Druckschrift 
Sermones de laudibus sanctorum
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

dictis et finē ſtatuit torpedinis atqꝫ timorisoſtenditqꝫ bonū ſummū quo tendimus oēsquid foret: atqꝫ viā monſtrauit limite paruoquo poſſemus ad id recto contendere curſu.Nec tm̄ oſtēdit ſed etiā p̄ceſſit: ne qͥs difficultatis gratia iter virtutis horreret. Hec ille.Tercio p̄t accipi beatitudo in ſuo eſſe ſpecialiſſimo ꝓut .ſ. eſt actualiter in beatis cuiꝰ magnitudinē explicare nequaqͣꝫ poſſumꝰ quianulla ſenſibilis experiētia quarumcūqꝫ delectationū pn̄tis vite minimā ꝑtē illius dulcedinis p̄t deſignare. Et oculus non vidit necauris audiuit: neqꝫ humanū cor excogitauitvnqͣꝫ qͣꝫ ingens ſit illa ſuꝑna felicitas. HincGrego. in omel̓. inqͥt. Si cōſideremꝰ fratreschariſſimi et quāta ſunt que nobis ꝓmittunt̉ in celis vileſcūt animo oīa habent̉ interris. Terrena nāqꝫ ſubſtātia ſuꝑne felicitati cōparata: pondus eſt ſubſidiū. Tꝑalisvita eterne vite cōparata: mors eſt potiꝰ dicenda qͣꝫ vita. Hinc in tranſitu beati Hieronimi ſcribit hec verba Augꝰ. ad Cirillū eodie et hora qua Hieronimus ſanctiſſimꝰ exhac luce migrauit. Iponie in cellula meaquieſcēs de gloria beatoꝝ cogitarē vellēqꝫ deilla tractatū breuē cōponere cōpulſus p̄cibꝰnoſtri ſeueri quondā venerabilis Martiniep̄i turonenſis diſcipuli: charta calamo pugillariqꝫ ſuſceptiſ: volui epiſtolā ſcribere ſanctiſſimo hieronimo deſtinandā: vt qͥd ip̄e inre difficili ſentiret: rn̄deret. Cūqꝫ iam ſcribens ſalutatōis exordiū hieronimo p̄ſenta: ineffabile ſubito lumē: inaudita odoꝝfragrantia cellulā in ſtabā intrauit: horacōpletorij. Ad quā viſionē ꝓpter rei admirabilis nouitatē perterritus eſſe cepi. Cūqꝫquidnā id eſſet attentiꝰ cogitarē de luce voxinſonuit dicens. Auguſtine auguſtine quidqueris? putaſne breui immittere vaſculo mare totū. Modico includere pugillo terrarūorbē. Celū firmare ne ſuos exerceat motus.Infinite rei qͥs inerit finis. immēſa menſura metieris? Potius totū mare in artiſſimocauderet̉ vaſculo: potius orbē terrarū ꝑuusteneret pugillꝰ: potiuſ a motu ꝯtinuo celū deſiſteret: qͣꝫ gaudioꝝ glorie qͥbus beatoꝝ aīeſine fine potiunt̉ minimā ꝑticulam intelligeres: niſi vt ego experiētia docearis: diſcurread hoc breue tꝑis ſpaciū talia ſatage oꝑa exercere vt poſtmodū ibi hic aliqualit̓ intelligere cupis in eternū habeas. Interrogantivero mihi quiſnā eſſet talia grauiſſimeloqueret̉. Rn̄dit benigne: hieronimi illiꝰſbyteri cui epiſtolā ſcribere cepiſti ſum aīain hac hora in bethleem carniſonere depoſito iocunda et glorioſa ꝑgo ad regna celorū.poſt alia multa mecū cōtulit a meis oculis lux diſparuit. Quāto igit̉ minꝰ beatitudinis ſuꝑne ſublimitas p̄t ꝯprehēdi tāto ardentius eſt a nobis exoptanda. beatitudo cōſiſtit in aīa: in intellectu videlicet et in volūtate. Capitulū. ij.Ecundū myſteriū ꝯtemplandū d̓r beatitudinis ſubiectū: in tria dubia ſunt Primū vtrū beatitudo ſit actꝰ aīe tm̄.abſoluenda. Scd̓m vtrū ſit actus intellectꝰ volūtatis. Terciū vtrū ſit principaliꝰ in actu volūtatꝭqͣꝫ intellectus. Ad primū dubiū rn̄det Ricar. in. iiij. diſ.xlix. beatitudo eſt actꝰ aīe tm̄. beatitudo eſt nobiliſſimū qd̓ in hoīe poſſit: nec increaturis infra hoīes ꝯuenire p̄t. O portet cōſiſtat in actu ꝓprio hoī: qͦcūqꝫ ſꝫ nobiliſſimo. Actꝰ aūt hoīs ꝓprius eſt niſi ille eſt hoīs illā formā eſt: hoc eſt aūt aīaintellectiua. Nobiliſſimꝰ actus hoīs ē ille ſibi ꝯuenit ẜm aīam intellectiuā: ſiue ſit cognitio ſiue dilectio. Ex damnat̉ opinio illorū dixerūt aīam ſine corꝑe beatā eſſepoſſe. vt inqͥt tho. pͥma ẜe. q. iiij. loquendo de beatitudine ꝑfecta in dei viſioneſiſtit: ſine corꝑe aīa p̄t beata. qm̄ intellectꝰad ſui operationē indiget corꝑe niſi ꝓpterfantaſmata in qͥbus intelligibilē veritatētinet: diuina aūt eſſentia fantaſmata videri pōt. Un̄ viſione diuine eſſentie ꝑfectahoīs beatitudo ꝯſiſtat: depēdet beatitudohoīs a corꝑe: qͣre et ip̄m corpꝰ ad ꝑfectōꝫ beatitudinis requirit̉. Sciendū tn̄ ad ꝑfectionē alicuius rei duplr̄ aliqͥd ꝑtinet. Uno ad ꝯſtituendā eſſentiā rei. ſic̄ aīa requirit̉ad ꝑfectionē hoīs. Alio requirit̉ ad ꝑfectionē rei id qd̓ ꝑtinet ad bn̄ eſſe eiꝰ: ſicut pulcritudo corꝑis velocitas ingenij ꝑtinet adꝑfectōꝫ hoīs. Quāuis corpꝰ pͥmo adfectionē beatitudīs hūane ꝑtineat: ꝑtinettn̄ ſcd̓o. Quare qͣꝫto aīa ꝑfectior erit ī ſuanatura: ꝑfectiꝰ hēbit ſuā ꝓpriā operatōꝫ inꝯſiſtit felicitas: ꝟ̓o erit ſuo corꝑi ip̄a btāreuniet̉. Propter illā aūt vnionē erūt hoīneceſſaria exteriora iſta bona: qꝛ corpꝰ exiunctōe ſui ad aīam erit glorioſum ac īpaſſibile. vt ſcribit dn̄s Bonauen. in ſuo. iij.di. xxviij. Cōtingit aliqͥd eſſe beatū triplr̄ .ſ. eſſentiā primā influentiā: quandā redundantiā. Beatū eſſentiā ē ſolꝰ deꝰ. Bea primā influentia eſt ſolus rōnalis ſpūs.beatā deniqꝫ quandā redundantiā ē corpꝰhūanū ī qd̓ gaudiū gl̓ie redūdat ex ꝯiunctōe