in. xiij. de tri. aſſerit quoſdā poſuiſſe beatitudinē in voluptate corꝑis: quoſdā ī voluptate aī: quoſdā in alijs rebꝰ puta ī diuitijs velhonoribꝰ ⁊ hmōi: vt etiā ſcribit Ariſto. in. i.ethicoꝝ. De his ad hoc ita loquit̉ Lactantius li. iij. diuinarū inſti. Epicurus ſummūbonū in voluptate animi eſſe cenſet. Ariſtippus in voluptate corꝑis. Caliphon et Dinomachus cirenaici honeſtatē cū voluptateiunxerunt Diodorus in priuatione dolorisſummū bonum poſuit. Hieronymus in nōdolendo. Peripatetici aūt in bonis animi etcorporis et fortune. Et illi ſummū bonū eſtſciētia. Zenonis cū natura cōgruenter viuere quorūdam ſtoicorum virtutem ſequi Ariſto. in honeſtate ac virtute ſummū bonumcollocauit. hec ille. Sꝫ infra de Epicuro itaſequit̉. Epicuri diſciplina multo celebriorſemꝑ fuit qͣꝫ ceteroꝝ: nō quia veri aliquid adferret: ſed quia multos ad populare nomenvoluptatis inuitat. Nemo enim nō in viciaꝓnus eſt. Propterea vt ad ſe multitudinē cōtrahat appoſita ſingulis qͥbuſqꝫ moribus loquitur. Deſidioſum vetat lr̄as diſcere. Auarū populari largitione liberat. Ignauū ꝓhibet accedere ad rempublicā: pigrū exercere:timidū militare. Cōſtat itaqꝫ ex his qͣꝫ erronea fuerit philoſophoꝝ mens circa beatitudinē agnoſcendā. Sed p̄ter illos adhuc cōfirmare poſſumꝰ ꝙ beatitudo nō eſt cognoſcibilis ꝑ verba pauli qui prime ad Corint.ca. ij. ait. Oculus nō vidit et auris nō audiuit nec in cor hoīs aſcendit q̄ preparauit deus his qui diligūt illū. Sed iſta de beatitudine ſic Paulus locutꝰ eſt. Ergo tale bonūeſt qd̓ a nobis ꝑcipi minime p̄t et ex ꝓſequenti neqꝫ deſiderari. At in cōtrariū eſt ſentētiaAuguſtini qͥ li. x. de ciui. dei. c. i. ait. Omniūcerta ſnīa eſt qui rōne quoquo modo vti pn̄tbeatos eſſe oēs hoīes velle. Et in. xiij. de tri.Ad appetendū beatitudine natura cōpellitcui ſumme bonus et immutabiliter beatuscreator hoc indidit. Et de hoc Ariſto. in primo ethicoꝝ ſic ſcripſit. bene enunciaueruntdicentes bonū eſſe qd̓ oēs appetunt. Et in. iithopicoꝝ. Maxime bonū omnes maximeappetūt. Pro amouenda igit̉ omni ambiguitate notandū ex dictis Ricardi in. iiij. diſt.lxxxix. Et tho. pͥma ẜe. q. v. ꝙ beatitudo pōtaccipi tripliciter.¶ Primo in ſuo eſſe generali.¶ Secundo in ſuo eſſe ſpeciali.¶ Tercio in ſuo eſſe ſpecialiſſimo.¶ Primo p̄t beatitudo accipi in ſuo eſſe generali inqͣꝫtū eſt bonū quoddā. ſufficientiſſimum et ſic eſt oībus nota. Quilibet enī ſcitquid eſt bonū et quid eſt ſufficientiſſimū. Ethoc mō oēs beatitudinē appetunt. Nam ſicappetere beatitudinē nihil eſt aliud qͣꝫ appetere vt volūtas ſatiet̉ qd̓ quilibet vult. Et hoceſt qd̓ Boetius dixit in. iij. d̓ cōſolatōe. Oīsnanqꝫ mortaliū cura qͣꝫ multipliciū ſtudiorū labor exercet: diuerſo qͥdē calle ꝓcedit: advnū tn̄ beatitudinis finē nitit̉ peruenire. Etſumit̉ h̓ vnꝰ finis ẜm Beraldū oddonis ſuꝑprimū ethicoꝝ nō ẜm ſpeciem opinionis ſedẜm ꝓportionē. Nam ſicut leuia habent vnūfinē ẜm ſpeciem nature .ſ. locū ſurſū. Et grauia habeāt aliū finē ẜm ſpeciē nature .ſ. locūdeorſum. tn̄ grauia et leuia habent vnū finēẜm ꝓportionē nature. Eo ꝙ ita ſe habet locꝰdeorſum ad grauia. ſicut locꝰ ſurſū ad leuiaIta ⁊ oēs hoīes tēdūt ad vnū finē ẜm ꝓportionē opinionis. eo ꝙ ita ſe habet pecunia adauarum in qua opinatur ſe fieri poſſe vnū ſicut delectatō libidinis ad luxurioſum. qui inſua luxuria putat cōſtare beatitudinē. Oēsquippe appetunt quidquid etiā indebite appetunt tanqͣꝫ cōſummatū bonū. Secūdo pōtbeatitudo accipi in ſuo eſſe ſpeciali inquātūſcilicet conſiſtit nō in bonis p̄ſentis vite. ſedin clara dei viſione et ꝑfecta eius dilectōne etgaudio qd̓ habet̉ de dei bonitate pn̄ti ꝑ claram eius viſionē et perfectam dilectionē. Ethoc modo beatitudo non fuit nota philoſophis quā tn̄ poſtqͣꝫ xp̄us dei filius venit inmundū oēs qui volunt agnoſcere de ſiderare et acquirere valēt. Ip̄e quidē qͥ lux fuit etſplendor oīs veritatis viā nobis ſummi boni oſtēdit. Ip̄e clamauit Mat. iiij. dicēſ. Penitentiā agite appropinquabit regnū celorū.Et. v. c. Merces veſtra copioſa eſt in celis.Et. vi. c. Nolite theſaurizare vobis theſauros in terra: theſaurizate vobis theſauros incelo. Et Io. xvij. ca. Hec eſt vita eterna vt cognoſcant .ſ. facie ad faciē te veruꝫ deū: et quēmiſiſti ieſum xp̄m filiū tuū. Et cōpletis humane redemptōnis myſterijs quadrageſimadie poſtqͣꝫ ſurrexit a mortuis videntibꝰ diſcipulis eleuatus eſt et aſcēdit ad celos. Iccirco Lactantiꝰ li. vij. diuinarū inſtitu. ait. Pater enī veſter ac dn̄s qͥ cōdidit firmauitqꝫ celum qui libratā magnitudine ſua terrā vallauit montibꝰ: mare circundedit amnibuſqꝫ diſtinxit. et quicqͥd eſt in hoc mundo mirabilecōflauit ac ꝑfecit ex nihilo. ꝑſpectis erroribꝰhoīm: ducē miſit qͥ nobis viā iuſticie panderet. Hūc ſequamur oēs: hunc audiamꝰ: huicdeuotiſſime pareamus. qm̄ ſolus vt ait Lucretius veridicis hominū purgauit pectorai l67