ſtituens nouus hoſpes habitauit. Statimqꝫ ad eius aduentū ingens turba ſerpentumquaſi ꝑſecutorē paſſa ꝓfugit.¶ De quattuor excellentiſſimis p̄rogatiuisbeati antonij. In quibus manifeſtat̉ gloriaeius: quā habuit etiā in hoc mundo.¶ Capitulū. iij.Ercium myſteriū cōtemplandū de tentatione ſancti antonij dicit̉ coronatio.Coronauit quippe illum deus nō ſolū in celeſti regno gloria ⁊ honore. Sed etiā in hocmundo admirandis p̄rogatiuis ex quibusnos quattuor p̄cipue decurremus.¶ Prima dicit̉ corporis cōſeruatio.¶ Scd̓a mentis illuſtratio.¶ Tercia mūdialis cōmotio.¶ Quarta ſancta cōſummatio.¶ Prima prerogatiua ſancti Antonij dicit̉corporis cōſeruatio. Nam vt aſſerit athanaſius cū poſt viginti annos in ſolitudine exactos inuentus eſſet: tam ab his qui ꝓpoſitumeius imitari cupiebant: qͣꝫ ab alijs amicis etnotis obſtupuerunt vniuerſi: et oris gratiaꝫet corporis dignitatē: quod nec per quietemintumuerat: nec ieiunijs demonūqꝫ certamine decorem amiſerat: que in eo ſine dei gratiafieri minime potuiſſent. Secunda prerogatiua beati antonij dicitur mentis illuſtratioNam licet litteras nō didicerit: mira tamē ſagacitate pollebat ingenij et venuſtate dicendi. Aliquando philoſophi duo gentiles venerunt ad eum putantes antoniū ſe poſſe decipere: quos cum vidiſſet paganos intellexitex vultu. Et procedens ad eos per interpretem ita dicere cepit. Quare tam longe ſtultūhominē ſapientes viſitare voluerunt. Illisdicentibus non eſſe illum ſtultum ſed nimiūſapientem: vigilanter reſpondit. Si ad ſtultum veniſtis ſuperfluus labor veſter eſt: ſi autem putatis me ſapientē eſſe: et ſapientia bona eſt: imitamini que probatis: quia bona cōuenit imitari: ſi ego ad vos veniſſem vosimitarer. Sed quia vos ad me quaſi ad ſapientem veniſtis: eſtote chriſtiam ſicut ⁊ egoſum. Abſceſſerunt philoſophi vtrūqꝫ mirantes et acumen ingenij et elegantiam loquendi. Alios quoqꝫ mundi ſapiētes qui eum irridere cupiebant: quia litteras ignoraret: tali diſputatione colligauit dicens. Reſpondete mihi quid prius eſt ſenſus an littere: et quidem cuius exordium eſt. Senſus ex litteris:an littere oriuntur ex ſenſu? Illis aſſerentibus qꝛ ſenſus eſſet auctor litterarū. ait. Igit̉cui ſenſus incolumis eſt hic litteras non requirit. Obſtupuerunt illi tantā in viro deiſagacitatem animi admirantes. Quid pluraclaruit et ſpiritu ꝓphetico: et diuinas reuelationes habuit: ſicut ptꝫ in exemplis ſequentibus. Uirgo quedā que a tripolitane regionis ciuitate buſiride erat: morbo ꝑaliſis grauiſſime vexata a parentibus ad antoniū adducebatur. Erant aūt in eoꝝ ſocietate monachi quidā qͥ iter oſtendebāt. Illi vero monachi noluerunt puellā vſqꝫ ad antoniū ꝑducere: ſed eam cum parentibꝰ dimiſerūt apudbeatū cōfeſſorem monachū pannuciū: qui eſfoſſo ꝓ chriſto oculo ſub maximiano ꝑſecutore: tali dehonaſtamento corporis plurimūgloriabat̉: peruenerūt itaqꝫ monachi ad antōnium. Cūqꝫ de puelle morbo referre diſponerent: relationē eorum ſenis ſermo preuenitet omnē debilitatis et itineris vſqꝫ ad ſanctūpannucium cauſam: quaſi ip̄e interfuiſſet exxxipoſuit. Rogantibus autem eum monachisvt parentibus cum filia permitteretur ingreſſus: nō cōſenſit: ſed ait. Ite et inuenietis puelinait vlam curatā. Et adiecit: nullus debet ad meāhumilitatē venire: quia largitio curationumnō eſt humane miſericordie: ſed ieſu chriſti qͥvbiqꝫ in ſe credentibus preſtare cōſueuit auxiliū. Quamobrē et illa pro qua petiſtis ſuis precibus liberata eſt. Et cum ego oraremad dominū mihi pn̄tia ſanitatis eius indulta eſt. Exeūtes igit̉ monachi foras ad beatūpannuciū et filiā ſoſpitē et parentes letos inuenerūt. Nō multos aūt poſt dies cū duobꝰfratribus euntibꝰ ad antoniū: aqua in itineredefeciſſet: vt vno ſiti mortuo: alter iaceret interra mortē expectans. Antonius ſedēs adſe duos monachos vocat: qui forte ibidemſunt reperti: p̄cepitqꝫ vt lagenā aque aſſumētes: inuaderēt iter qd̓ ducit ad egyptū: dixitqꝫ vnus e fratribꝰ huc aduenientibꝰ mō migrauit ad dn̄m: alter ſi nō occurritis addet̉:hoc enī mihi nunc oranti reuelatū eſt. Statim monachi feſtinātes extinctū corpus inueniunt: terraqꝫ id operientes alterū refocillatum ſuo iunxere comitatui: dei nāqꝫ iudicium fuit vt vnus moreret̉: alter ſuperuiueret.hoc tamē in antonio mirabile eſt: ꝙ in monte remotiſſimo ſedens rem illā dn̄o indicante cognouit. Alio rurſus tꝑe cum ſederet inmonte et oculos ſubito leuaſſet in celū viditquandā aīam letantibꝰ in eius occurſum angelis ad celū ꝑgere. orauitqꝫ vt eī pn̄tis agnitio panderet̉: et ſtatim vox ad eū facta eſt: inquiēs iſtā eſſe Amus monachi aīaꝫ qͥ nitriemorabat̉. Erat aūt Amus vir grandeuꝰ qͥ apueritia vſqꝫ ad ſenectutē dn̄o in ſanctitateſeruierat: dieꝝ qͦqꝫ tredecim a nitria locus in