dictis et finē ſtatuit torpedinis atqꝫ timorisoſtenditqꝫ bonū ſummū quo tendimus oēsquid foret: atqꝫ viā monſtrauit limite paruoquo poſſemus ad id recto contendere curſu.Nec tm̄ oſtēdit ſed etiā p̄ceſſit: ne qͥs difficultatis gratia iter virtutis horreret. Hec ille.Tercio p̄t accipi beatitudo in ſuo eſſe ſpecialiſſimo ꝓut .ſ. eſt actualiter in beatis cuiꝰ magnitudinē explicare nequaqͣꝫ poſſumꝰ quianulla ſenſibilis experiētia quarumcūqꝫ delectationū pn̄tis vite minimā ꝑtē illius dulcedinis p̄t deſignare. Et oculus non vidit necauris audiuit: neqꝫ humanū cor excogitauitvnqͣꝫ qͣꝫ ingens ſit illa ſuꝑna felicitas. HincGrego. in omel̓. inqͥt. Si cōſideremꝰ fratreschariſſimi q̄ et quāta ſunt que nobis ꝓmittunt̉ in celis vileſcūt animo oīa q̄ habent̉ interris. Terrena nāqꝫ ſubſtātia ſuꝑne felicitati cōparata: pondus eſt nō ſubſidiū. Tꝑalisvita eterne vite cōparata: mors eſt potiꝰ dicenda qͣꝫ vita. Hinc in tranſitu beati Hieronimi ſcribit hec verba Augꝰ. ad Cirillū eodie et hora qua Hieronimus ſanctiſſimꝰ exhac luce migrauit. dū Iponie in cellula meaquieſcēs de gloria beatoꝝ cogitarē vellēqꝫ deilla tractatū breuē cōponere cōpulſus p̄cibꝰnoſtri ſeueri quondā venerabilis Martiniep̄i turonenſis diſcipuli: charta calamo pugillariqꝫ ſuſceptiſ: volui epiſtolā ſcribere ſanctiſſimo hieronimo deſtinandā: vt qͥd ip̄e inre tā difficili ſentiret: rn̄deret. Cūqꝫ iam ſcribens ſalutatōis exordiū hieronimo p̄ſentarē: ineffabile ſubito lumē: cū inaudita odoꝝfragrantia cellulā in qͣ ſtabā intrauit: hora iācōpletorij. Ad quā viſionē ꝓpter rei tā admirabilis nouitatē perterritus eſſe cepi. Cūqꝫquidnā id eſſet attentiꝰ cogitarē de luce voxinſonuit dicens. Auguſtine auguſtine quidqueris? putaſne breui immittere vaſculo mare totū. Modico includere pugillo terrarūorbē. Celū firmare ne ſuos exerceat motus.Infinite rei qͥs inerit finis. immēſa qͣ menſura metieris? Potius totū mare in artiſſimocauderet̉ vaſculo: potius orbē terrarū ꝑuusteneret pugillꝰ: potiuſ a motu ꝯtinuo celū deſiſteret: qͣꝫ gaudioꝝ ⁊ glorie qͥbus beatoꝝ aīeſine fine potiunt̉ minimā ꝑticulam intelligeres: niſi vt ego experiētia docearis: diſcurread hoc breue tꝑis ſpaciū ⁊ talia ſatage oꝑa exercere vt poſtmodū ibi q̄ hic aliqualit̓ intelligere cupis in eternū habeas. Interrogantivero mihi quiſnā eſſet qͥ talia tā grauiſſimeloqueret̉. Rn̄dit benigne: hieronimi illiꝰ p̄ſbyteri cui epiſtolā ſcribere cepiſti ſum aīa q̄in hac hora in bethleem carniſonere depoſito iocunda et glorioſa ꝑgo ad regna celorū.poſt q̄ ⁊ alia multa q̄ mecū cōtulit a meis oculis lux diſparuit. Quāto igit̉ minꝰ beatitudinis ſuꝑne ſublimitas p̄t ꝯprehēdi tāto ardentius eſt a nobis exoptanda.Ꝙ beatitudo cōſiſtit in aīa: in intellectu videlicet et in volūtate.¶ Capitulū. ij.Ecundū myſteriū ꝯtemplandū d̓r beatitudinis ſubiectū: in qͦ tria dubia ſunt¶ Primū vtrū beatitudo ſit actꝰ aīe tm̄.abſoluenda.¶ Scd̓m vtrū ſit actus intellectꝰ ⁊ volūtatis.¶ Terciū vtrū ſit principaliꝰ in actu volūtatꝭqͣꝫ intellectus.¶ Ad primū dubiū rn̄det Ricar. in. iiij. diſ.xlix. ꝙ beatitudo eſt actꝰ aīe tm̄. Nā beatitudo eſt nobiliſſimū qd̓ in hoīe poſſit eē: nec increaturis infra hoīes ꝯuenire p̄t. O portet gͦꝙ cōſiſtat in actu ꝓprio hoī: nō qͦcūqꝫ ſꝫ nobiliſſimo. Actꝰ aūt hoīs ꝓprius nō eſt niſi illeqͥ eſt hoīs ꝑ illā formā qͣ hō eſt: hoc eſt aūt aīaintellectiua. Nobiliſſimꝰ gͦ actus hoīs ē illeqͥ ſibi ꝯuenit ẜm aīam intellectiuā: ſiue ſit cognitio ſiue dilectio. Ex qͦ damnat̉ opinio illorū qͥ dixerūt aīam ſine corꝑe beatā eſſe nōpoſſe. Nā vt inqͥt tho. pͥma ẜe. q. iiij. loquendo de beatitudine ꝑfecta q̄ in dei viſione cōſiſtit: ſine corꝑe aīa p̄t eē beata. qm̄ intellectꝰad ſui operationē nō indiget corꝑe niſi ꝓpterfantaſmata in qͥbus intelligibilē veritatē cōtinet: diuina aūt eſſentia ꝑ fantaſmata viderinō pōt. Un̄ cū viſione diuine eſſentie ꝑfectahoīs beatitudo ꝯſiſtat: nō depēdet beatitudohoīs a corꝑe: qͣre et ip̄m corpꝰ ad ꝑfectōꝫ beatitudinis nō requirit̉. Sciendū tn̄ ꝙ ad ꝑfectionē alicuius rei duplr̄ aliqͥd ꝑtinet. Unomō ad ꝯſtituendā eſſentiā rei. ſic̄ aīa requirit̉ad ꝑfectionē hoīs. Alio mō requirit̉ ad ꝑfectionē rei id qd̓ ꝑtinet ad bn̄ eſſe eiꝰ: ſicut pulcritudo corꝑis ⁊ velocitas ingenij ꝑtinet adꝑfectōꝫ hoīs. Quāuis gͦ corpꝰ pͥmo mō ad ꝑfectionē beatitudīs hūane nō ꝑtineat: ꝑtinettn̄ ſcd̓o mō. Quare qͣꝫto aīa ꝑfectior erit ī ſuanatura: ꝑfectiꝰ hēbit ſuā ꝓpriā operatōꝫ in qͣꝯſiſtit felicitas: hͦ ꝟ̓o erit cū ſuo corꝑi ip̄a btāreuniet̉. Propter illā aūt vnionē nō erūt hoīneceſſaria exteriora iſta bona: qꝛ corpꝰ ex cōiunctōe ſui ad aīam erit glorioſum ac īpaſſibile. Nā vt ſcribit dn̄s Bonauen. in ſuo. iij.di. xxviij. Cōtingit aliqͥd eſſe beatū triplr̄ .ſ.ꝑ eſſentiā ⁊ ꝑ primā influentiā: ⁊ ꝑ quandā redundantiā. Beatū ꝑ eſſentiā ē ſolꝰ deꝰ. Beatā ꝑ primā influentia eſt ſolus rōnalis ſpūs.beatā deniqꝫ ꝑ quandā redundantiā ē corpꝰhūanū ī qd̓ gaudiū gl̓ie redūdat ex ꝯiunctōe
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten