interpretatione celarūt. Et tn̄ in exemplarijshabent̉ apud eccleſias et explanant̉ ab eccleſiaſticis viris: quāto magis ego xp̄ianus deparentibꝰ xp̄ianis et vexillum crucis in meafronte portans: cuiꝰ ſtudiū fuit omiſſa repetere et deprauata corrigere et ſacramēta eccleſie puro ac fideli aꝑire ſermōe: vel a faſtidioſis vel a malignis lectoribꝰ nō debeo reprobari. ¶ Tercio paſſus eſt beatꝰ hieronimusꝑſecutiones hereticoꝝ arrianoꝝ vicꝫ: vt ip̄eſcribit in epl̓a ad damaſum papā: quos oēspotēter euicit ⁊ xp̄iana documēta publice defenſauit: quāta vero hieronymꝰ paſſus ſit afictis amicis ip̄e declarat in epl̓a ad aſellam.In oībus tamē modeſtiā ſeruans nō niſi ꝓpter deū et ꝓximoꝝ vtilitatē ſibi falſo detrahentes rōnabiliter obiurgabat.¶ De auſteritate penitētie hieronymi: ī quaquatriennio ꝑſeuerauit: ob quā accepit mercedem celeſtis regni.¶ Capitulū. iij.Ercia ratio qꝛ hieronymus gloriā cōpioſam obtinuit dicit̉ penitētie: de quacōſideremus tria.Primo aufteritatem.¶ Secundo diuturnitatem.¶ Uercio vtilitatem.¶ Primo cōſideremus de penitētia hieronymi auſteritatē. Hanc ip̄e declarat in epiſtolaad Euſtochiū: vbi ſic ſcribit. Quotiēs in heremo cōſtitutus in illa vaſta ſolitudine: queexuſta ſolis ardoribus: horridū monachispreſtat habitaculū: putabā me romanis delitijs intereſſe: horrebant ſacco membra deformia ſqualida cutis ſitū ethiopice carnis obduxerat: quotidie lachryme: quotidie gemitus. Et ſi quādo repugnantē ſomnus imminens oppreſſiſſet: nuda humo vix oſſa herentia collidebā: de cibis vero et potu taceo: cūetiam languentes monachi: aqua frigida vixvtant̉: et coctū aliqͥd accepiſſe: luxuria ſit. Ille igitur ego qui ob gehenne metū tali me carceri ip̄e damnauerā: ſcorpionū tm̄ ſocius etferarū ſepe choris intererā puellaꝝ: pallebāt.ora ieiunijs: et mens deſiderijs eſtuabat ī frigido corpore: et ante hoīem iam ſua carne p̄mortuū: ſola libidinuꝫ incendia bulliebant.Itaqꝫ omni auxilio deſtitutus ad ieſu iacebam pedes: rigabā lachrymis et crine tergebā: et repugnantē carnē ebdomadarū inediaſubiugabā. Et infra memini me diē crebroiunxiſſe cū nocte: nec prius a pectoris ceſſaſſeverberibꝰ qͣꝫ rediret dn̄o increpante trāquillitas: ip̄am qͦqꝫ cellulā meā quaſi cogitationum mearū cōſciam ꝑtimeſcebā: et mihimetiratus et rigidus ſolus deſerta penetrabamSicubi cōcaua valliū: aſpera montiū: rupiūprerupta cernebā Ibi mee orōnis locus: ibiillud miſerrime carnis ergaſtulū. Et vt mihiteſtis eſt dn̄s pꝰ ml̓tas lachrymas: poſt celooculos inherētes: nōnunqͣꝫ videbat̉ mihi intereſſe agminibꝰ angeloꝝ. ¶ Secūdo cōſideremus de penitētia hieronymi diuturnitatēNā licet fuiſſet oībus diebus vite ſue in laboribus et penitētia: tn̄ in illa pnīa ſic duraquadriennio ꝑſeuerauit. Qua ꝑacta ad bethleem oppiduꝫ remeauit: impetrauitqꝫ ab ep̄ocirillo locū habitandi: vbi monaſteriū ꝯſtruxit: ⁊ cū monachis habitauit: multos aūt ibidem diſcipulos coadunans in ſancto ꝓpoſito et tranſlatōe ſcripturarū quinquaginta annis et ſex menſibꝰ deſudauit. Tanta deniqꝫlaſſitudine fatigatꝰ eſt: vt in ſtratu ſuo iacēs:funiculo ad trabē ſuſpenſo ſuppinis manibꝰſe leuaret. ¶ Tercio cōſideremꝰ de pnīa hieronymi vtilitatē: aſſecutꝰ nāqꝫ eſt ꝓ illa ſuiſqꝫ laboribꝰ mercedem ꝑpetua celeſtis regni.Nam octuageſimooctauo anno etatis ſue.Duodecimo ꝟo anno imperij iunioris theodoſij: in ſenectute bona migrauit ad dominūSi qͥs vero aliquid de tranſitu eius noſcerecupiat: legat tranſitū eius: qui licet inter ſcripturas apocrifas numeret̉: tamē multa ſuntibi veriſimilia q̄ in felici dormitione hieronymi occurrere potuerūt. Sicut eſt deuotaſacramēti euchariſtie ſuſceptio: circumaſtantium exhortatio: et in terra obdormitio: atqꝫaīe illius ad celū deductio. Felix igit̉ aīa illius q̄ in bethleē onere carnis depoſito: indubitanter ꝓperauit ad xp̄m cū qͦ letat̉ in eternarequie. Ad quā nos meritis eius ꝑducat clementia ſaluatoris qui viuit et regnat in ſecula ſeculorum. Amen.¶ Sermo quinquageſimuſſeptimꝰ de ſancto Benedicto glorioſiſiſſimo patre monachorum.Ilectus deo ⁊ hominibus cuius memoria in benedictione eſt. Scribunt̉ hec verbaoriginaliter Ecc̄i. xlv. c. Cogit me ſanctitaseximia beati benedicti: vt eius ampliſſimaslaudes perorare debeā. De quo licet ſcripſerit abunde Grego. in. ij. dialo. libro: tamē vthoc dicendi ordine: quo ad populū loqui cōſueuimus: eius p̄conia audientibꝰ illuceſcat:in pn̄ti ſermone aliqua ex multis breuiter explicabimus. Nā vt in ſequētibus apparebitinter ſanctoꝝ ordines: nō mediocrē aut infimum obtinet locū: quippe cū eius noī opera