij quaſi circa blaſphe

ma eius verba ꝯmouerentur. dicitur autem acacium eiqꝫ ꝯſentiētes primum ſe hāc hereſim ignorare finxiſſe ⁊ ſubvelamento quodam egiſſe cum principe. vt ipſeetiamcum ſuis proceribus iudicaret. credens acacium non poſſeviici ſermonibus. ⁊ magis neceſſario capi iudicantis auditu. acſine ꝯtentione p̄ualere conamanhere ſeos. Cumqꝫ hoc ꝑfici nequiuiſſet ꝓferri ſcripturā ꝓlatam abarimino. ⁊ a ſelentie ſynodo miſſihanc ſuſciꝑe depoſcebant Et cumqueſtio eēt de ſubſtātie nomineiure iurandum firmabant quianullatenus diſſimilem ſcd̓m ſubſtantiam filiū faterentur. ſeqꝫ paratos hanc hereſim abdicae̓ dicebant. Et quoniam inopinate occidentales nomen ſubſtantie in arimino reliquerant. neceſſariamhuiuſmodi ſcripturā eſſe fatebātur dicebāt aūt qͥa ſi nomen ſubſtantie taceatur. cū noīe ſubſtātieetiā illud qd̓ de ſubſtātialitate decretū eſt ſine dubitatione tacebit̉qd̓ plurimi occidentaliū ſacerdotū ꝓ reuerētia nicem ꝯcilij minisāplectebant̉ Hāc at etiā īpecatorflexꝰ ē laudare ꝯſcriptionē. ꝯſiderās ml̓titudinē arimīo ꝯgregatā⁊ qꝛ nō peccaret. q̄ ſimilē patri filium diceret. id eſt ei virtute ſibi crerens conſubſtantialem. ⁊ ſimilisſb̓e ꝓfeſſionē nihulqꝫ ītellectu differens in oībꝰ q̄ ſcript̉a d̓ina docevet. Hāc qͦ ſuīam hn̄s / ep̄os ꝯcordare p̄cepit ī ariminēẜ fide ꝯcilij.