carnis ardore. Hic fide et ieiunijs corpꝰ omne vallabat. Ille per noctes in pulcre mulieris vertebat̉ ornatum: nulla dimittens figmenta laſciuie. Hic vltrices gehenne flammas et dolorē vermis recordans: cogitationibus libidinū obijciebat. Ille lubricū adoleſcentie iter ad ruinam facile ꝓponebat. Hiceterna futuri iudicij tormenta cōſiderans: illeſam anime puritatē ſeruabat. Ac poſtremūhoſtis ille malignus qualis eſt merito talemſe demonſtrabat. Apparebat enī puer horridus atqꝫ niger: ad eius genua ſe ꝓuoluens:et quaſi deflendo dicēſ. Multos ſeduxi: plurimos decepi: nunc autē tuo ſum labore ſuperatuſ. Quem cum interrogaſſet. antoniusquis eſſet: ait. Ego ſum fornicatōis amicus.Ego qui a te ſemper ſum paſſus repulſam.Cum hec audiſſet antonius gratias agensdeo. Aduerſario rn̄dit. Multum deſpectibilis es: multumqꝫ vilis. Nam et obſcuritas.tua et etas infirmarū ſigna ſunt rerum: nullamihi iam de te cura eſt. dominus mihi adiutor: et ego deſpiciam inimicos meos. Et ſtatim ad vocē canentis fantaſma qd̓ videbat̉euanuit. Antonius vero cōfortatus magisac magis ſuū corpus anime ſeruituti ſubdebat ¶ Tercius modus quo diabolus tentauit antoniū dicit̉ corporalis flagellationis.Nam volens antonius artiorē ducere vitā:ad ſepulcra quedā remota et ſolitaria ꝑrexitvni fratrū de cognitis mandans: vt ſtatutisdiebus ſibi alimēta deferret. Et cum in vnatumba marmorea ſupradictus frater eū clauſiſſet: ſolus ibidē morabat̉. metuens autē diabolus ne acceſſu temporis heremū habitarifaceret: ita eum aggregatis ſatellitibꝰ ſuis varia cede lacerauit: vt doloris magnitudo motum aufferret et vocē. Nam et ip̄e poſtea referebat vulnera fuiſſe tam grauia: vt vniuerſahominū tormēta ſuperarēt. Sed die ſequētiis frater quē ſupra diximus venit cibos afferēs cōſuetos. Et fractis foribꝰ inuenit eumin terra iacentē quaſi mortuū: et humeris impoſituꝫ ad villule domiciliū reportauit: quoaudito ingens vicinoꝝ atqꝫ affiniū multitudo cōcurrēs triſte in medio poſiti funeris officium reddebat. Et iā media noctis ꝑte decurſa omniū oculos deuicerat ſopor. Tuncantonius anima paululū redeunte ſuſpirāseleuauit caput: et poſtqͣꝫ ceteris dormientibꝰeū a quo delatus fuerat vigilare cōſpexit: nutu aduocans obſecrauit vt nullo penitus excitato ad priſtinū ſe referret habitaculū. Relatus ergo iuxta morem ſolus iteꝝ permanebat: et ſtare quidē ꝓpter recentes plagas nonpoterat. Orans vero ꝓſtratus poſt orationēclara voce dicebat. Ecce hic ſum ego antonius: nō fugio veſtra certamina. Tunc ſonitꝰrepentinus increpuit: ita vt loco funditus agitato: et parietibꝰ patefactis multipharia demonum exinde turba ſe funderet. Nam ⁊ beſtiarū et ſerpentum formas induentes: oēmprotinus locum repleuerūt fantaſijs: leonū:taurorū: luporū: aſpidum: ſcorpionū: vrſorūet pardoꝝ Et hec ſingula ẜm ſuā fremebantnaturam. Antonius vero inimicos deludens dicebat. Si virium aliquid haberetisſufficeret ad preliū. Si dominus vobis mein poteſtatē dedit ecce preſto ſum deuorate.Di vero non poteſtis: cur fruſtra nitimini?Deniqꝫ cum leuaſſet oculos vidit deſuꝑ culmen aperiri et deductis tenebris radium adſe lucis influere. Poſt cuius ſplendoris aduentum: nec demonū aliquis apparuit: ⁊ corporis dolor ꝯtinuo ceſſauit Edificiū qͦqꝫ qd̓paulo an̄ diſſolutū videbat̉: inſtauratuꝫ eſt.Ilico preſentiam domini intellexit antoniꝰet ex ymo pectoris trahens longa ſuſpiria dicebat. Ubi eras o ieſu: vbi eras? quare a pͥncipio nō affuiſti vt ſanares vulnera mea? Etvox ad eū facta eſt. Antoni hic eram ſed expectabam videre certamen tuum. Nunc auteꝫquia viriliter dimicaſti ſemper auxiliabor tibi ⁊ faciā te in omni orbe nominari. his peractis et corpore et animo mirabiliter cōfortatus eſt. ¶ Quartus modus quo diabolꝰ tentauit antonium dicitur argenti et auri oſtenſionis. Uolens nāqꝫ antonius mutare locūcōtendit ad montem et heremi adhuc monachis ignote: rupto metu viā conatus eſt pandere. Sed nec tunc ceſſauit importunus aduerſarius. Nam argenteum diſcum in itinere proiecit. Quo viſo antonius diaboli cōgnouit aſtutiam: ſtanſqꝫ intrepidus et diſcūtoruis intuēs oculis: inter ſe dicebat vbi hicin deſerto diſcus: auiū hoc iter eſt: nulla ſuntveſtigia cōmeantium: lapſus de ſarcina premagnitudine latere nō potuit Sed qui ꝑdiderat reuerſus ad ſolitudines locorum inueniſſet ꝓfecto quod ſuum fuerat. hoc artificiūdiabole tuum eſt: argentū tuum tecum ſit inperditione. hec illo dicente diſcus vt fumuseuanuit. Dehinc ingentē maſſam auri iacentem in itinere conſpexit: at ille rapido curſuquaſi quoddā vitaret incendiū ad montē vſqꝫ ꝑrexit: vbi flumine trāſuadato inuenit caſtellum deſertum: plenum ob tempus ⁊ ſolitudinē venenatorū aīalium. In quo ſe con