confortari in domino ⁊ induere armaturamdei .i. que a ſolo deo fabricatur ſcꝫ armaturavirtutū. Unde ſignanter dicit Induite ⁊ nōfacite: qꝛ deus arma facit. Illa vero nos debemus accipere vt poſſimus reſiſtere in bello grauiſſimo qd̓ nobis mouet hoſtis antiquus. Cuius grauitatē deſignat paulus exmultis. Primo ex ꝓpinquitate: qꝛ colluctant̉nobiſcū ip̄i demones infernales. Secūdo exſimplicitate. Nō enī ip̄i demones ſunt materiales: et nobis cōicant in materia. Propterea dixit apl̓s. Aduerſus carnē et ſanguinē:id eſt nō habemus luctari aduerſus hoīes debiles et fragiles: vel nō habemus luctari aduerſus carnem et ſanguinem tantū: id eſt aduerſus vicia carnalia: que ex carne et ſanguine ꝓcedunt. Tercio ex virtuoſitate. Un̄ ſubdit. Sed aduerſus principes et poteſtates:id eſt nō ſolū aduerſum minores demones:ſed etiā aduerſus mediocres qͥ minoribꝰ preſunt: quos vocat principes. Et aduerſus etiam maiores quos vocat poteſtates: qꝛ maiores habēt poteſtatē ſuꝑ mediocres qui minoribus principant̉. Et vult dicere apl̓s: ꝙ habemus luctas occultas ꝯtra oēs demones:maiores: medios: et infimos. Propterea ſequitur aduerſus mundi rectoreſ .i. aduerſusmultitudinē demonū qui mundū regūt: nōquidē mundū iſtū ſenſibilē: quem deus creauit atqꝫ regit Sed mundū .i. mundanos hoptrainūūs imines mundanoꝝ amatoreſ: ꝓpterea ſubiungit: tenebrarū harū. Et quia apl̓s noīat demones principes ⁊ poteſtates. Aduertendūrlij idumẜm theologoꝝ ſententiā in. ij. di. viij. Ꝙ inter demones eſt ordinuꝫ diſtinctio. Sed vtinquit Bonauen. de angelis poſſumus loq̄qͣꝫtum ad triplicē ſtatū .ſ. glorie: ⁊ nature inſtitute: et lapſe. Quantū ad ſtatū glorie ē in eisponere ordinū diſtinctionē ꝑfectā. Quantūad ſtatū nature inſtitute ordinū diſtinctionēperfectā. Quantū ad ſtatū culpe ſiue naturelapſe: eſt ponere in eis ordinū diſtinctionē ſꝫimperfectā et ꝑuerſam. Imperfectā ꝓpter priuationē gratie que habilitatem nature ꝑficitperuerſam. ꝓpter penitentiā culpe: que qͣꝫuisſubſtantiā naturalē nō corrumpat: tn̄ fedat ⁊deordinat. Et hoc manifeſtū eſt ſi attendat̉.Ꝙ illi qui meliora habuerūt naturalia: alijsgrauius peccauerūt et peccāt: tum ꝓpter hocꝙ ardentiꝰ appetiuerūt: tum qꝛ magis ingrati fuerūt: tum qꝛ mō etiā acrius vexant. Ideoin ip̄is eſt ordo ẜm precellentiā naturaliū ſꝫperuerſus adiunctione culparū. Et ſic intereos eſt ordo: ita ⁊ p̄latio de qua dixi in tractatu de timore iudicioꝝ dei. Demones itaqꝫ tētant ſemper ad malū inducere nos ſatagētes¶ Secundū dubium fuit vtrū deus debeatꝑmittere hoīes a diabolo tentari. Et pleriqꝫobijcere ſolēt ꝙ nō. Nam nō eſt equa cōditiopugne vt infirmus ꝯtra fortē: ignarus ꝯtraaſtutū exponat̉ ad bellū. Sed hoīes ſunt infirmi et ignari: diabolus aūt potens et aſtutus. de quo dicit̉ Iob. xli. c. Nō eſt poteſtasſuꝑ terrā que cōparet̉ ei. Et habet mille nocēdi modos: vt refert Augꝰ. Igit̉ nō debet deus auctor oīs iuſticie ꝑmittere vt hoīes a diabolis impugnent̉. Ad hoc rn̄det tho. vbi. sͣ.ꝙ licꝫ inequaliter ſit pugne cōditio inter demones et hoīes ex ꝑte hoīm tn̄ fit recōpenſatio ex ꝑte dei: qui tentatis ſubuenit ⁊ auxiliogratie ſue illuminātis intellectū: et roborantis affectū. Et etiā angeloꝝ miniſterio. qͥ nobis in tentatōnibus aſſunt: quare eſt debilishoſtis. vt Grego. dicit. et nō vincit niſi volētem. Ideo deus ad gloriā electoꝝ ꝯcedit diabolo tentandi facultatē. ¶ Terciū dubiū fuit vtrū diabolus tentans poſtqͣꝫ ſuperat̉ audeat amplius tentare. Ad hoc dicit tho. vbiſupra. ꝙ voluerūt quidā demonē victū: nullum poſſe de cetero tētare: nec de eodē nec dealio peccato. Nam mat. iiij. c. dicit̉ de xp̄o ſuperante. Tunc reliquit eū diabolus: ſed hocvidetur ſtare non poſſe: qꝛ chriſtus in primatentatione diabolū vicit: et nihilominus ſecundo et tercio tentauit eundē. Alij aūt aſſerunt ꝙ p̄t alios tentare et etiā eundē: licꝫ qn̄qꝫ victus tentare ceſſet ad tꝑs. Et huiꝰ rō duplex eſt. vna ex parte diuine clemētie: quia vtCriſo. dicit ſuꝑ mattheū. Nō tamdiu hoīesdei diabolus tentat qͣꝫdiu vult: ſed quādiu deus ꝑmittit: qui et ſi ꝑmittit pauliſper tētare:tn̄ repellit ꝓpter infirmā naturā Alia rō ſumitur ex aſtutia diaboli. Un̄ Ambro. dicit ſuꝑlucā. ꝙ diabolus inſtare formidat: qꝛ frequētius refugit triumphantē: ꝙ tn̄ diabolus aliquādo redeat ad eum quē dimiſit: ptꝫ ꝑ illudqd̓ ſcribit̉ Matth̓. xij. Reuertar in domū meam vnde exiui. ¶ Quartū dubiū fuit vtrumtētationis impulſio ſit deſiderāda. Et ꝙ ſicvidet̉. Nā Iacobꝰ. i. c. ait. Omne gaudiumexiſtimate fratres cum in tentationes variasincideritis. Et dauid in pͣs. Proba me dn̄e ⁊tenta me. Inſuꝑ omne illud eſt deſiderandūqd̓ facit ad exercitationē virtutis: et ꝓmotionem gratie: et cōſumationē meritorū. Tentatio eſt huiuſmodi: ergo eſt deſideranda. Sedcōtrarium videt̉: quia nihil eſt deſiderandū:cuius cōtrarium eſt cōtinue petendū. Sedomnes dicere debent. Et ne nos inducas intentationē: ergo nullus debet illā deſiderarecc iijT3