ieſus iuxta mare galilee: vidit duos fratresſimonē qui vocat̉ petrus: et andreā fratrē eiꝰmittentes rhete in mare. Erant enī piſcatores. Et ait illis. Uenite poſt me faciam vosfieri piſcatores hominū. At illi cōtinuo relictis rhetibus ſecuti ſunt eū. Sed a quibuſdam queritur vtrū ſit magis ẜm virtutē poſſidere diuitias qͣꝫ illas relinquere. Et pleriqꝫpaupertatē damnantes arguūt. Primo quianullus debet exponere ſe ꝑiculo. SSꝫ qͥ paupertatē ſectatur exponit ſe ꝑiculo ſpiritualiet corporali: ergo nō licet relictis oībus pauperem vitā gerere. Nam ſapiēs Prouer. ca.iij. dicebat. Ne forte egeſtate cōpulſus fureret periurem nomen dei mei. Et Ecc̄i. xxvij.ropter inopiā multi deliquerūt. Et Ecc̄ivij. ca. Sicut ꝓtegit ſapiētia: ſic ꝓtegit et pecunia. Et Ariſto. iiij. ethicoꝝ. Uidetur quedam ꝑditio ip̄ius hominis eſſe corruptio diuitiarū: quia per has homo viuit. Sunt etde hoc alie auctoritates quas inuenies in ſermone de cōtemptū diuitiarū. Secundo arguitur cōtra paupertatē. qꝛ ẜm Ariſto. in. ij.ethicoꝝ. Uirtus conſiſtit in medio. ſed ille qͥomnia dimittit per voluntariā paupertatemnō videtur in medio cōſiſtere: ſed magis inextremo: ergo nō agit virtuoſe. Tercio arguitur quia vltima perfectio hominis in beatitudine cōſiſtit. Sed diuitie cōferunt ad beatitudinē. Dicitur enī Eccle. xxxi. Beatus diues qui inuētus eſt ſine macula. Et Ariſto.dicit in .i. ethicoꝝ. ꝙ diuitie organice deſeruiunt ad felicitatē: ergo relinquere omnia etviuere in paupertate nō eſt ẜm virtutē. Quarto arguit̉. nam dare elemoſynā eſt actus virtutis ⁊ deo gratus: ſed pauꝑtas excludit elemoſynarū largitionē: ergo videt̉ ꝙ pauꝑtasnō ſpectat ad virtutē. Contra iſta eſt auctoritas Hiero. qͥ ait ꝯtra Iouinianū. Legūturplurimi ph̓oꝝ diuitias nō tm̄ cōtempſiſſe ſꝫetiā abieciſſe qͣſi impedimentū ſapīe et virtutis. Et de his Lactantius li. i. diui. inſtitu.inqͥt. Nam ⁊ abieciſſe quoſdā res familiaresſuas et renunciaſſe vniuerſis voluptatibuscōſtat. vt ſolā nudāqꝫ virtutē nudi expeditiqꝫ ſequerent̉. Et Seneca in li. de moribꝰ itaſequit̉. Multis ad philoſophandū obſtitere diuitie: paupertas aūt expedita ſecura eſt.Et de Socrate Hiero. ad paulinū notauitillud qd̓ ponit̉. xij. q. ij. ca. gloria ep̄i. §. ſocrates. Socrates ille Thebanus homo quondam ditiſſimus cū ad philoſophandū athenas ꝑgeret: magnū auri pondus ꝓiecit: necputauit ſe poſſe ſimul et virtuteꝫ et diuitiaspoſſidere. Ad primū itaqꝫ obiectū reſpondeTho. ẜa ẜe. q. clxxxvi. ꝙ ille qui oīa dimittit ꝓpter xp̄m nō exponit ſe ꝑiculo: neqꝫ ſpirituali neqꝫ corporali. ?Spirituale enī periculum ex paupertate ꝓuenit quādo nō eſt voluntaria qꝛ ex affectu cōgregandi pecuniasquē patiunt̉ illi qui inuoluntarie ſunt pauperes: incidit hō in multa peccata. Iſte autēaffectus deponit̉ ab his qͥ voluntariā paupertatē ſequunt̉. Magis aūt dn̄atur his quidiuitias poſſidēt. Corꝑale etiā ꝑiculū nō imminet illis qui intentione ſequendi xp̄m oīarelinquunt: diuine ꝓuidentie ſe cōmittentesUn̄ Augꝰ. dicit in li. de ſermone dn̄i de mōte. Querentibus regnū dei ⁊ iuſticiā eius nōdebꝫ ſubeſſe ſollicitudo ne diuitie ſibi deſintꝓpterea ſaluator noſter Luce. xxij. dixit diſcipulis ſuis. Qn̄ miſi vos ſine ſacculo et peraet calciamētis nunqͥd aliquid defuit vobis.Ad ſecundū argumentū rn̄det ſanctus tho.ꝙ mediū virtutis ẜm ph̓m in. ij. ethicoꝝ accipitur ẜm rōem rectā nō ẜm qͣꝫtitatē. Nammilo crotonienſis vnū bouē comedebat indie nō grauatus ex eo: hic fortiſſimus erat etrobuſtiſſimꝰ valde. Alius aūt fruſto panisẜm ſue nature cōditionē ſuſtentat̉: nō accipit̉ergo mediū virtutis inter iſtos duos. vt .ſ. ſuperaddat̉ cui ſufficit fruſtū panis et deindediminuat̉ miloni vt tm̄ vnꝰ qͣꝫtū alter comedat. Sed accipit̉ mediū ẜm ꝙ dictat rō vicꝫꝙ vnuſqͥſqꝫ comedat ẜm ꝙ requirit cōditiocōplexionis ſue. Ideo quicqͥd fieri p̄t ſcd̓mrōem rectā nō ē vicioſum ex magnitudīe qͣꝫtitatis: ſed magis virtuoſum. Eſſet autē p̄terrōem rectam ſi qͥs oīa ſua ꝯſumeret in intemperantia: laſciuia: cōuiuijs et hmōi vel abſqꝫvtilitate. Eſt vero ẜm rationē rectā ꝙ aliqͥsdiuitias abijciat vt cōtemplationi vacet atqꝫ vt xp̄m ꝑfecte ſequat̉. Ad terciū qd̓ obijciebatur rn̄det ſanctus tho. ꝙ duplex eſt beatitudo ſiue felicitas. Una quidē ꝑfecta quā expectamus in futura vita. Alia aūt imꝑfectaẜm quā aliqui dicunt̉ in hac vita beati. Preſentis vero vite felicitas eſt duplex. Una quidem ẜm vitā actiuam. Alia ẜm vitā cōtemplatiuam. vt ptꝫ ꝑ Ariſto. in. x. ethicoꝝ. Adfelicitatē vite actiue que cōſiſtit in exterioribus operationibus diuitie inſtrumentaliter coadiuuant. qꝛ vt philoſophus dicit in. i.ethicorum. Multa operamur per amicos:ꝑ diuitias: et ciuilem potentiā ſicut per quedam organa. Ad felicitatē autē cōtemplatiue vite diuitie nō multū operant̉: ſed magisimpediunt inquantū ſua ſollicitudine impediūt animi quietē q̄ maxime neceſſaria eſt cōtemplatōi. Et hoc ē qd̓ ph̓s dicit in. x. ethic̄.