¶ Primo propter prenunciationem.¶ Secundo propter deuotionem.¶ Tercio propter reuelationem.¶ Primo innotuit ſanctitas btī martini ꝓpter prenunciationē. Nam obitū ſuū longeante p̄ſciuit quē et fratribꝰ prenūciauit. Interea condacenſem dioceſim cauſa ſedandediſcordie viſitauit. In qua diutius cōmoratus viribꝰ corꝑis cepit deſtitui et diſcipulisindicat ſe reſolui. Tunc oēs flentes inquiūt.Cur nos pater deſeris: aut cui nos deſolatos relinquis. Inuadent enī gregem tuū lupi rapaces. Et ille qͦꝫ motꝰ fletibꝰ eorū flensſic orauit. Dn̄e ſi adhuc ppl̓o tuo ſum neceſſarius: nō recuſo laborem: fiat voluntas tuaDubitauit enī pene quid vellet. qꝛ nec hosdeſerere nec a chriſto volebat diutius ſeparari. Secūdo innotuit ſanctitas beati martiniꝓpter deuotionē. Cum enī aliquādiu moleſtia febriū teneret̉ et a diſcipulis rogaret̉ vtin lectulo ſuo vbi in cinere et cilitio decumbebat ſtramentū ali quod poneret̉. Nō decetinquit filij chriſtianū niſi in cinere et cilitiomori. Oculis igitur ac manibus in celū ſemper intentus inuictū ab oratōne ſpiritū nonrelaxabat. Et cum ſupinus ſemꝑ iaceret et apreſbyteris rogaret̉ vt corpuſculū mutationelateris releuaret. Sinite me fratres inquitfinite potius celum reſpicere qͣꝫ terrā: vt ſpiritus ad dominū dirigat̉. Et hoc dicens viditdiabolū aſſiſtere. Quid inquit hic aſtas cruenta beſtia. Nihil in me funeſtum reperies:abrae me ſinus recipiet. Et in hac voce annodomini. ccccxlvi. vite vero eius. lxxvi. ſpiritūdeo reddidit. Uultus aūt eius tanqͣꝫ angelireſplēduit: ac chorus angeloꝝ ibidē ꝯcinēsa multis auditus fuit. Ad eius autē tranſitūpictaui ſicut turonici cōuenerunt. Ibiqꝫ magna altercatio orta eſt. Dicebant enim pictaui. noſter eſt monachus: nos requirimus cōmendatū. Quibus illi: a nobis eſt ablatus:nobis autē a deo datus. Nocte ergo mediapictaui oēs penitus ſopiunt̉. et ſic a turonicis per feneſtrā eiectum nauigio ad vrbē turonicaꝫ cum gaudio deportat̉. ¶ Tercio innotuit ſanctitas beati martini in tranſitu eiꝰꝓpter reuelationē. Multa quippe fuerunt deip̄o reuelata. Beatus nāqꝫ ſeuerus epiſcopꝰColonienſis: cum die dominica loca ſanctapoſt matutinas more ſolito circumiret: illahora qua vir ſanctꝰ obijt: angelos in celo cātantes audiuit: vocanſqꝫ archidiaconē interrogauit ſi aliquid audiret. et cum ille audirenihil diceret: et epiſcopus eum diligenter auſcultare moneret: cepit collum ſurſum extendere: aures erigere ⁊ ſuper ſummis articulisbaculo ſuſtentante ſtare. Sed dum ep̄s proeo oraſſet: quaſdaꝫ in celo voces audire ſe dixit. Cui epiſcopus. dominus meus martinꝰeſt: qui migrauit e mundo: et nunc angeli eūin celum deferunt. demones autē affueruntqui eum tenere voluerūt ſed nihil ſuū in eoreperientes cōfuſi receſſerunt. Archidiaconus ergo diem et horā notauit et tunc martinum migraſſe cognouit. Seuerus etiā mo­ C(vinachus qui vitam eius ſcripſit cum poſt matutinas leuiter obdormiſſet: ſicut ip̄e in quadam epiſtola teſtatur. Sanctꝰ martinus albis indutus: vultu igneo: ſtillantibꝰ oculis:crine purpureo: tenens librū in manu dextera: quem de vita eius idem Seuerus ſcripſerat eidem apparuit. Cūqꝫ poſt benedictionēin celū cōſcendere ip̄m videret: et cum eo aſcēdere cuperet: euigilauit. poſt hec autem nuncijs venientibꝰ eadē nocte ſanctū martinummigraſſe cognouit. Eo qͦqꝫ die ſanctus Ambroſius mediolanenſis ep̄s miſſam celebrāsſuper altare inter ꝓphetiā et piſtolā obdormiuit: et cum nullus eum excitare p̄ſumeret: etſubdiaconus niſi ip̄o innuente audiret epiſtolam legere: tranſacto longo ſpacio excitauerunt eum dicētes. Iam hora p̄terijt: et populus valde laſſus expectat: iubeat dn̄s noſter vt clericus epiſtolā legat. Ad quos ille.Nolite turbari: frater enī meus martinꝰ addominū migrauit. et ego eiꝰ funeri obſequium prebui. Sed vltimā orationē vobis excitantibus explere nō valui. At illi diem et horam notantes: inuenerunt tunc ſanctū martinū migraſſe ex hac vita: ꝓpter hec omnia beatus Ambro. in prefatione ait. Beatus martinus ꝓphani erroris templa deſtruxit: vexillapietatis erexit: mortuos ſuſcitauit ab obſeſſis corporibus demonia excluſit. ac varijslaborantes languoribꝰ ſalutis remedio ſubleuauit. Qui ita ꝑfectus inuentus ē: vt xp̄mtexiſſet in paupertate et veſte quā egenus acceperat mundi dominū induiſſe. O felix largitas qua diuinitas operit̉. O clamidis glorioſa diuiſio: q̄ militē texit ⁊ regē. O ineſtimabile donū: quod veſtire meruit deitatē: dignehuic cōfeſſionis tue dn̄e p̄mia ꝯtuliſti: digneei arrianoruꝫ ſubiacuit feritas. Digne amormartini ꝑſecutoris tormēta nō timuit Quiderit ꝓ oblatiōe corꝑis integri recepturus: qͥꝓ quātitate veſtis exigue veſtire deū meruitet videre. hec ille. Uidet et modo martinusdeum in gloria claritatis ſue. videt vtiqꝫ etaffluit ⁊ dilatatur cor ſuū. exultās leticia inenarrabili in beata vita: ad quā nos deducat