ſui ad aīam beatā. Et licet corpꝰ humanū nōſit ad imaginē dei ꝑ ſe: tn̄ vnitū eſt aīe q̄ ē addei imaginē: et rōne illiꝰ eſt beatitudīs ꝯparticipabile. Si ꝟo aliqͥs inſtaret ꝯͣ dicta de exterioribꝰ bonis qꝛ videt̉ ꝯͣriū Nā cibꝰ potusdiuitie ⁊ regnū exteriora bona ſunt et hec ꝓmittunt̉ beatis. Un̄ Luce. .xxij. xp̄us dixit.Edatis ⁊ bibatis ſuꝑ menſam meā in regnomeo. Et mat. vi. Theſaurizate vobis theſauros in celo. et mat. xxv. Poſſidete paratū vobis regnū: gͦ et iſta ad beatitudine exigunt̉.Rn̄det tho. ꝙ oīa iſta metaphorice ſunt intelligēda: ẜm ꝙ in ſcripturis ſolent ſpūalia ꝑcorꝑalia deſignari. Sicut ꝑ cibū ⁊ potū intelligit̉ delectatio beatitudīs: ꝑ diuitias ſufficientia qͣ ſufficit hoī deꝰ: ꝑ regnū exaltatiohoīs vſqꝫ ad ꝯiunctōꝫ cū deo. Scd̓m dubium fuit vtrū btītudo ſit actus intellectꝰ ⁊ volūtatis ſil̓. Et licꝫ quidā teneāt ꝙ eſſentia beatitudinis vite hūane ī ſoliꝰ intellectꝰ actu cōſiſtat ita ꝙ nullo mō in actu voluntatis. Tn̄tus htiailleRicar. ī. iiij. vbi. sͣ. dicit. ꝙ btītudo ꝯſiſtit inactu volūtatis ⁊ intellectꝰ ſil̓. Cuiꝰ rō eſt: qꝛeſſentia beatitudinis vite hūane ꝯſiſtit in ꝑfeecorꝑe berū eſecta vnione aīe rōnalis cū deo. Hec aūt vnioincludit vnionē aīe cū deo ẜm oēm ſui potēqloquentiā ꝑ quā vnibilis eſt cū eo īmediate. Potētiaaūt aīe rōnalis nō tm̄ eſt intellectꝰ ſꝫ volūtasqm̄ intellecet ꝑ quālibet illaꝝ vnibilis eſt cū deo īmediate. Sic̄ enī deꝰ ſub rōe qͣ ſummū verū: eſt immediatū obiectū intellectꝰ beatoꝝ: ita ſub rōne qͦ ſummū bonū eſt īmediatū obiectū volūtatis eoꝝ. Quāuis enī ip̄o īmediate nō fruerent̉ niſi ip̄m īmediate viderēt: tn̄ immediatūobiectū volūtatꝭ eoꝝ nō eſt ip̄a viſio ſūmi boni: ſꝫ ip̄m ſūmū bonū. Nō enī volūt ſummūbonū ꝓpt̓ illā viſionē ſic̄ ꝓpter finē: ſed volūtip̄am viſionē ꝓpter ip̄m ſummū bonū ſic̄ ꝓpter vltimū finē. Ip̄m gͦ ſummū bonū pͥmoet īmediate eſt ab ip̄is volitū: gͦ eſt volūtatiseoꝝ īmediatū obiectū. Ergo ꝑfecta vnio aīecū deo in qͣ btītudo ꝯſiſtit ē ꝑ intellectū ⁊ voluntatē Itaqꝫ ī actu vtriuſqꝫ ſimul ꝯſiſtit. Etſi obijceret̉ ꝙ auctoritates ꝯtrariū nolentibꝰeas intelligere ꝯtrariū ſonare vident̉: puta qꝛin viſione dicūt beatitudinē ꝯſiſtere. Rn̄detRicar. ꝙ ſemꝑ includūt ꝯcomitantē dilectionē. Nā cōſummata dei dilectio inſeꝑabilitercōcomitat̉ clarā eius viſionē. Propterea Auguſti. li. i. de tri. ca. penultimo dicit. Ꝙ viſioeſt ſummū p̄miū et ip̄a eſt actus intellectus.Et ī i. li. de doctrina xp̄iana idē dicit. Hec ēſumma merces vt ꝑfruamur deo: ſūma merces eſt beatitudo et fruitio eſt actꝰ voluntatꝭq̄ viſionē cōcomitat̉. ¶ Tercium dubiū eratvtrū beatitudo principaliꝰ cōſiſtat in actu voluntatis qͣꝫ intellectꝰ. Et rn̄det Ricar. ꝙ ſic.Primo qꝛ ſicut inter habitꝰ vie charitas eſtdonū principaliꝰ ẜm Augꝰ. xv. de trini. ca.xviij. Ita inter habitꝰ patrie charitas patrieeſt donū principalius. Sed in patria nobilior habitus hꝫ nobiliorē actū. Ergo deū ꝑfecte diligere qui eſt actus charitatis patrie eſtactus nobiliſſimꝰ aīe. cū ergo in nobiliſſimoactu principaliſſime cōſiſtat beatitudo: et diligere ſit actus volūtatis: principaliꝰ cōſiſtitin actu volūtatis qͣꝫ intellectꝰ. Secūdo ꝓbatur ꝙ beatitudo principaliꝰ conſiſtit in actuvolūtatis qͣꝫ intellectꝰ ex eo ꝙ volūtas ē nobilior potētia qͣꝫ ſit intellectus. Nā Bernar.in li. de libero arbitrio dicit rōem eſſe quodāmō pediſſequā volūtatis. Et Anſel. in li. decōceptū virginali. dn̄ium totiꝰ regni animeattribuit̉ volūtati. Et Ariſto. in. vij. politiceca. v. potētia qua eligimꝰ pͥncipalior eſt. Adhūc id ꝓbat̉ qꝛ volūtas in ſuo actu cogi nōp̄t nec circa ea q̄ ſunt ad finē neceſſitari. Intellectus aūt cogi p̄t et circa ea q̄ ſunt ad finēneceſſitari. Inſuꝑ magis pōt tranſformareaīam volūtas qͣꝫ intellectus et ſuū obiectumreſpicit ſub rōne nobiliori. Bonū enī eſt obiectū volūtatis. Ens obiectū intellectus. Rōaūt boni eſt ꝑfectior qͣꝫ ſit rō entis. Tercio ꝓbatur qꝛ deus eſt vltimus finis maxime ſubrōne quā bonū: qd̓ ptꝫ qꝛ ex hoc ꝙ creatureordinant̉ in ip̄m vt in finē maxime eſt in eisratio bonitatis iſicut ꝑ hoc ꝙ ip̄m reſpiciūtvt exemplar: maxime eſt in eis ratio veritatꝭ.Sed deus ſub rōne qua ſummū bonum eſtvoluntatis obiectū ſub ratione qua ſummūens vel verū eſt intellectus obiectū. ergo voluntas magis reſpicit deū ſub rōne finis qͣꝫintellectus. Sed deus ſub rōne qua vltimꝰfinis eſt beatificans. gͦ ſub rōne qua eſt beatitudinis obiectū: principaliꝰ tendit voluntasin ip̄m qͣꝫ intellectus. Et ſic ꝯſiſtit beatitudoprincipaliꝰ in actu volūtatis qͣꝫ intellectus.Ꝙ beatudo nō poteſt eſſe in bonis p̄ſentis vite.¶ Capitulū. iij.Erciū myſteriū cōtemplandū dicit̉ beatitudinis obiectū: in quo tria ſunt dubia abſoluenda.Primū vtrū beatitudo ſit quid creatū.¶ Secundū vtrū beatitudo poſſit amitti.Terciū vtrū btītudo poſſit ī hac vita haberi.¶ Ad primū dubiū rn̄det Ricar. vbi. sͣ. Ettho. pͥma ẜe. q. iij. Ꝙ beatitudo vite humanedupliciter p̄t accipi. Uno mō ꝓ illo bono inquo ꝑfecte et plenarie requieſcit hūana vita.Alio mō ꝓ ꝑfecta quiete humane vite in ili ij69
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten