vt eſſent pauꝑes. Un̄ Ambroſius exponēsillud Luce. x. ca. Nihil tuleritis in via inquit. Qualis debet eſſe qͥ euangelizat regnuꝫdei p̄ceptis apoſtolicis deſignat̉: vt ſine virga: ſine pera. Et glo. ſuꝑ illo verbo Actuumiij. c. Argentū et auruꝫ nō eſt mihi. hoc dixitPetrus paralitico: memor illius p̄cepti dominici: noli poſſidere auruꝫ. Et Augꝰ. in li.de mirabilibꝰ ſacre ſcripture. In excuſatōneelemoſine et pauꝑtatis ꝓfeſſione dixit paralitico. Surge et ambula: magiſtri preceptuꝫſeruans dicētis: nolite poſſidere aurum. EtBernardus ad frēs de monte dn̄i Cū diueseſſet xp̄s pauꝑ ꝓ nobis factus eſt. Et qui voluntarie dedit p̄ceptuꝫ pauꝑtatis ip̄e eiuſdēin ſe metipſo nobis formam dignatus eſt demonſtrare. Et Hiero. ad Auſtochiū. Diſcipuli ſine calciamētoꝝ onere: et vinculis pelliū ad p̄dicatōꝫ noui euangelij deſtinant̉. Etmilites veſtimētis ieſu ſorte diuiſis: caligasnō habebat quas tollerēt: neqꝫ enī habere poterat deus qd̓ ꝓhibuerat in ſeruis. Et Criſoſto. omelia vlti. ſuꝑ Mattheū. Si bonuꝫeſſet aurū hoc vtiqꝫ dediſſet apl̓is xp̄s quibꝰineffabilia tribuit dona. Nunc aūt nō ſoluꝫnō dedit ſꝫ habere ꝓhibuit. ¶ Scd̓m dubium fuit vtrū apl̓i preceptū datū de pauꝑtateimpleuerūt. Et ꝙ ſic ptꝫ qꝛ ſcribit̉ Mattheixix. qualiter petrus dixit xp̄o. Ecce nos reliquimus oīa. Et Matth̓. iiij. c. dicit̉. cōtinuorelictis oībꝰ ſecuti ſunt eū. Euſebiꝰ in pͥmoli. eccleſiaſtice hiſtorie refert. ꝙ poſt aſcenſionem xp̄i cū Abagarus rex ſanatus a thadeoapl̓o p̄cepiſſet dari ei auruꝫ ⁊ argentū: ille nōaccepit dicēs. Si nr̄a reliquimus quō accipiemus aliena? Et de hoc Hiero. ad Aggeruthiā ita ſcribit. Nemo apl̓is pauꝑior fuit:et nemo tm̄ ꝓ dn̄o dereliquit. Et idē ad Metriadē virginē. Apoſtolici faſtigij eſt ꝑfecteqꝫ virtutis oīa vēdere ⁊ pauꝑibꝰ diſtribuere:et ſic leuē atqꝫ expeditū cū chriſto ad celeſtiaſubuolare. Et idē ad Helbidiā. Uis ꝑfectaeſſe ⁊ in pͥmo ſtare faſtigio dignitatꝭ? fac qd̓fecerūt apl̓i: vende oīa q̄ habes et da pauꝑibꝰet ſequere ſaluatorē ⁊ nudā ſolāqꝫ crucē ſolaſequaris. ¶ Terciū dubiū fuit vtrū ſit licitūmendicare. Ad qd̓ rn̄demus ẜm Tho. ſcd̓aſcd̓e. q. clxxxvij. Ꝙ quadruplici de cā poſſetquis mendicare. Primo cauſa cupiditatis:dū quis mendicat vt theſauriſet vel vt ſic viuat de mendicitate: qui victuꝫ poſſet acqͥrerelaborando. Un̄ lex ciuilis imponit penā validis mendicantibꝰ: qui nō ꝓpter humilitatēvel vtilitatē vel neceſſitatē mendicāt. Scd̓op̄t quis mēdicare cauſa hūilitatis. Nā actusmendicatōis habet quandā abiectōꝫ ſibi coniunctā: vn̄ illi abiectiſſimi vident̉ inter hoīeteſſe qui nō ſolū ſunt pauꝑes ſꝫ intantū egentes ꝙ neceſſe hn̄t ab alijs victū acquirere. Etẜm hoc humilitatis cauſa aliqui laudabiliter mendicāt. Unde Hiero. in epl̓a ad Occeanum ꝯmendat fabiolā de hoc ꝙ optabat vtſuis diuitijs pauꝑibꝰ effuſis ꝓ xp̄o ſtipes acciperet. Qd̓ btūs Allexius ꝑfecit qui om̄ibꝰſuis dimiſſis ꝓpter chriſtū gaudebat ſe etiaꝫ aſuis ſeruis elemoſinā accepiſſe. Btūs inſuꝑFranciſcus in ſua regula ita dixit. Frēs nihil ſibi approprient. nec domū nec locum necaliquā rem ſꝫ tanqͣꝫ ꝑegrini ⁊ aduene in paupertate ⁊ humilitate dn̄o famulantes: vadātꝓ elemoſina ꝯfidenter: nec oportet eos verecundari qꝛ dn̄s ꝓ nobis ſe fecit pauperem inhoc mūdo: hec ille. Ubi aduertendū ꝙ dn̄sjeſus chriſtus mendicauit vt ſic in hoc hūilitati ſue nobis preberet exemplū. Un̄ Bernardus ſuꝑ. ij. c. Luce ait. Ut te dn̄e ꝑ oīa noſtre pauꝑtati ꝯformares et oēs vite humanecalamītates ſuſciperes quaſi vnus in turbapauperuꝫ ſtipem ꝑ oſtia mendicabas. Quisme dabit illarum buccellaꝝ mendicataꝝ ꝑticipem fieri et illius diuini edulij reliquijs ſaginari. Tenet Bernarduſ ꝙ in illo triduo qͦchriſtus ſe ſeꝑauit a matre ⁊ a Ioſeph ex elemoſinis vixit. Et glo. ſuꝑ illo ꝟbo pͣsͣ. Egoaūt mēdicus ſum ⁊ pauꝑ: inquit. Hoc dicitchriſtus de ſe ex forma ſerui. Mendicus nāqꝫ fuit qꝛ petens et pauꝑ .i. ſibi nō ſufficiens:qꝛ mundanas copias non habebat. Et Hiero. in quadam epl̓a. Caueas ne dn̄o tuo ſcꝫchriſto mendicante alienas diuitias ꝯgerasTercio p̄t quis mendicare cauſa neceſſitatisSicut cū aliquis non p̄t aliqn̄ habere vndeviuat niſi mendicet. Quarto p̄t aliquis mendicare cauſa vtilitatis cū ſcꝫ aliquis intenditad aliqd̓ vtile ꝑficienduꝫ: qd̓ ſine elemoſinisfideliū facere non p̄t. Sicut petunt̉ elemoſine ꝓ ꝯſtructione pontis vel eccleſie: vel quibuſcūqꝫ alijs oꝑbus que vergunt in vtilitatem cōem: ſicut ſcholares vt poſſint vacareſtudio ſapientie. Ex his apparet qͣꝫ ſit temeraria ſiue damnabilis illoꝝ ſententia qui religioſos damnāt eo ꝙ mendicando elemoſinas quibꝰ ſuſtentantur acquirūt cū id laudabiliter fiat. Nā elemoſine religioſis ideo tribuuntur vt liberius religioſis actibꝰ inſiſtere poſſint quoꝝ cupiunt ſe fieri ꝑticipes: quitemꝑalia ſubminiſtrāt. Hmōi aūt actus ſuntorōnes: diſcipline: ieiunia: officia diuiua: celebratio miſſaꝝ: ſtudiū ſcripture ſancte: p̄dicatio euangelij et huiuſmodi. Ut ergo iam ad