Ideo in ſermone qui legit̉ in officio apl̓oꝝ.G rego. ait. Scriptū eſt. ſpiritus dn̄i orauitcelos: ornamēta enī celoꝝ ſunt virtutes p̄dicantiū. Que vicꝫ ornamenta Paulus enumerat dicens. Alij dat̉ ꝑ ſpiritū ſermo ſapīe.Alij ſermo ſciētie ẜm eundē ſpiritū. Alij fides in eodē ſpū. Alij gratia ſanitatū in vnoſpū. Et infra. Quot ſunt bona p̄dicantiū totornamēta celoꝝ. Hinc rurſum ſcriptum eſt.Uerbo dn̄i celi firmati ſunt et ſpū oris eiusoīs virtus eoꝝ. Uerbū enī dn̄i eſt filiꝰ pr̄is.Sed eoſdē celos vicꝫ ſanctos apl̓os vt totaſimul trinitas oſtendat̉ oꝑata repēte de ſancti ſpūs diuinitate adiungit̉. Et ſpū oris eiꝰoīs virtus eoꝝ. Celoꝝ igit̉ virtus de ſpirituſumpta eſt qꝛ mūdi huiꝰ poteſtatibꝰ cōtrarienō p̄ſumerent niſi eos ſancti ſpūs fortitudoſolidaſſet Quales nāqꝫ doctores ſancte eccleſie an̄ aduentū huiꝰ ſpūs fuerint ſcimꝰ: ⁊ poſtaduentū illius cuius fortitudinis facti ſuntCōſpicimus. Certe ip̄e paſtor eccleſie. Petrqͣꝫte debilitatis quāteqꝫ formidinis ante aduentū huiꝰ ſpūs fuerit ancilla oſtiaria requiſita dicat. vna enī mulieris voce ꝑcuſſus: dūmori timuit vitam negauit. Et tūc Petrusnegauit in terra: cum latro confitebatur ino ille ros docibucruce. Sed vir iſte tante formidinis qualisixero vobi.poſt aduentū ſpūs exiſtat audiamꝰ. Fit ꝯuēuid veritatistus magiſtratuū atqꝫ ſenioꝝ: ceſis denunciaE Lic xxi. c. jtur apl̓is ne in noīe ieſu loqui debeāt. Petrꝰmagna auctoritate rn̄dit. Obedire oportetſt pficto ſideo magis qͣꝫ hoībus. Et rurſum. Si in cōio ſcū ſoſpectu dn̄i iuſtū eſt vos potiꝰ audire qͣꝫ deū:ptr̄itde cibiiudicate: libens beatus Andreas ꝑſecutoribus ſuis rn̄dit. Tāto enī ero regi meo acceptior quāto ꝓ eiꝰ noīe fuero ꝑmanēs in tormentis cōſtantior. Nō enī poſſumꝰ q̄ audiuimus et vidimꝰ nō loqui. Et illi quidē ibantgaudētes a cōſpectu cōſilij qm̄ digni habitiSeſunt ꝓ noīe ieſu ꝯtumeliā pati. hec ille.curus et gaudēs ad crucē ꝓperauit petrꝰ itaet frater eius andreas. qꝛ ſpūs ſanctꝰ erat ineis. Sic et apl̓i ceteri mortē violentā letātertulerūt. qꝛ ſpūs ſanctꝰ oēm ab eis timorē eiecerat. Nec tm̄ apl̓is hec fortitudo ſuꝑnaturaliter tributa ē. Quinimmo et ſanctis vt ſicdicā innumeris ꝯfeſſoribꝰ. virginibꝰ. et martyribus. Quiſnā fecit tꝑaliū bonoꝝ ꝯtēptores eos qͥ xp̄m nudū nudi ſecuti ſunt niſi ſpiritus ſanctꝰ? Quis habitare fecit in ſolitudine in ſpelūcis amicos dei vigilātes orātes.et carnē dulciſſimiſ ieiunijs diſciplinis ⁊ verberibꝰ affligētes: niſi ſpūs ſanctꝰ? Quis deniqꝫ fecit martyres aīo ītrepido tot illata tormēta ⁊ exqͥſitiſſima cruciatuū genera ꝑpetiniſi ſpūs ſanctꝰ? Ubi admirari plurimū ſimul et in fide ꝯſolidari debemꝰ dū ſupͣdictaoīa in ſexu fragili mulieꝝ inueniri ꝯſpicimꝰO vere ſtupenda virtꝰ ſpūs ſctī q̄ tot hoīesſupͣ hoīes eleuauit. O gr̄a dei electis copioſiſſime diſpēſata q̄ terrenos hoīes celeſtes effecit. O fons indeficiēs bonitatꝭ dei ad quēcūcti mortales cōfugere ſecuri debēt. qm̄ vtMinqͥt Cyprianꝰ in epl̓a ad Donatū. Profluens largiter ſpūs nullis finibꝰ premit̉. nec vllis cohercentibꝰ clauſtris intra certa metaꝝſpacia refrenat̉. Manat iugiter: exuberat affluenter: noſtrū tantū pectus ſitiat et pateat.fl. iQuantū illuc filij capacis afferimꝰ tm̄ indegratie inundātis haurimꝰ. hec ille. Supplici corde igit̉ poſtulemꝰ vt pijſſimus deꝰ ſpūſancto ſuo repleat corda nr̄a. Qui ſit benedictus in ſecula ſeculoꝝ. Amen.¶ Sermo vigeſimuſprimꝰ de beatitudineſanctoꝝ in qͦ cōfutatur fatuitas hoīm mūdanorū qui nō credūt aliqͥd de vita futuraErces veſtra copioſa eſt in celis. Uerba ſunt redemptoris nr̄i originaliter matthei. v. c. Tanta eſt quorundā ſtulticia vt arbitrentur nulla eſſe bona p̄ter ea que in pn̄tivita a pijſſimo deo vſibꝰ humanis cōceduntur. Nil credunt: nil cogitant. Nihil deniqꝫſperant: de futura celeſtis regni hereditate.Somnū putāt immo fictionē ⁊ fabulā: quicquid ẜm omnē veritatē de ſanctoꝝ beatitudine ꝓclamatur. Hi omnē diligentiā adhibent: vt corporeis ſenſibꝰ in ſuis delectatiobus voluptuoſis ſatiſfiat. Animā vero virtutibꝰ honeſtiſqꝫ moribꝰ inſtruere ⁊ negligūtet cōtemnunt. Propterea equū eſſe cenſui ſiin pn̄ti ſermone de beatitudine verba fecero.Nam illā cuncti deſiderare debēt que merito p̄ponenda eſt oībus que ab hoīe p̄cio haberi ſolēt: de hac quilibet iuſtus atqꝫ fidelisaſſerit illud Sapie. ca. vij. Prepoſui illā regnis et ſedibꝰ. et diuitias nihil eſſe dixi in cōparatione illius: nec cōparaui illi lapidē precioſum: qm̄ oē aurū in cōparatione illius harena eſt exigua: et tanqͣꝫ lutū exiſtimabit̉ argentū in cōſpectu illius. Suꝑ ſalutē ⁊ ſpēmdilexi eā: et ꝓpoſui ꝓ luce habere illā qm̄ inextinguibile eſt lumen illius: venerūt autemmihi oīa bona pariter cū illa. Ut igit̉ diſponamus ea q̄ tractaturi ſumus ordine debitobeatitudiniſqꝫ laudes mirificentiſſimas cōplectamur q̄ copioſa merces a nr̄o ſaluatoremerito nuncupat̉: de ip̄a tria myſteria principalia proponemus cōtemplanda.6 C
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten