Liber Prunub

Argo vterqꝫ Neſtruꝫ ex equo volūtatem pre bēs. in quo hos cōfamūlus veeſtr iuſte monet obediat.Hoc itaqꝫ neqꝫ requirere gignumeſt. neqꝫ de talibus reſpondere q̄rentibus. Huiuſmodi enim queſtiones: que non cuiuſdam legisneceſſitate ꝓponūtur iutilis vacationis tempus exquirunt. Et licetcauſe cuiuſꝑ iam naturalis exercicij fiat. tamen debemus eas intraſenſum claudere. ⁊ nō prompte inpublica conciliabula deportare.nec omniū auribus incōſultē committere. Quantus eſt enim vnuſquiſqꝫ hominuꝫ vt poſſit ita magnarū rerum ⁊ valde difficilium virtutem aut ad perfectum inſpicereaut interpretari digne. aut ſi qͦshoc facere difficilime tamen poſſitqnte par ti populi ſuadebit. Autquis tantaru in queſtionū ſubtilitates extra lapſus ſui periculumſuſtinebit. Ergo fugienda ſunt intalibus multiloquia ne forte tuminfirmitate noſtre nature minimequod ꝓponitur explicatur mentediſcentiū in auditoꝝ pro tardioreintellectū ad perfectam queſtiōisperceptionem peruenire nō valente ad neceſſitateꝫ blāſphenie autſciſmatis populꝰ adducatur. Quapropter ⁊ interrogationis incaute⁊ reſponſionis improuide equamalterutris veniaꝫ tribuant ex vtroqꝫ. Nō enim ꝓ ſummo legis mandato apudvos occaſio certaminiſinflāmata eſt. neqꝫ noua quēdaꝫpro dei religione hereſis introduc

ta ſed vnam eademqꝫ racōnem habetis. ſicut eciam vnum cōmunionis ſignum. Vobis enim inter alterutros ⁊ valde modicis cauſis cōtendētibus tantum dei populum:quem veſtris oracōnibus ⁊ prudētia cōuenit gub̓nare. diſcordare n̄decet: nec omnino fas eſſe credibile eſt. Vt autem paruo quodamexemplo ſapiētiam veſtram commoneam. Noſtis eciaꝫ ipſos philoſophos. quia in vno quidem dogmate cuncti conſentiant. cum vero in quādaꝫ ſentētie parte diſcordant. licet diſcipline virtute ſeꝑarenit̉. tamen ad inuicem corporis vnitate conſpirāt. Cum hec ita ſintquanto potiꝰ iuſtum eſt vos magni dei miniſtros in voluntate r̓ligionis alterutris eē cōcordes. Conſideremꝰ itaqꝫ ratiōe maiori ⁊ ampliori intelligentia cogitemus: ſi rcēſe habeat ꝓpter ꝑua ⁊ vanā ẜmonuꝫ certamina frarres fratribusreſultare ⁊ honoreꝫ cōcilij ꝑ vos impia contentione diſcerpere: dumad inuiceꝫ pro ſic paruis ⁊ nequaꝙ neceſſarijs litigatiſ. Vulgariaſunt hec. ⁊ infantum magis fatuitatibus cōmodanda. ꝙ ſacroruꝫvirorum ⁊ prudentium intelligentia conſona. Recedamus ergo volentes a temptationibus dyabolicis. Aagnus noſter dominus ſaluator vniuerſoꝝ cōmune om̄ibꝰlumē effulſit. cuius ꝓuidētiā hocmeū miniſtri dei ſtudium ad perfectionem venire permittite: vt vosillius populum mea allocutiōe ⁊