eius laudibꝰ erimꝰ verba facturi: de qua triamyſteria proponimus contemplanda.¶ Primū dicitur cōmendationis.Secūdum diſtinctionis.¶ Terciū ſignificationis.¶ Ꝙ omnes ſancti ⁊ morales ph̓i glorioſe loquūtur de amicitia.¶ Capitulum .i.Rimū myſteriū contemplandū de amicitia d̓r cōmendationis. Omnes quippetam ſancti qͣꝫ ph̓i morales de illa glorioſe loquūtur. Unde Sapiēs Eccleſiaſtici. vi. ca.ait. Amicus fidelis protectio fortis. Et caſſiodorus in libro de amicitia. In humanis rebus nihil amicitia dulcius inuenitur: nihilſanctius appetitur: nihil fructuoſius cuſtoditur. Et in eodem li. Amicitia ꝓpria ſuauitatevirtutes alias cōdit: aduerſa tꝑat: triſtiaqꝫ iocūdat. Et idem in epl̓is. Sine amicis oīs cogitatio eſſet tediū omnis oꝑatio labor: omnisterra peregrinatio: omnis vita tormentū. ſine amicoꝝ ſolatio: viuere eſſet mori. Et Ambroſius li. de officijs. Solatium quippe vitehuius eſt: vt habeas cui pectus tuū aperias:cui archana cōices: cui ſecreta tui pectoris cōmittas: vt colloces tibi virū fidelē. qͥ in ꝓſperis gratulet̉ in triſtibꝰ ꝯpatiat̉: in ꝑſecutonibus adhortet̉. Et Ualeriꝰ maximꝰ libro. iiij.Amicitie vinculū potēs ē ⁊ p̄ualidū: neqꝫ vlla ex ꝑte ſanguinis viribꝰ inferius. ⁊ Quintilianus in li. declamationū. Nō reperio qͥd inrebꝰ hūanis excogitauerit natura p̄ſtantiusamicitia: qͥd ꝯcordia ꝯtra fortunā maiꝰ auxiliū. ⁊ Saluſti. in iugurtino. Nō exercitꝰ neqꝫ theſauri ſunt regni p̄ſidia: ſed veri amici:quos neqꝫ armis cogere: neqꝫ auro parare q̄as. officio fideqꝫ parant̉. ⁊ Sene. in li. de trāqͥllitate animi. Nihil eq̄ oblectat animuꝫ: qͣꝫamicitia fidelis ⁊ dulcis. Et Theophraſtusph̓us. Quāti eſt ſine aīa corpus. tanti eſt ſineamicis hō. Et ſecūdus ph̓us interrogatꝰ abadriano ceſare. qͥd ē amicus. rn̄dit. deſiderabile nomē. infelicitatis refugiū. indeficiensqͥes. amāda felicitas. ⁊ Ariſto. in. viij. ethico.ca. i. Amicitia maxime neceſſaria ē in vita. ſine amicis nullus eligeret viuere. hn̄s reliquabona oīa ⁊ mēdicantibꝰ ⁊ principatus ⁊ poteſtates poſſidētibꝰ. videt̉ amicis maxime opꝰeſſe. ⁊ idē in. ij. politice. Amicitiā qͥdem putamus maximū eſſe bonoꝝ ciuibus. ⁊ idē ī. iij.topicoꝝ. Magis eligēda eſt ſuꝑabundantiaamicitie qͣꝫ pecuniaꝝ. ⁊ Tulliꝰ in q̄ſtionibustuſculanis. Sūmū genꝰ felicitatis ē hr̄e amicos. ⁊ idē in li. illo de amicitia de quo inquitauluſgelius in .i. noctiū acticaꝝ. Ꝙ cuꝫ librūillū ꝯponeret legit librū theophraſti de amicitia ait. Excepta ſapīa nil melius ē datū homini a dijs immortalibꝰ amicitia. Et iteꝝ ibiSolē e mūdo tollere vident̉: qͥ amicitiā ē vita tollūt: qꝛ nihil a deo meliꝰ habemꝰ: nihil iocūdius. Et iteꝝ. Ego vos hortari tm̄ poſſuꝫvt amicitiā oībꝰ rebꝰ hūanis an̄ponatis. Nihil em̄ eſt tam nature aptū tanqͣꝫ ꝯueniēs adres vel ſcd̓as vel aduerſas. Et idē lib̓ .i. de finibꝰ bonoꝝ ⁊ maloꝝ. Oīm reꝝ qͣs ad btē viuendū ſapīa ꝯparuit. nihil eſt maiꝰ amicitia:nihil vberius: nihil iocundius. Sed preterp̄dicta querūt aliqͥ: vtrū felix indigeat amicis. Et poſſet argui ꝙ nō. qꝛ qͥcunqꝫ ſunt ꝑ ſeſibi ſufficiētes ex bonis que hn̄t: nō indigent̉amicitia alioꝝ: ſed felix ꝑ ſe oīm bonoꝝ ſufficientiā habet: gͦ nō videt̉ indigere amicis. Inoppoſitū vero arguit̉ tali rōne. Inter oīa extēriora ē maximū bonū hr̄e amicos. vt ꝓbatuꝫē paulo ſuꝑiꝰ ꝑ ariſto. Si ergo felici cui oīabona tribuūtur nō dant̉ amici: tūc felici deerit maximū bonoꝝ exterioꝝ .ſ. amicitia qd̓ ēꝯͣ rōneꝫ felicis. Rn̄det̉ ad iſta ſoluēda. ꝙ autloqͥmur de felicitate celeſtis patrie: aut de felicitate pn̄tis vite. Primo em̄ ſi loqͥmur de ꝑfecta felicitate q̄ erit in pr̄ia. tūc aut loqͥmur deneceſſitate btītudinis: aut de bn̄ eſſe. Prīo mōdico ꝙ ſocietas amicoꝝ nō reqͥritur de neceſſitate ad btītudinē pr̄ie. qm̄ ille qͥ habet totaꝫplenitudinē ſue ꝑfectōnis in vno nō indigetin alio. ſed btūs in patria habet totam plenitudinē ſue ꝑfectionis in deo. ergo nō indigetalio. Et hoc ē qd̓ ſcribit̉ Sapi. vij. ca. Uenerūt aūt mihi oīa bona ꝑiter cū illa .ſ. cū diuīaſapīa: q̄ in dei clara viſione ꝯſiſtit. vn̄ Augu.viij. li. ſuꝑ Gen̄. ad lr̄am dicit. ꝙ creatura ſpiritualis ad hoc ꝙ ſit btā nō niſi intrinſecusadiuuat̉ eternitate: veritate ⁊ charitate creatoris. Nā ꝑſectio charitatis ē eſſentialis btītudini qͣꝫtū ad dilectionē dei: nō aūt qͣꝫtū ad dilectōnē ꝓximi. Quare ſi eſſet vna ſola aīa fruens deo nō hn̄s ꝓximū quē diligeret: adhucbtā eſſet ſed ſuppoſito ꝓximo ſeqͥtur dilectioeius ex ꝑfecta dilectōe dei. Un̄ qͣſi ꝯcomitanter ſe habet amicitia ad ꝑfectā btītudinē. Secūdo vero ſi loqͣmur de bene eſſe btītudinistūc veꝝ ē ꝙ ad illam facit ſociētas amicoꝝ: ſicut btītudo eēntialis ē quā habꝫ btūs apuddeū ſolū: ita btītudo accidētalis ē: quā hꝫ beatus apud aliū btm̄. Si vero loqͥmur de felicitate imꝑfecta q̄ nihil aliud ē. large illā ſumēdo qͣꝫ ꝓſperitas ⁊ bonoꝝ tꝑaliū abundantia.tūc dico ꝙ felix aliqͦ mō nō indiget amicis. ⁊aliqͦ mō indiget. Nam felix nō indiget amicitia vtili: qꝛ exiſtūt ſibi oīa bona: indiget tamēamicis maxime ꝓpter tria. Primo ꝓpter ꝯmitee iij18 S