quo ſedebat antonius diuidebat̉. Uidentesergo eum admirantur monachi qui venerātdeprecati ſunt vt cauſam hilaritatis ediceretQuibus ait Amū qͥeuiſſe: quē illi optime nouerant. At illi notauerūt diem: et venientibꝰde nitria fratribus poſt dies triginta ſciſcitātes reppererunt ꝙ illo die illaqꝫ hora Amusdormierat: qua animā eius ferri ſenex antonius viderat. Sepe etiaꝫ ad ſe venientiū turbarū ante dies et menſes ⁊ cauſas dixit ⁊ tempora. ¶ Tercia p̄rogatiua beati antonij dicitur mundialis cōmotio. Intantū enī ſanctitatis eiꝰ nomē reſplenduit: vt etiaꝫ paganiet idoloꝝ ſacerdotes ad eū videndū cōuolarent. Cōſtantinus vero auguſtus et eiꝰ liberi. Cōſtans atqꝫ cōſtantius famā eius audiētes crebro ad eū quaſi ad patrē miſſis litterisobſecrabāt: vt reciprocis eos ſcriptis exhilararet. qͥ ad ſuſceptas epl̓as cōuenienter reſcripſit: laudauit primū ꝙ xp̄m colerent: deindeſalutaria ꝑſuaſit: ne magnā putarēt regiā poteſtatē ne pn̄tis carnis imperio tumentes ſehomīes eſſe neſcirēt. Ad poſtremū clementiecirca ſubiectos et iuſticie cure qͦꝫ inopū admonuit: atqꝫ vnū ſempiternū eſſe regē oīm ſeculoꝝ ieſum xp̄m epl̓is teſtatꝰ eſt. His principes ſuſceptis litteris letabant̉. Cōfluebātad eum multi vt doctrina et exemplo illiusedificarent̉. Alij vt orationibus eius ſeſe cōmitterēt: atqꝫ ſic multi a demonibꝰ obſeſſi liberabant̉: et a varijs infirmitatibꝰ ſanabant̉egroti. Archelaus comes rogauit eū vt oraimr iacerret ꝓ policratia q̄ in laoditia erat admirabiliet xp̄o dedita virgine: patiebat̉ enī peſſimosſtomachi ⁊ lateris dolores: quos ieiunijs nimijs vigilijſqꝫ cōtraxerat: et erat penitus tota debilis corpore. Orauit antonius: et dieꝫquo oratio erat facta annotauit. Archelausredijt laoditiaꝫ inuenit virginem incolumēpercunctatus diē ſanitatis repperit eo tempore fuiſſe a doloribꝰ liberatā: quo orās ātonius pro ip̄a bonitatē ſaluatoris inuocauit.¶ Quarta p̄rogatiua ſancti antonij d̓r ſancta cōſummatio. Cn̄ enī centū quinqꝫ annorum eſſet: p̄dixit monachis ſui corꝑis diſſolutionē iam imminere. Cūqꝫ mediocre incōmodū ſenia mēbra turbaſſet: poſt exhortationis verba grauiſſima vocatis ad ſe duobusfratribus qͥ ſibi familiares erāt. Uos inquithumo tegite: vos pr̄is operite corpuſculū. etillud qͦꝫ ſenis veſtri cuſtodite mandatū: vt nemo p̄ter veſtrā dilectionē locū tumuli nouerit: confidite in dn̄o: quia neceſſario reſurrectionis tꝑe: hoc corpuſculū reſiliet incorruptum: Ueſtimentoꝝ aūt meorū ſit iſta diuiſio: melotē et paliū tritū cui ſuꝑiaceo athanaſio epiſcopo date: qd̓ mihi nouū ip̄e detulerat. Serapion aūt epiſcopꝰ aliū accipiet melotem vos cilicinū habetote veſtimētū: et valete viſcera mea: antonius enī migrat: et iamnō erit in pn̄ti ſeculo vobiſcū. verba finieratet oſculantibꝰ ſe diſcipulis extendens paululum pedes: mortē letus aſpexit: ita vt ex hilaritate vultus eius angeloꝝ ſanctoꝝ qͥ ad ꝑferendā aīam eius venerant pn̄tia noſceretur.Seruauerunt mandata diſcipuli et inuolutum corpus humo operuerūt. Hic fuit antonij magni terminus vite: cuius anima gaudet in celis. Nos vero deuotōe ardentiſſimaillum venerari conemur: vt ſic eius interuenientibus meritis ꝑuenire valeamus ad illāgloriā in qua ieſus filius dei viuit et regnatper infinita ſecula ſeculoꝝ. Amen.¶ Sermo ſexageſimuſtercius de liberalitate ſancti gregorij pape: ꝓpter quā deo et hominibus ſe amabilē exhibuit.tarem enim datorem diligit deus. Doctoris gentium ꝟ̓ba ſunt iſta originaliter. ij.ad Corinth̓. ix. ca. Dat deꝰ pijſſimus patercreaturis beneficia ſua affluēter: et nō improperat: vt Iacobꝰ aſſerit. i. c. ſue cano. Propterea diligit illos qui eum imitari conant̉. eſtenim ſimilitudo amoris cauſatiua. Et vt inquit Seneca in. iij. de beneficijs. Magni animi eſt et magnifici iuuare ꝓdeſſe: qͥ dat beneficia deos imitat̉. Cum aūt hoc ex liberalitate ꝓueniat: ideo gregorius diuitias quaspoſſidebat liberaliſſime diſpenſauit. Eſt aūtliberalitas que hominē nō tm̄ deo ſed etiamhominibꝰ amabilē reddit. Un̄ Tullius inprimo de officijs ait. Quanqͣꝫ omnis virtusnos ad ſe allicit: facitqꝫ vt eos diligamus: inquibꝰ ip̄a eſſe videat̉: tn̄ iuſticia et liberalitaſid maxime efficit. Propterea beatū gregoriūcōmendare cupiētes de ip̄ius liberalitate inpn̄ti ſermone dicemus. Ob ip̄am nāqꝫ dilexit eum deus: qꝛ vidit eū hilarem in donādo.De cuius liberalitate tria myſteria ꝓponimꝰcōtemplanda.Primū dicit̉ oppoſitionis.¶ Secundū determinationis.¶ Terciū retributionis.¶ Qualiter beatus gregoriꝰ oppoſuit liberalitatem vicio auaricie. Et quare liberalitaseſt virtus: cuius officiū eſt donare. Et quomodo eſt pars iuſticie.¶ Capitulū .i.5