Druckschrift 
Sermones de laudibus sanctorum
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

ſui ad aīam beatā. Et licet corpꝰ humanūſit ad imaginē dei ſe: tn̄ vnitū eſt aīe ē addei imaginē: et rōne illiꝰ eſt beatitudīs ꝯparticipabile. Si ꝟo aliqͥs inſtaret ꝯͣ dicta de exterioribꝰ bonis qꝛ videt̉ ꝯͣriū cibꝰ potusdiuitie regnū exteriora bona ſunt et hecmittunt̉ beatis. Un̄ Luce. .xxij. xp̄us dixit.Edatis bibatis ſuꝑ menſam meā in regnomeo. Et mat. vi. Theſaurizate vobis theſauros in celo. et mat. xxv. Poſſidete paratū vobis regnū: et iſta ad beatitudine exigunt̉.Rn̄det tho. oīa iſta metaphorice ſunt intelligēda: ẜm in ſcripturis ſolent ſpūaliacorꝑalia deſignari. Sicut cibū potū intelligit̉ delectatio beatitudīs: diuitias ſufficientia ſufficit hoī deꝰ: regnū exaltatiohoīs vſqꝫ ad ꝯiunctōꝫ deo. Scd̓m dubium fuit vtrū btītudo ſit actus intellectꝰ volūtatis ſil̓. Et licꝫ quidā teneāt eſſentia beatitudinis vite hūane ī ſoliꝰ intellectꝰ actuſiſtat ita nullo in actu voluntatis. Tn̄tus htiailleRicar. ī. iiij. vbi.. dicit. btītudo ꝯſiſtit inactu volūtatis intellectꝰ ſil̓. Cuiꝰ eſt: qꝛeſſentia beatitudinis vite hūane ꝯſiſtit in ꝑfeecorꝑe berū eſecta vnione aīe rōnalis deo. Hec aūt vnioincludit vnionē aīe deo ẜm oēm ſui potēqloquentiā quā vnibilis eſt eo īmediate. Potētiaaūt aīe rōnalis tm̄ eſt intellectꝰ ſꝫ volūtasqm̄ intellecet quālibet illaꝝ vnibilis eſt deo īmediate. Sic̄ enī deꝰ ſub rōe ſummū verū: eſt immediatū obiectū intellectꝰ beatoꝝ: ita ſubne ſummū bonū eſt īmediatū obiectū volūtatis eoꝝ. Quāuis enī ip̄o īmediate fruerent̉ niſi ip̄m īmediate viderēt: tn̄ immediatūobiectū volūtatꝭ eoꝝ eſt ip̄a viſio ſūmi boni: ſꝫ ip̄m ſūmū bonū. enī volūt ſummūbonū ꝓpt̓ illā viſionē ſic̄ ꝓpter finē: ſed volūtip̄am viſionē ꝓpter ip̄m ſummū bonū ſic̄pter vltimū finē. Ip̄m ſummū bonū pͥmoet īmediate eſt ab ip̄is volitū: eſt volūtatiseoꝝ īmediatū obiectū. Ergo ꝑfecta vnio aīe deo in btītudo ꝯſiſtit ē intellectū voluntatē Itaqꝫ ī actu vtriuſqꝫ ſimul ꝯſiſtit. Etſi obijceret̉ auctoritates ꝯtrariū nolentibꝰeas intelligere ꝯtrariū ſonare vident̉: puta qꝛin viſione dicūt beatitudinē ꝯſiſtere. Rn̄detRicar. ſemꝑ includūt ꝯcomitantē dilectio. cōſummata dei dilectio inſeꝑabilitercōcomitat̉ clarā eius viſionē. Propterea Auguſti. li. i. de tri. ca. penultimo dicit. viſioeſt ſummū p̄miū et ip̄a eſt actus intellectus.Et ī i. li. de doctrina xp̄iana idē dicit. Hec ēſumma merces vt ꝑfruamur deo: ſūma merces eſt beatitudo et fruitio eſt actꝰ voluntatꝭ viſionē cōcomitat̉. Tercium dubiū eratvtrū beatitudo principaliꝰ cōſiſtat in actu voluntatis qͣꝫ intellectꝰ. Et rn̄det Ricar. ſic.Primo qꝛ ſicut inter habitꝰ vie charitas eſtdonū principaliꝰ ẜm Augꝰ. xv. de trini. ca.xviij. Ita inter habitꝰ patrie charitas patrieeſt donū principalius. Sed in patria nobilior habitus hꝫ nobiliorē actū. Ergo deū ꝑfecte diligere qui eſt actus charitatis patrie eſtactus nobiliſſimꝰ aīe. ergo in nobiliſſimoactu principaliſſime cōſiſtat beatitudo: et diligere ſit actus volūtatis: principaliꝰ cōſiſtitin actu volūtatis qͣꝫ intellectꝰ. Secūdo ꝓbatur beatitudo principaliꝰ conſiſtit in actuvolūtatis qͣꝫ intellectꝰ ex eo volūtas ē nobilior potētia qͣꝫ ſit intellectus. Bernar.in li. de libero arbitrio dicit rōem eſſe quodā pediſſequā volūtatis. Et Anſel. in li. decōceptū virginali. dn̄ium totiꝰ regni animeattribuit̉ volūtati. Et Ariſto. in. vij. politiceca. v. potētia qua eligimꝰ pͥncipalior eſt. Adhūc id ꝓbat̉ qꝛ volūtas in ſuo actu cogip̄t nec circa ea ſunt ad finē neceſſitari. Intellectus aūt cogi p̄t et circa ea ſunt ad finēneceſſitari. Inſuꝑ magis pōt tranſformareaīam volūtas qͣꝫ intellectus et ſuū obiectumreſpicit ſub rōne nobiliori. Bonū enī eſt obiectū volūtatis. Ens obiectū intellectus.aūt boni eſt ꝑfectior qͣꝫ ſit entis. Terciobatur qꝛ deus eſt vltimus finis maxime ſubrōne quā bonū: qd̓ ptꝫ qꝛ ex hoc creatureordinant̉ in ip̄m vt in finē maxime eſt in eisratio bonitatis iſicut hoc ip̄m reſpiciūtvt exemplar: maxime eſt in eis ratio veritatꝭ.Sed deus ſub rōne qua ſummū bonum eſtvoluntatis obiectū ſub ratione qua ſummūens vel verū eſt intellectus obiectū. ergo voluntas magis reſpicit deū ſub rōne finis qͣꝫintellectus. Sed deus ſub rōne qua vltimꝰfinis eſt beatificans. ſub rōne qua eſt beatitudinis obiectū: principaliꝰ tendit voluntasin ip̄m qͣꝫ intellectus. Et ſic ꝯſiſtit beatitudoprincipaliꝰ in actu volūtatis qͣꝫ intellectus. beatudo poteſt eſſe in bonis p̄ſentis vite. Capitulū. iij.Erciū myſteriū cōtemplandū dicit̉ beatitudinis obiectū: in quo tria ſunt dubia abſoluenda.Primū vtrū beatitudo ſit quid creatū. Secundū vtrū beatitudo poſſit amitti.Terciū vtrū btītudo poſſit ī hac vita haberi. Ad primū dubiū rn̄det Ricar. vbi.. Ettho. pͥma ẜe. q. iij. beatitudo vite humanedupliciter p̄t accipi. Uno illo bono inquo ꝑfecte et plenarie requieſcit hūana vita.Alio ꝑfecta quiete humane vite in ili ij69