Ecce adoro ſꝫ nō metallū. Adoro aūt dn̄mmeū ieſum xp̄m: in cuius noīe precipio tibidemon qui in eo latitas vt ſimulacrū ip̄m cōminuas: ſtatim qͣſi cera liquefactū eſt. Tuncoēs ſacerdotes mugitū dederūt. Pōtifex aūttempli eleuās gladiū apl̓m tranſuerberauit.Alij ꝟo lanceis illū tranſfixerūt. Chriſtianiaūt corpus eiꝰ tulerūt ⁊ honorifice ſepelier̄t.Anno tn̄ dn̄i. ccxxx. corpꝰ illud in Edeſſamciuitatē tranſlatū eſt Alexādro imꝑatore adSirioꝝ p̄ces hoc faciēte. In illa aūt ciuitate nullus hereticus: nullus iudeus: nulluspaganus p̄t viuere: nec tyrānus aliqͥs ibi nocere. Poſtqͣꝫ Agabarꝰ rex illius ciuitatꝭ epiſtolā manu ſaluatoris ſcriptā acciꝑe meruit:nā ſiqn̄ gens aliqͣ ꝯtra ciuitatē illā inſurrexerit infans baptiſatus ſuꝑ portā ciuitatꝭ ſtāsepl̓aꝫ illā legit ⁊ ea die tā ſaluatoris ſcriptura qͣꝫ apl̓i Thome meritis hoſtes aūt fugiūtaut placant̉. Uerūtn̄ qͣꝫuis longo tꝑe durauerit nihilominus poſtea ciuitas illa captafuit a Sarracenis ⁊ ꝓphanata: ſublato bn̄ficio ꝓpter abundantia peccatoꝝ. Igit̉ ſicut fuit vnus ex duodecim Thomas in hac ꝑegrinatōe: ita et nūc eſt vnꝰ ex illis ſedēs ſuꝑ ſedēin gl̓ia regni celoꝝ quē dep̄cemur vt ſua interuentōne nos xp̄o ꝯmendet. Qui eſt bn̄dictus ⁊ laudabilis ꝑ infinita ſcl̓a ſcl̓oꝝ. Amē¶ Sermo trigeſimuſnonus de ſancto Iacobo dicto iuſto ⁊ minore filio Alphei ⁊ fratre dn̄i noſtri ieſu chriſti.N memoriā etdi5ᵐna erit iuſtus. Uerba ſunt Dauidin. pͣs. cxi. Oīs gloria hoīm extinguitur et euaneſcit velut fumus: de quibꝰ inps d̓r. Perijt memoria eorū cū ſonitū. Iuſtiaūt vt ſcribit̉ Sapientie. v. ca. in ꝑpetuū viuent: et apud dn̄m eſt merces illoꝝ. Nam ꝑacto breui curſu huius labilis vite premiuꝫſuſcipiūt eternebtītudinis in qua om̄i maloſemoto bonū om̄e reꝑitur. Propterea dauidin pͣs. xxxvi. dicit. Iuſti hereditabūt terrā .ſ.viuentiū. et inhabitabūt in ſeculū ſeculi ſuꝑeam. Hinc btūs Iacobꝰ Alphei filius iuſticie ſe totū accōmodauit. Qui ꝓpterea nō ſolūexaltatus eſt in regno celoꝝ: verum etiā in eccleſia militante a cunctis fidelibꝰ deuotiſſimehonorat̉. Cū ꝟo hodierna die immineat eiꝰfeſtiuitas colendiſſima equū eſt vt eius laudibꝰ inſiſtamus: de quo appropriate dicunt̉verba ꝓpoſita: in quibꝰ de iuſticia illius triamyſteria occurrunt ꝯtemplanda.¶ Primū dicitur originationis.Secundum determinatōnis.¶ Tercium conſummatōnis.¶ Qualiter beatus Iacobus fuit in iuſticiaet ſanctitate ſingularis: tum ꝓpter inclinatōꝫtum ꝓpter exemplū chriſti: tum ꝓpter ſanctificationem in vtero.¶ Capitulum .i.Rimum myſteriū ꝯtemplandū de iuſtiVcia beati Iacobi dicit̉ originatōis. Inquo videndū eſt vnde originē habuit iuſticia ſancti Iacobi. Et ſumit̉ iuſticia large ꝓvirtute vel ſanctitate. Et ad hoc dicimus ꝙtria fuerūt quaſi principia radicalia iuſticievel ſanctitacis eius.¶ Primum radicale principiū iuſticie ⁊ ſanctitatis beati Iacobi dicit̉ naturalis inclinatio. Inclinabat quippe ip̄m ad virtutes ipſanatura: ſed vt id melius declaretur. Querūtpleriqꝫ vtrum viriutes inſint homini ab ip̄anatura. Et loquimur de virtutibꝰ moralibꝰet acquiſitis non aūt de infuſis et theologicꝭEt ꝙ ſint a natura ꝓbari p̄t ex dictis ſanctorum et philoſophoꝝ. Inquit enim Bernardus. Nullum vicium naturale eſt: om̄is autem virtus naturalis eſt. Et Damaſcenꝰ iniij. Naturales ſunt in nobis virtutes ⁊ equaliter inſunt omnibꝰ. Et Augꝰ. in. iij. de libero arbi. Omne vicium eo ipſo ꝙ viciū eſt cōtra naturam eſt. Et Tho. prima ſecunde. q.lxiij. arguit ſic. Illud dicitur nobis eſſe naturale qd̓ ineſt nobis a natiuitate. Sed virtutes quibuſdam inſunt a natiuitate. diciturenim Iob. xxxi. Ab infantia creuit mecū miſeratio et de vtero egreſſa eſt mecū. Igit̉ virtus ineſt homini ab ip̄a natura. Et Giraldꝰoddonis ſuper. ij ethicoꝝ arguit hoc modo.Natura non deficit in neceſſarijs vt docetph̓us. Sed virtutes ſunt homini neceſſariequia ſine ipſis nō poteſt aſſequi ſuum finemSole inquit Macrobius de ſomno ſcipionis faciunt virtutes beatuꝫ. Et Seneca adLucillum. Sola virtus ad beatā vitam efficax eſt. Et Ariſto. in. vij. pollitice. Felicitatem ſine virrute impoſſibile eſt exiſtere. ergonatura ꝓuidit homini de vtrtutibꝰ: Cōtrarium ad hec videtur ꝓbari poſſe. Nam Seneca ad Lucillum ait: Non dat natura virtutē ars eſt bonū fieri. Et Ariſto. ij. ethicoꝝ.Boni vel maliʸ natura non ſumus. Ad hecillud quod eſt bonū a natura cōmune eſt omnibus hominibꝰ et non tollitur ꝑ peccatū qꝛetiam in demonibꝰ bona nature manent integra. Sed virtus non ineſt omnibꝰ hominibus et abijcitur per peccatum: ergo non eſt anatura: inſuꝑ ex his que inſunt a natura neclaudamur neqꝫ vituperamur ẜm Ariſtole.in. ij. ethicoꝝ. ſꝫ propter virtutes laudamur