phraſtus parua inquit ⁊ tenuis vel turpitudo vel infamīa ſubeūda eſt. Si ea re magnavtilitas amico queri poteſt: rependitur qͥppe⁊ cōpenſatur leue damnuꝫ delibate honeſtatis maiore alia grauioreqꝫ in adiuuādo amico honeſtate. hec Auluſgelius. Sed Ciceroin li. de amicitia ita cōcluſit. Nulla ē excuſatio peccati. ſi amicitia peccaueris. Nā cū conſiliatrix amicitie virtutis opinio fuerit. difficile ē amicitiaꝫ manere. ſi a virtute defeceris.Hec de amicitia ſcripta ſunt. vt cognoſcatvnuſquiſqꝫ quāta ſit vis illius. q̄ tn̄ a rariſſimis obẜuat̉: vt decet: vbiqꝫ etem̄ pͥuatꝰ amoralas ſuas iam expandit: vnuſquiſqꝫ qd̓ ſuū ēq̄rit ⁊ ſuo tantum cōmodo ſatiſfacere ſtudet.Nos vero qͥ xp̄iani ſumꝰ ad amcitiā excolēdam iuducimur: ꝑ legē illā diuinā: quā xp̄usdeus dei filius de virgine natus verbo docuit. ꝑiter ⁊ exemplo. Diliges ait ꝓximū tuum.qd̓ ſi fecerimꝰ pignꝰ eterne vite ab eo largiteraccipiemus. qͥ ſuā nobis gr̄am largiet̉ in pn̄ti ſeculo. Et in futuro gloriā ſempiternā. in qͣviuit ⁊ regnat ꝑ infinita ſecula ſeculoꝝ Amē.¶ Sermo ſexageſimuſnonꝰ de btīſſimo cōfeſſorc Antōnio paduano de ordine minoꝝ.Onpoteſt ciuitasabſcondi ſupra montē poſita. Uerba ſunt redemptoris nr̄i originaliter Matthei. v. ca. ⁊ in euāgelio pn̄tis ſolēnitatis. Cūcti fere mortales qͥ baptiſmali caractere ſunt inſigniti: btm̄ antoniū paduanū deuotione ardentiſſima colūt ac venerant̉. necip̄e patrociniū eius expoſcentibꝰ. ita ſit affabilis ⁊ ꝓtinus vt videat̉ quodammō cū illiscōuiuere ⁊ cōmorari. Nullus a fonte ſue dulcedinis ſitibūdus abſcedit. oībuſqꝫ eū inuocantibus preſto ē. Et vt veriſſime cātat eccleſia. Ad ſacrū eius tumulū freq̄nter membralanguentiū: mō ſanitati quolibet morbo fuerint grauata reſtituūtur. Propterea ne bn̄ficioꝝ illius immemores accuſemur. in ſolēnitate pn̄ti ad ſue laudis p̄conia extollēda. om̄iſtudio. om̄i diligentia: om̄iqꝫ vi dicendi debemus incūbere. Eſt quippe in eccleſia dei velutciuitas poſita in cacumine montis. q̄ ab oībus videri pōt. vt verba ꝓpoſita dicunt. Qm̄multa in hoc ſancto reꝑiūtur q̄ fulgēt in domo dn̄i: lucentqꝫ oībꝰ qͥ ſunt in illa. ꝓpter quepatrem qui eſt in celis glorificāt ⁊ bn̄dicuntSed vt iſta clarius habeant̉ de ſancto antonio in pn̄tiarū verba facturi. Triplicē excellentiam eius ꝑorabimus.¶ Prima dicitur religionis:¶ Secunda predicationis..xiii.LTercia glorificationis.¶ Qualiter btūs antonius etate tenellus habitū canonicoꝝ regularium ſancti auguſtiniſuſcepit. Indeqꝫ zelo martyrij ſuccenſus trāſijt ad religionē minoꝝ. ¶ Capitulum .i.Rima excellentia ſancti antonij: d̓r religionis. Dedicauit nāqꝫ ſe deo. ⁊ in religione ſctā laudabiliter vſqꝫ ad mortē ꝑſeuerauit. Ut em̄ ſcribit̉ in cronicis ordinis nr̄iminoꝝ. Fuerūt āni vite beati antonij. xxxvi.Nam fuit in domo parentū annis qͥndecimIn monaſterio vero ſancti vincētij annis duobus. Et in monaſterio ſancte crucis de colimbria nouē annis. Poſtremo in ordine beati franciſci multis miraculis clarus decemannos feliciter ꝯſummauit. Et licet ī eo multa cōueniāt. q̄ ſue religionis ꝓfeſſionē extollūtnos tamē tria dūtaxat explicabimus.¶ Primū eſt etas.¶ Secūdum cauſalitas:vipjtaas¶ Terciū charitas.¶ Primo quo extollit̉ ꝓfeſſio aſſumpte religionis a btō ātonio d̓r etas. Nō em̄ expectauit ſenectā. nō iuuenilibꝰ annis prius voluitobtemꝑare: ſed vbi ſextūdecimū attigit annūſpretis mūdi ⁊ carnis illecebris ad quoddaꝫirtex faccenobiū ordinis ſancti Auguſtini vlixboneciuitatis de qua ip̄e oriūdus erat vicinū ſe cōtulit. Ibiqꝫ deuotus habitū religiōis aſſumpſit. vbi biennio exacto: amicoꝝ carnaliū freqͣntia turbabat̉. ne vt cupiebat ſedulo ꝯtēplationi vacaret. qͣre ad ſancte crucis de colimbria cū ſuperioris licentia aliud .ſ. eiuſdē ordinis monaſteriū cōuolauit. Sed pleriqꝫ cūhec dicimus: vel Antonio ad iuuenilē quaſimotū imputāt: qꝛ ad religioneꝫ ſe tranſtulit:vel detrahunt viris religioſis: qͥ inducere conantur laicos vt ⁊ ip̄i fiant religioſi. aut religionē dānant. q̄ viros quandoqꝫ flagitioſosatqꝫ ſceleſtos recipit. Pro qͥbꝰ tria ſunt de neceſſitate dubia declaranda.¶ Primū vtrū circa religionis ingreſſuꝫ ſit habenda magna deliberatio.Secūdum vtrū peccet ille qui hortat̉ quoſcūqꝫ ad religionis ingreſſum.Terciū vtrum peccatoribꝰ ſit denegādus religionis ingreſſus.¶ Ad primū dubiū rn̄det tho. ſe. ſe. q. vlti. ꝙdiuturna deliberatio ⁊ multa cōſilia reqͥrunt̉in magnis dubijs. vt dicit Ariſto. in. iij. eth̓.In his aūt q̄ ſunt certa ⁊ determinata nō reqͥritur ꝯſiliū. Circa aūt ingreſum religionistria pn̄t ꝯſiderari. Primū eſt ip̄e ingreſſus religionis ẜm ſe. Et ſic ē certū ꝙ ē melius bonū. ⁊ qui de hoc dubitat quantū de ſe eſt. de