de ip̄o narrat̉: ꝙ pariſius leproſum quendāhorribilē ſatis obuiū habuit quē oſculatꝰ eſtatqꝫ benedixit qͥ ſtatim mundatꝰ eſt. ¶ Tercio cōpaſſus eſt martinꝰ neceſſitati ꝓximoꝝſpirituali. Nā peccatores ad pnīaꝫ hortabatur: quos ad penitentiā cōuerſos ꝯpaſſionisſinu recipiebat Cū aūt diabolꝰ ip̄m reprehēderet. Cur ſemel lapſos ad pnīam reciperet.Rn̄dit. Si tu ip̄e o miſerabilis ab hoīm infeſtatione deſiſteres et te factoꝝ tuorū peniteret. ego cōfiſus in dn̄o tibi eius miſericordiāpollicerer.¶ Qualiter deus exaltauit beatū martinumquē voluit in maxima veneratōe ab hoībushaberi: atqꝫ timeri a demonibus ⁊ clarere miraculis.¶ Capitulū. ij.Ecundū myſteriū cōtemplandū de miſericordia beati martini: d̓r exaltatōnisꝓpter mīam quippe ceteraſqꝫ virtutes eius fuit a deo exaltatus maxime in tribus.Primo in hoſtiū opinione.Scd̓o in demonū fugatione.¶ Tercio in miraculoꝝ operatione.¶ Primo exaltatꝰ fuit a deo in hoīm opinione. deo quidē faciēte hoīes illius tꝑis martinum venerari conabant̉: de quo erat opiniocōmunis et fama ex euidētia facti: qꝛ ſanctuserat et a mundo totaliter ſeparatus. Cū aūtplebs Turonica ep̄o careret: ip̄m plurimū renitentem ſibi ordinari petijt. Quidā aūt exep̄is qͥ cōuenerant eo ꝙ deformis eſſet habitu et vultu deſpectꝰ reſiſtebāt: inter quos p̄cipuus fuit quidā noīe defenſor. Sed quidaꝫaccepto pſalterio primū qͥ ſibi occurrit pſalmum legit vbi hic verſus erat. Ax ore infantium et lactentiū deus ꝑfeciſti laudē ꝓpter inimicos tuos vt deſtruas inimicū et defenſorēEt ſic iſte defenſor fuit ab oībus cōfutatus.Ordinatus itaqꝫ ep̄s cum populi tumultuꝫnō ferret duobꝰ ꝟo miliaribꝰ extra vrbē monaſteriū conſtituit. vbi cū. lxxx. diſcipulis inmulta abſtinētia vixit. Nā ibi vinū nemo nouerat niſi quē infirmitas coegiſſet. Molliorhabitus ibi ꝓ crimine erat: plurime ciuitateſde his ep̄os eligebāt. Quodā tꝑe martinusvalentinianū imperatorē ꝓ quadā nceſſitateadijt. Sed ille ſciēs eū velle petere qd̓ ille nolebat dare. fores palatij ſibi claudi fecit. Atmartinus ſemel et iterū repulſam paſſus cilitio obuolutus et cinere cōſperſus ꝑ vnā hebdomadā cibi et potus abſtinentia macerat̉.Tunc monente angelo ad palatium venit etnullo ſibi ꝓhibente ad imperatorē vſqꝫ ꝑuenit. quē cū venientē videret: iratus. qꝛ fuiſſe.admiſſus ei aſſurgere noluit donec cellā regiam ignis operiret: et ip̄m imperatorē a ꝑtepoſteriori ignis ſuccenderet. Tūc ſancto iratus aſſurgens virtutē diuinā ſe ſenſiſſe cōfeſſus eſt. multūqꝫ ip̄m cōplectens ſibi oīa an̄qͣꝫrogaret ꝯceſſit: multaqꝫ munera obtulit ſedmartinus nō accepit. ¶ Scd̓o exaltauit deꝰbeatū martinū in demonū fugatione. Sepenāqꝫ demones ab obſeſſis corporibꝰ effugauit. In dialogo aūt Seueri et Galli legit̉ ꝙquedā vacca a demonio agitata cū vbiqꝫ ſeuiret et multos cōfoderet: et verſus martinūet ſocios in itinere furibunda cōcurreret: ille manu eleuata ip̄aꝫ ſiſtere iubet: qua immobili ꝑmanente: vidit demonē dorſo illiꝰ inſidentem: quē increpans: diſcede inqͥt funeſtede pecude et innoxiū animal agitare deſiſte.Quo ꝓtinus diſcedēte vacca ad pedes illiꝰꝓſternitur et ad eius imperiū cū omni manſuetudine ad gregē eſt reuerſa. ¶ Tercio exal̓tauit deus beatu martinū in miraculoꝝ operatione. Nam deus multa miracula operatus eſt meritis et fide illius. Nā vice quadāvenenatā herbā inter alias herbas inaduertenter in cibū ſumpſit et vicinā mortem ſentiens periculū et dolorem virtute orōnis fugauit. Cum quidā iuuenis defunctus fuiſſet: et mater eius ꝓ reſurrectōe filij beatū martinum cum lachrymis exoraret ille in mediocampi vbi erat innumerabilis multitudo gētilium genua flexit: et cunctis videntibꝰ puerſurrexit. Quapropter oēs illi gentiles adfidem cōuerſi ſunt. Cum beatus martinusquoddā templū antiquiſſimū diruiſſet et arborem pini diabolo dedicatā vellet excidereobſiſtentibus ruſticis et gentilibus vnus eorum dixit. Si de deo tuam fiduciam habesnos hanc arborē ſuccidemus: et tu illam ſuſciꝑe: et ſi tecū deus tuus eſt vt dicis euadesQuo annuente ſucciſe arbori et iam verſuseum cadenti ſignū crucis oppoſuit: et in aliāpartē rediens: ruſticos qui in tuto loco erātfere oppreſſit. Quo viſo miraculo ad fidē cōuerſi ſunt.¶ Ꝙ deus aſſumpſit ad gloriā ſuam beatummartinū: qui p̄nunciauit diem obitus ſui: etcum ingenti deuotōe ex hac vita diſceſſit: cuius tranſitus fuit diuinitus reuelatus.¶ Capitulū. iij.Ercium myſteriū cōtemplandū de liberalitate ſancti martini dicit̉ glorificatio. Adeptus quippe eſt gloriā celeſtis regni in qua ꝑpetuo cōmorabitur in gaudio ⁊exultatione eritqꝫ felix inter ſanctos et angelos et ip̄e ſanctus. Sanctitas vero eiꝰ in extremo vite maxime innotuit ꝓpter tria.ad ijD3