benignus ac liberaliſſimꝰ inuenit̉. Ip̄e eſt qͦIacobꝰ maior vocat̉ ſicut ⁊ alter minor qd̓ iōfit: qꝛ pͥor illo a xp̄o vocatꝰ eſt. Inſuꝑ ad maiorē familiaritatē admiſſus fuit vt p̄dictū eſtde iohāne euāgeliſta: et int̓ apl̓os primꝰ martyriū ſuſcepit: celeſteqꝫ regnū intrauit. Quiavero ecc̄ia feſtū illius ſolēniter celebrat: decetnos qͣꝫtū poſſumꝰ cū dei adiutorio laudibuseiꝰ inſiſtere quē iō xp̄s ad apl̓atū aſſumpſit vtclarus fieret virtutibꝰ atqꝫ ſignis. Quare deip̄o in pn̄ti ſermone dicemꝰ de quo tria myſteria ꝓponimus cōtemplanda.¶ Primū d̓r diabolice ſuꝑationis.¶ Scd̓m virtuoſe tolerationis.¶ Terciū gratioſe auxiliationis.¶ Qualit̓ beatꝰ Iacobꝰ ſuꝑauit diabolicasartes: et quō p̄t diabolꝰ hūama corꝑa moleſtare ⁊ viſibiliter apparere ac tranſfigurare ſein angelū lucis.¶ Capitulū .i.Rimū myſteriū ꝯtemplandū de beatoIacobo d̓r diabolice ſuꝑatōis. Nā diabolicas artes xp̄i virtute deuicit. vt eī ſcribitur matt. x. ca. Cōuocatis ieſus xij. diſcipulis ſuis dedit illis poteſtatē ſpirituū immundorū vt eijcerēt eos: qͣliter ꝟo Iacobꝰ demones expugnauit ex legēda ip̄iꝰ colligere poſſumꝰ. vbi ſic habet̉. Poſt aſcenſionē dn̄i dūIacobꝰ ꝑ iudeā et ſamariā p̄dicaſſet in hiſpaniam tandē venit: ſed dū ibi nil ꝓficere ſe videret tm̄ nouē ibi diſcipulos acqͥſiuiſſet duos ex illis cauſa p̄dicandi ibi reliqͥt: et aliosſeptē ſecū aſſumens iterū in iudeā abijt. Cūergo ibi verbū dn̄i p̄dicaret: magus quidaꝫnoīe Hermogenes ad inſtantiā phariſeorūdiſcipulū ſuū noīe Filetū ad Iacobū miſitvt ip̄m Filetus cora iudeis ꝯuinceret ꝙ ſuap̄dicatio falſa eſſet: at vbi ille Iacobuꝫ viditaudiuitqꝫ docentē atqꝫ inſpexit ſigna ⁊ miracula q̄ dn̄s faciebat ꝑ eū: corde cōpunctus adHermogenē redijt ꝯteſtans ſe diſcipulū Iacobi velle fieri ꝑſuadēs vt idē Hermogenesfaceret. Sed ꝓpterea indignatꝰ hermogeneſarte ſua magica ita eum immobilē fecit vt ſenullatenꝰ mouere poſſet dicēs. Uidebimꝰ ſiiacobꝰ tuus te ſaluet. Qd̓ cū filetꝰ Iacobo ꝑpuerū nūciaſſet: miſit ad eū iacobꝰ ſudariū ſuum dicēs. Accipiat ſudariū et dicat. dn̄s erigit eliſos: dn̄s ſoluit ꝯpeditos. Statimqꝫ vtde ſudario tactꝰ eſt ſolutus a vinculis magicis artibꝰ hermogenis inſultauit: et ad iacobū ꝓperauit. Iteꝝ hermogenes demones aduocauit p̄cipiēs vt ip̄m iacobū vinctū cū fileto ad ſe adducāt. Qui veniētes ad Iacobū īaere vllulare ceperūt dicētes. Iacobe apl̓e miſerere nobis qꝛ ſatis ardemꝰ. Miſit nos hermogenes ⁊ mox vt ad te venimꝰ angelus deinos moleſtare nō ceſſat. Quibꝰ iacobus. Dimittat vos angelꝰ ⁊ ad hermogenē redite eūqꝫ ad me vinctū adducite ſed illeſum. Qd̓ illi ꝓtinus ꝯpleuerūt vinctūqꝫ adduxerūt adiacobū: quē a Fileto fecit exſolui: non ſinensdiabolos illi nocere. Dixitqꝫ illi: ꝑge qͦ vis ⁊tua vtere libertate: qꝛ nemo inuitus bn̄agit.At ille mutatus in alterū virū veniā humiliter poſtulauit. Acceptoqꝫ p̄ timore demonūbaculo iacobi ꝑrexit ad domū ⁊ oēs librosartis magice ad apl̓m cremandos adduxit.Quos tn̄ Iacobꝰ in mare ꝓijci fecit. Itaqꝫhermogenes de cetero apl̓o adherēs ꝟtutibꝰplurimis floruit Propter ea q̄ dicta ſunt triadubia de demonibꝰ ſunt aperienda.¶ Primū vtrū demones poſſint hūana corpora moleſtare.¶ Scd̓m vtrū poſſint hoībꝰ viſibilit̓ apparere¶ Terciū vtrū peccet qui adorat diabolū cū ſetrāſfigurat in angelū lucis.¶ Ad primū dubiū dicimꝰ: ꝙ cū ꝑmittit deꝰpn̄t demones hūana corꝑa multimode ꝑturbare etiā ⁊ mortē inferre. Qd̓ exēplis clariſſimis demonſtramꝰ. Scribit̉ nanqꝫ Thobievi. ca. ꝙ Sara fuit ſucceſſiue tradita ſeptē viris quos oēs occidit demoniū. Et Iob. ij. c.Egreſſus ſathan a facie dn̄i ꝑcuſſit Iobylcere peſſimo a plāta pedis vſqꝫ ad verticē eius.Et matt. xv. c. Filia chananee male a demonio vexabat̉. Et mat. xvij. ca. Xp̄s eiecit demoniū a puero qͥ lunaticꝰ erat: et ſepe cadebat in ignē et crebro in aquā: et curatꝰ eſt puer ex illa hora. Et Luce. xi. ⁊ mat. xij. Erat ieſus eijciēs demoniū et illud erat mutū. et cūeieciſſet demoniū locutus eſt mutus. Criſo.ait. Ꝙ demō fecerat illū hoīem mutū: ſurdū:et cecū. Ideo demone abiecto ſanatꝰ eſt. Invitaſpatrū legit̉ de beato Antonio. ꝙ dū inquodā tumulo latitaret multitudo demonūadeo illū lacerauit ꝙ a diſcipulo eiꝰ qͣſi mortuus inuentꝰ eſt: ab eoqꝫ inde aſportatꝰ hūcris ꝓprijs: cū nocte ad ſe redijſſet a p̄fato diſcipulo ad eundē locū aſportari ſe fecit Qui cūex dolore ꝓſtratus iaceret ex virtute animiad cōflictū demones excitabat: quē illi iterūverberibꝰ crudeliſſimis affecerūt. Tūc ſubito ſplendor maximus ibi apparuit: et demones cūctos fugauit. Antoniꝰ aūt cōtinuo ſanatꝰ eſt. Ibiqꝫ xp̄m adeſſe intelligēs ait Ubieras bone ieſu: vbi eras? Quare a principionō affuiſti vt me adiuuares ⁊ vulnera mea ſanareſ. Cui dn̄s. Antoni hic erā ſꝫ expectabavidere certamē tuū Nūc aūt qꝛ viriliter dimicaſti in toto orbi faciam te noīari. De ſancto