nicationē. vt cōicet amicis indigentibꝰ felicitatē ſuā. qm̄ vt inqͥt Plato in Thimeo. Bonos viros decet cōmodos eſſe. Et Ouidiusin li. de ponto. Regia crede mihi res ē ſuccurrere lapſis. Cōueniēs homini ē hoīem ſeruarę voluptas. Scd̓o felix indiget amicis ꝓptercōſeruationē: qꝛ nullus ſufficit ſolus ſeruareꝓſperitatē ſuam. Ideo inqͥt Tullius in lib̓.de amicitia. Qm̄ res humane fragiles ſunt ⁊caduce ſꝑ acquirēdi ſunt: qͦs diligamꝰ ⁊ a qͥbus diligamur. charitate em̄ beniuolentiaqꝫſublata oīs ē ſublata: ⁊ ita iocūditas. Terciofelix indiget amicis ꝓpter delectatōnem: quiadelectabile ē ꝯuiuere amicis. Un̄ ⁊ Tulliusin p̄fato li. de amicitia dicebat. Quid dulciꝰqͣꝫ habere aliquē cū quo audeas ſic loqͥ om̄iavt tecū. Propter hec oīa ꝯcludit ſapiēs Eccleſiaſti. vi. ca. Ꝙ qͥ inuenit amicū fidelē inueuit theſauꝝ. Amico qͥppe fideli nulla ē ꝯꝑatō⁊ nō eſt digna ponderatio auri ⁊ argenti contra bonitatem fidei illius.¶ De triplici amicitia: mala. falſa. ⁊ vera.¶ Capitulum. ij.Ecūdū myſteriū ꝯtemplandū de amicitia d̓r diſtinctō. Diſtinguit̉ quippe inſcripturis diuinis ⁊ hūanis tripliciter. Naꝫ¶ Quedam eſt amicitia mala.¶ Quedam falſa.Quedam vera.¶ Prima amicitia d̓r mala. q̄ ē inter eos quimali ſunt. ſicut Lu. xxiij. ca. ſcribit̉. Ꝙ factiſunt amici herodes ⁊ pilatus. vbi glo. nephāduꝫ fedus qd̓ herodes ⁊ pylatus in occidēdoxp̄m pepegerūt ꝓpterea Ariſto. viij. ethic̄. ait.ca. iij. Ꝙ ꝑfecta ē bonoꝝ amicitia: ⁊ ẜm virtutem ſimiliū. ⁊ Tullius in li. de amicitia inqͥt.Uirtus amicitiam ⁊ gignit ⁊ cōtinet: nec ſinevirtute amicitia eſſe vllo pacto pōt. Et iteruꝫibi ſic ꝯcludit. Hoc ſentio niſi in bonis amicitiā eſſe nō poſſe. ¶ Scd̓a eſt amicitia falſa.vel ſimulata qn̄ .ſ. aliqͥs diligit ſolo noīe ⁊ nōoꝑe qd̓ vtiqꝫ facile impleri dicit Ambro. lib̓.iij. de officijs. Facilis inqͥt vox ⁊ cōis tuꝰ ſuꝫtotus: ſed paucoꝝ effectus. Sunt ⁊ alij qui ſeamicos dicūt: ⁊ nō niſi ꝓpter ꝓpriū cōmodumamant. ꝯtra quos dicit Sene. ad lucillū. negociacio ē nō amicitia q̄ ad ꝯmoduꝫ acceditEt Hiero. in epl̓a ad paulinū ait. Uera amicitia illa ē ⁊ xp̄i glutino copulata quā nō vtilitas rei familiaris: nō pn̄tia tm̄ corporis: nōſubdola ⁊ palpans adulatio: ſed dei timor ⁊diuinaꝝ ſcripturaꝝ ſtudia cōciliant. Et ideꝫſuꝑ Micheā ꝓphetā. Delicata eſt amicitia q̄amicoꝝ felicitatem ⁊ diuitias ſequit̉. In hocgenere amicitie hodie voluit̉ qͣſi totus mundus. Un̄ Ouidius li. ij. de ponto ait. Uulgꝭamicitias vtilitate ꝓbat: illud amicitie quondam venerabile nomē ꝓſtat ⁊ in queſtu ꝓ meretrice ſedet. Sūt ⁊ adhuc amici falſi: qn̄ hiqͥ ſe amicos fatebant̉: amicos deſerunt in aduerſis. Nā vt ſcribit ſapiēs Prouer. xvij. ca.omni tꝑe diligit qͥ amicus ē. ⁊ Ualeriꝰ li. iiij.Sincere fidei amici p̄cipue in aduerſis rebꝰcognoſcūtur: in quibꝰ quicqͥd p̄ſtatur: totū acōſtanti beniuolentia ꝓficiſcit̉. ob id Tulliꝰin qͣſtio. tuſcu. ⁊ in. iij. li. de officijs. cōmēdatvna cū valerio maximo damonē ⁊ ficiā pictagoricos qͥ amicitiaꝝ aīmo adeo ſtricti erāt vtcū alteꝝ ex his ſiracuſanus dionyſius occidere terminaſſet. ⁊ his qͥ morti adiectus eſſet:paucos dies quibꝰ domū ꝓficiſceret̉ a dionyſio impetraſſet: ſin aliuꝫ ꝓ reditu eius daret:alter rn̄dere ꝓ amico nō dubitauit: affirmansꝙ niſi rediret alius infra aſſignatum ſibi terminū ip̄e moreret̉. Om̄es primo iſto inſultuſunt ī admiratōnē verſi: qͣꝫqͣꝫ derideret̉ a pluinulintrimis ſed cū tandē reuerteret̉ amicus ſeqꝫ addiem termini pn̄taſſet: admiratus tyrannuseoꝝ fidē ſuppliciū remiſit. Rogās ſe terciumin ſocietatem recipi. Sed hodierna die talesminime inueniūtur: qͥnimmo vt Ouidiꝰ ait.li. ij. de ponto. Diligit̉ nemo niſi cuꝫ fortunaſecūda ē. Et in li. de triſtibꝰ. Donec eris felixmultos numerabis amicos. Tēꝑa ſi fuerintnubila ſolus eris. Et in eodē libro. ſic de quodam ſuo amico tepido lamentatar.In caput alta ſuum labent̉ ab equore retroFlumina cōuerſis ſolqꝫ recurret equis.Terra feret ſtellas: celum ſcindetur aratro.Unda dabit flammas: ⁊ dabit ignis aquas.Omnia nature prepoſtera legibꝰ ibūt:Parſqꝫ ſuum mundi nulla tenebit iter.Omnia iam fient fieri q̄ poſſe negabam:Et nihil eſt de quo nō ſit habenda fides.Hec ego vaticinor: qꝛ ſum deceptus ab illo,Laturum miſero: quem mihi rebar opem.Illud amicitie ſanctum ⁊ venerabile nomenRe tibi pro vili ſūb pedibuſqꝫ iacet.¶ Tercia igit̉ amicitia ⁊ vera eſt illa que fundatur ſuper virtuteꝫ ⁊ perſeuerat in quolibetſtatu ſiue proſperitatis ſiue aduerſitatis.¶ De ſignis vere amicitie.¶ Capitulū. iij.Erciū myſteriū contemplandū deamicitia dicit̉ ſignificatio. ?Sūt em̄ aliquaſigna per que cognoſci poteſt quando quis everus amicꝰ. Et hec diſtinguūt̉ in tria. NaꝫAlia ſunt ſigna cordis.Alia ſunt ſigna oris.Alia ſunt ſigna operis.