lo bono que cōſiſtit in ꝑfecta hoīs ꝯiunctōecū illo bono. Primo mō beatitudo accipit̉pro beatitudinis obiecto. et ſic beatitudo eſtquid increatū .ſ. ip̄e deus. Beatitudo autē ſecundo mō accepta eſt aliqͥd exiſtēs in beatotāqͣꝫ eius vltimata et plenaria ꝑfectio: et ſic ēaliqͥd creatū. Cum enī beatitudo cōſiſtat inviſione dei: videre deū eſt actus creature videntis. ¶ Secundū dubiū fuit vtrū beatitudo poſſit amitti. Et ad hoc dicimus ex ſnīaſancti tho. pͥma ẜe. q. v. ꝙ beatitudo pōt tripliciter cōſiderari.Primo in ſua imperfectione.¶ Secundo in ſua generali rōne.¶ Tercio in ſua ſpeciali reſtrictōe.¶ Primo p̄t beatitudo cōſiderari in ſua imperfectōe. ꝓut .ſ. beatitudo eſt illa imꝑfecta qͣlitas q̄ in hac vita haberi p̄t ſiue ſit felicitascōtemplatiua ſiue ſit actiua: hec quid ē amitti p̄t licet nō de facili: ſicut ptꝫ in felicitate cōtemplatiua q̄ amittit̉ vel per obliuionē. putacum corrumpit̉ ſcīa ex aliqua egritudine veletiā ꝑ aliquas occupatōes. qͥbus totaliter abſtrahit̉ aliqͥs a ꝯtemplatione. Patet etiā idēin felicitate actiua: volūtas enī hoīs trāſmutari p̄t vt in viciū degeneret a virtute. Ideoph̓s dicit in .i. ethicoꝝ aliquos eſſe in hac vita beatos nō ſimpliciter: ſed ſicut hoīes quorum natura mutationi ſubiecta eſt. Secundo p̄t beatitudo cōſiderari in ſua generali ratione: et ſic beatitudo nō p̄t amitti. Cū enī ſitꝑfectū bonū et ſufficiēs oportet ꝙ deſideriūhoīs quietet: et oē malū excludat. Naturaliter aūt homo deſiderat retinere bonū qd̓ habet et ꝙ eius retinendi ſecuritateꝫ obtineat.Alioquin neceſſe eſt ꝙ vel timore amittendivel dolore de certitudine amiſſionis affligat̉Requirit̉ ergo ad verā beatitudinē ꝙ homocerta opinionē habeat bonū qd̓ habet nūqͣꝫſe amiſſurū: que quidē opinio ſi vera ſit: cōſequens eſt ꝙ beatitudinē nunqͣꝫ amittet. Siaūt falſa ſit: hoc ip̄m ē quoddā malū .ſ. falſaꝫopinionē hr̄e. Nā falſum eſt malū intellectꝰſicut verū eſt bonū ip̄ius. vt d̓r in .vi. ethico.Nō ergo iā erit vere beatꝰ ſi aliqd̓ malū ei ineſt. Tercio p̄t beatitudo ꝯſiderari in ſua ſpeciali reſtrictōe inqͣꝫtū .ſ. ꝑfecta beatitudo cōſiſtit in viſione diuine eſſentie. Et ſic beatitudo nullo mō pōt amitti neqꝫ ex ꝑte videntisnec ex ꝑte dei. neqꝫ etiā ex ꝑte alicuius alteriꝰagentis. Nō ex ꝑte videntis. qꝛ impoſſibileeſt ꝙ aliqͥs vidēs diuinā eſſentiā velit eā nōvidere. Rō eſt: qm̄ omne bonū habitū qͦ qͥscarere vult: aut eſt inſufficiēs ⁊ q̄rit̉ aliqͥd ſufficiēs loco eius: aut habet aliqd̓ incōmodūannexū ꝓpter quod in faſtidiū venit. Uiſioaūt diuine eſſentie replet aīam oībus bonis:et nō hꝫ aliqd̓ incōmodū adiunctuꝫ. Quareꝓpria volūtate nō p̄t beatꝰ beatitudinē deſerere. Sil̓r beatus nō p̄t beatitudinē ꝑdere deoſubtrahēte: qꝛ cū ſubtractio beatitudinis ſitquedā pena nō p̄t talis pena a deo iuſto iudice ꝓuenire niſi ꝓ aliqua culpa q̄ cadere nonp̄t in eū qͥdei eſſentiā videt: cū ad hāc viſionēde neceſſitate ſequatur rectitudo volūtatis.Nō p̄t etiā beatitudo amitti ex ꝑte alicuiusalterius agētis. qꝛ mens deo cōiuncta ſuperoīa alia eleuat̉. et ſic ab hmōi ꝯiunctiōe nullum aliud agens p̄t ip̄am excludere. Eſt ergo beatitudo ꝑfectio cōſummata q̄ oēm defectū excludit a beato. Et ideo abſqꝫ mutabilitate adducat eā habēti: faciente hoc virtutediuina q̄ hoīeꝫ ſubleuat in ꝑticipationē eternitatis tranſcendētis oēm mutationē. Iccirco male dixit Origenes ſequēs quorundamplatonicoꝝ errorē ꝙ poſt vltimā beatitudinēhomo p̄t fieri miſer. Terciū dubiū fuit vtrūbeatitudo poſſit haberi in hac vita. Et ad hͦreſpondemꝰ ꝙ nō: loquēdo de lege cōi. ⁊ hocꝓpterea qꝛ dn̄s noſter ieſus xp̄s fuit viator ⁊cōprehenſor. Quare vero in hac vita qͥs beatus eſſe non p̄t aſſignari poſſunt tres rōnesprecipue.Prima dicit̉ inſatiabilitatis.¶ Secunda penalitatis.¶ Tercia mortalitatis.¶Prima rō d̓r inſatiabilitatis. Ut enī inquitdn̄s Bonauen. di. v. iiij. libri. Beatitudo eſtfinis ſatiās appetitū. Sꝫ bona pn̄tis vite nōſatiāt appetitū: nō diuitie: nō delitie: nō honores: nō fama: nō gloria: nō quecūqꝫ deſiderabilia ⁊ delectabilia excogitari pn̄t: vt docet experientia. Ergo nec in hmōi bonis beatusqͥs reputari dꝫ. Tho. ꝟo. .i. ꝑte. q. ij. dicit. Impoſſibile ē beatitudinē hoīs eē in aliqͦ bonocreato. qꝛ beatitudo eſt bonū ꝑfectū qd̓ totaliter quietat appetitū: alioqͥn nō eſſet vltimꝰ finis ſi adhuc reſtaret aliqͥd appetendū. O biectū aūt volūtatis ē vniuerſale bonū ſicut obiectū intellectus eſt vniuerſale verū. Ex quoptꝫ ꝙ nihil pōt quietare voluntatē hoīs niſibonum vniuerſale: qd̓ nō inuenit̉ in aliquocreato ſed ſolum in deo. qꝛ oīs creatura hahet bonitatē ꝑticipatā. Un̄ ſolꝰ deus volūtatē hoīs implere p̄t. Ideo dauid in pͣs. dixit.Satiabor cū apparuerit gloria tua. Et Auguſti. li. i. cōfeſſionū. Feciſti nos dn̄e ad te etinquietū eſt cor noſtrū donec quieſcat in te.Et ī. iiij. li. Redite inqͥt p̄uaricatores ad coret inherete ei qͥ fecit vos: ſtate in eo ⁊ ſtabitis: