¶ Primo ſunt alia ſigna cordis. que ſubdiuidi poſſunt in tria.¶ Primū eſt volūtatum concordatio.¶ Secūdum ſecretoꝝ cōmunicatio.Terciū animi confirmatio.Primū ſignū eſt volūtatum cōcordatio. de qͦait Tullius li. de amicitia. Idē velle ⁊ idemnolle. Ea demū vera eſt amicitia. qd̓ vtiqꝫ intelligendū ē in rebꝰ virtuoſis. debitis ⁊ honeſtis. Nā cōcordia maloꝝ nō vere amicitie ſedẜm ſimilitudinē dici poteſt. Secūdū ſignūeſt ſecretoꝝ ⁊ cōſilioꝝ cōmunicatio. vt em̄ aitAmbro. li. de officijs. Nihil occultat amicꝰſi verus eſt. Uerūtamen caute agenduꝫ eſt vtſeruetur regula Senece ad lucillū dicentis.Omnia cū amico delibera: ſed de ip̄o prius.Nam inquit Macrobius li. ſaturnaliū. Itaamicū habeas vt hūc fieri poſſe inimicū putes. ⁊ Ualerius rubrica de dilectione ⁊ amoredicit. Rias aiebat oportere hoīes ita in vſuamicitie verſari vt meminerint eam ad grauiſſimas inimicitias poſſe cōuerti. Qd̓ qͥdeꝫpreceptū prima ſpecie nimis fortaſſe calliduꝫvidebatur: nimiūqꝫ ſimplicitati: qua p̄cipueamicitia gaudet cōtrariuꝫ: ſed ſi animi altiorcogitatio demiſſa fuerit ꝑ qͣꝫ vtile reperietur.Terciū ſignū vere amicitie dicit̉ animi cōfirmatio. Hoc vtiqꝫ ad veram amicitiā ſpectarecognoſcit̉: vt nō ſtatim mala de amicis credāntudtlhatur ſuſurronibꝰ ⁊ bilinguibꝰ. ideo Ualeriꝰ li.iiij. rubrica de moderatōne. laudat platōnemqui cū a quodam audiret xenocratē diſcipulū ſuū de ſe ml̓ta impie locutū ſine vlla cūctatione criminantē reſpuit. Inſtabat ille certovultu cauſam q̄rens cur ſibi fides nō adhiberetur. Adiecit plato. Nō eſſe credibile vt quētantopere amaret ab eo nō diligeret̉. Poſtremo cū ad iuſiurandū inimicitias ſerētis malignitas cōfugiſſet ne de ꝑiurio eius diſputaret affirmauit nunqͣꝫ xenocratē illa dicturumfuiſſe: niſi ea dici expedire ſibi iudicaſſet. Secūdo ſunt alia ſigna oris ⁊ hec diſtinguūturin tria.¶ Primū eſt ſecreta monitio.¶ Secūdum recta locutio.¶ Tercium manifeſta laudatio.¶ Primū ſignū oris vere amicitie eſt ſecretamonitio. Cuꝫ .ſ. quis dep̄hendens in aliquoſuū amicū errare ſecrete ſtudet illum monere.Iuxta ſaluatoris noſtri documētū. qͥ Matthei. xviij. ca. dixit. Si peccauerit in te fratertuus: vade ⁊ corripe eum inter te ⁊ ip̄m ſolū.Et de hoc ita pulchre loquitur Ambro. li. iijde officijs. Obiurget amicus amicū: nō iactātie ſtudio: ſed affectu charitatis vt nec ammonitio aſpera ſit: nec obiurgatio contumelloſaEt Seneca in li. de moribꝰ. Uires tuas ma? Lli 1l.gis amici ſentiā beneficijs qͣꝫ iniurijs. Secūd b xσυσγA1τal.dum ſignuꝫ oris eſt recta locutio. vt amicusTA. li.magis loquatur amico vera ⁊ vtilia qͣꝫ blanda ⁊ falſa ⁊ cū ſuo damno illi placentia. Hinc e03ſapiens ꝓuer. x. ca. ait. Simulator ore deci­ epit amicū ſuū. Et. xvi. ca. Uir iniquus laudat amicū ſuū: ⁊ ducit eum ꝑ viam nō bonaꝫEt Auguſti. ſuꝑ illo verbo pſalmiſte. Laudatur peccator in deſiderijs anime ſue. Adu̓lantiū inquit lingue alligant animas in peccatis: delectat em̄ ea facere in quibus nō ſolūmetuit̉ reprehenſor: ſed etiā laudat̉ peccatorᵍTerciū ſignum eſt manifeſta laudatio. vt em̄inquit Criſo. Hic mos amantiū eſt vt amorem ſuum ſilentio tegere nequeant. ¶ Tercōſunt alia ſigna vere amicitie in oꝑe: ⁊ hec adhuc tria.Primum eſt grata conuerſatio.¶ Secundum prompta condeſcenſio.Tercium honeſta ſatiſfactio.¶ Primū ſignū eſt grata cōuerſatio. Inquit̉em̄ Ariſto. ix. Ethicoꝝ. Ꝙ amicus eſt aliusip̄e. Et Tullius. Amicus eſt alter ego. Iccil̓co qui veri amici ſunt: libenter cōueniunt: familiariter ꝯuerſantur. Quare ⁊ Ariſto. dicit.SerꝘ amicis eligibiliſſimū eſt conuiuere.cundū ſignū eſt prompta condeſcenſio. Cuꝫquis amico cōdeſcendit ſubueniendo ſibi inneceſſitatibꝰ ſuis. Ideo ph̓us quidam cū diceretur ei de quodam paupere: illē amicus illius diuitis eſt cur inquit illo diuite paupereſt: amicus nō eſt. qui particeps non eſt fortune. Et dum amicus aliquid expoſtulat: noneſt procraſtinandū. Unde ſapiens in ꝓuerb̓dixit. Ne dicas amico tuo vade ⁊ reuerterecras em̄ dabo tibi cū ſtatim poſſis dare. Terciū ſignum eſt honeſta ſatiſfactio. Nec amicꝰturpia petere debet. nec alius in his ſatiſface̓re tenetur. Hinc Ualerius libro. vi. Rubrica grauiter dicta aut facta. refert publius Rutilius cum amici cuiſdam iniuſte rogationireſ iſteret. atqꝫ is per ſummā indignatōnē dixiſſet. Quid ergo opus eſt mihi amicitiā tuaſi quod rogo nō facis. Reſpondit. immo qͥdmihi tua: ſi ꝓpter te aliquid inhoneſte facturſum. At Auluſgelius in .i. noctiū acticarumquerens an pro vtilitate amicoꝝ delinquendum aliquando ſic ait. Chilo lacedemoniusde hoc dubitauit. Per icles athenienſis egregius vir ingenio boniſqꝫ omnibus diſciplinis ornatꝰ ab amico ſuo rogatus vt ꝓ re cauſaqꝫ eius falſum deieraret. Rn̄dit. Opus eſtme amicis cōmodare. ſed vſqꝫ ad aras theoce iiijL5