us. Quare cū aīa intellectiua creat̉ et infunditur a deo ſimul eſt ſenſitiua et vegetatiuacorruptis formis p̄exiſtentibꝰ. Multa eſſenthoc loco dicēda q̄ ne tedio auditores afficiamus ſilentio p̄terimus. Oſtenſum iā ex dictis eſt. ꝙ qͥlibet aīaꝫ creaturā excellentiſſimācognoſcere debet eāqꝫ ſemꝑ mundā ⁊ immaculatā ſeruare. Nā ſi tāta diligētia corruptibile corpus gubernamꝰ qͣꝫto magis rōnalēaīam oī ſtudio a qͥbuſcūqꝫ vicijs tueri tenemur. Heu heu inqͥt Bernardꝰ. abſtergit̉ caliga et ꝯtemnit̉ aīa. Pauciſſimi quippe reperiunt̉ q̄ nō magis ꝓ corꝑe qͣꝫ ꝓ aīa ſubeantquoſcunqꝫ labores.¶ De ꝓductione aīe rōnalis que nō ab angelis ſed a deo ꝓducta eſt de nihilo ꝯuenienter vnita corpori organico. et de nouo creataet infuſa.¶ Capitulū. ij.Ecundū myſteriū de aīa ꝯtemplandūd̓r ꝓductōis. In qͦ adhuc quattuor dubia ſunt enucleanda.Primū vtrū aīa ſit ꝓducta ab angelis.¶ Scd̓m vtrū aīa ſit ꝓducta de ſubſtātia dei.¶ Terciū vtrū oēs aīe fuerūt ſimul create.¶ Quartū vtrū deus debuit aīam rationalē tali corpori vnire.¶ Pro primi dubij planiore intelligētia. quidā arguūt ꝓbantes licꝫ ꝯͣ veritatē. ꝙ aīa rōnalis ꝓducta eſt ab angeliſ. Primo qꝛ maioreſt ordo in ſpūalibꝰ qͣꝫ ī corꝑalibꝰ. ſꝫ corporainferiora ꝓducunt̉ ꝑ corꝑa ſuꝑiora vt Dioniſius dic̄. iiij. c. de diui. no. gͦ inferiores ſpūs qͣſunt aīe rōnales ꝓducunt̉ ꝑ ſpūs ſuꝑiores qͥſunt angeli Scd̓o ꝑfectū eſt qd̓ p̄t ſibi ſil̓e facere: ſed ſpūales ſub̓e ſunt multo magis ꝑfecte qͣꝫ corꝑales. cū gͦ corꝑa faciāt ſibi ſil̓ia ẜmſpeciē multo magis angeli poterūt facere aliqͥd infra ſe ẜm ſpeciē nature .ſ. aīam rōnalēSꝫ ꝯͣ iſtos ita loquētes eſt auctoritas gloſeſuꝑ illo v̓bo pͣs. Qui finxit ſigillatim cordaeoꝝ. q̄ ait. Creat deꝰ aīas ſinguloꝝ ꝑ ſe de nihilo. Et iō inqͥt tho. i. ꝑte. q. xci. ꝙ cū aīa rōnalis ꝓducat̉ in eſſe ꝑ creationē nō p̄t ꝓduciniſi a deo. qꝛ ẜm Augꝰ. in. iij. de tri. nec boninec mali angeli pn̄t eſſe creatores alicuiꝰ rei.Et rō ſumi p̄t ẜm tho. vbi. sͣ. qꝛ ſolius primiagētis eſt agere nullo p̄ſuppoſito. cū ſꝑ agēsẜm p̄ſupponat aliqͥd a pͥmo agēte Ꝙ aūt agitaliqͥd ex aliqͦ p̄ſuppoſito agit trāſmutando. ⁊ideo nullū aliud agēs agit niſi trāſmutādo.ſed ſolꝰ deus agit creando. Et qꝛ aīa rōnalisnō p̄t ꝓduci ꝑ tranſmutationē alicuiꝰ materie. iō nō p̄t ꝓduci niſi a deo immediate. Adprimū argumentū rn̄det Tho. ꝙ corꝑa ideoꝓducunt corpora qꝛ agūt ꝑ tranſmutationematerie. Ad ſcd̓m ꝟo argumentū rn̄det latius .i. ꝑte. q. xlij. vbi ait. arti. v. in rn̄ſione adi. ar. ꝙ aliqͥd ꝑfectū ꝑticipās aliquā naturāfacit ſibi ſil̓e nō quidē ꝓducendo illā naturāabſolute ſꝫ applicādo ea ad aliqͥd Nō enī hichō p̄t eſſe cā nature hūane abſolute qꝛ ſic eſſꝫcā ſui ip̄ius. Sꝫ eſt cā ꝙ natura hūana ſit īhoc homīe generato. Et ſic p̄ſupponit in ſuaactōne determinatā naturā ꝑ quā eſt hic hō.Sꝫ ſic̄ hic hō ꝑticipat humanā naturā. itaqd̓cūqꝫ ens creatū ꝑticipat naturā eſſendi qꝛſolus deꝰ eſt ſuū eſſe. Nullū gͦ ens creatū p̄tꝓducere aliqd̓ ens abſolute. niſi inqͣꝫtum eſſecauſat ī hoc. Et ſic oportet ꝙ p̄intelligat̉ idꝑ qd̓ aliquid eſt hoc actōe qua facit ſibi ſil̓e.In ſubſtātia aūt immateriali nō p̄t p̄intelligi aliqͥd ꝑ qd̓ fit hoc. Quia eſt hoc ꝑ ſuā formā ꝑ quā hꝫ eſſe. Subſtātia gͦ immaterialisnō p̄t ꝓducere aliā ſubſtantiā immaterialē ſibi ſil̓em qͣꝫtū ad eiꝰ eſſe. ſed qͣꝫtū ad aliquamꝑfectionē ſuꝑadditā. Sicut ſi dicamꝰ ꝙ ſuperior angelus illuminat inferiorē. vt Dioniſius dicit. Ex qͦ apparet ꝙ nullū ens creatump̄t creare aliqͥd niſi p̄ſuppoſito aliquo qd̓ repugnat rōni creationis. ¶ Secundū dubiūꝓpoſitū fuit vtrū aīa ſit ꝓducta a deo de ſubſtantia dei. et vt refert Augꝰ. in. vij. ſuꝑ Geneſim ad lr̄am. Et in libris ꝯͣ Fauſtū. Et inli. de duabꝰ aīabꝰ. Priſtillianiſte Manicheiet Gnoſtici heretici tenuerūt aīaꝫ fore de ſubſtantia dei. Euripides etiā ph̓s teſte Tullioin qͣſtionibꝰ tuſculanis dicebat aīam deū eē.Ip̄e adhuc Tulliꝰ in p̄fato li. dixit. Humanus animꝰ ex diuina mēte cōceptus cū nullo alio niſi cum ip̄o deo ꝯparari p̄t. Senecaad hoc ſcribēs ad Lucillū inqͥt. Nihil eſt aliud nr̄a rō qͣꝫ ꝑs diuini ſpūs in corpꝰ nr̄m immerſa. Idē ꝓfeſſus eſt macrobiꝰ ſuꝑ ſomniūScipioniſ. Cōtra qͦs oēs Augꝰ. in li. de origine aīe ait. Nō aliter audiendi ſunt qͣꝫ heretici qui aīam deū eſſe dicūt. Nā ſi ſic eſſet necin meliꝰ nec in peius labi poſſet. Et vt ſcribittho. i. ꝑte. q. xci. Dicere aīam eſſe de ſubſtātiadei manifeſtā improbabilitatē cōtinet. Namaīa hūana qn̄qꝫ ē intelligēs ī potētia ⁊ ſcīamquodāmō a rebꝰ acqͥrit ⁊ hꝫ diuerſas potentias q̄ oīa aliena ſunt a dei natura qͥ eſt actuspurus et nihil ab alio accipiēs ⁊ nullā diuerſitatē hꝫ in ſe. Sed pleriqꝫ dubitāt qꝛ Geneſis ca. ij. ſcribit̉. Formauit deus hoīem de limo terre et inſpirauit in faciē eiꝰ ſpiraculū vite et factus eſt hō in aīam viuentē. Sed illequi ſpirat aliqͥd a ſe emittit. ergo aīa qua hōviuit ē aliqͥd de ſubſtātia dei. Ad hoc rn̄det