ꝙ ſpūs ſanctus eſt deꝰ. Nā nulli templū cōſtruit̉ ⁊ ꝯſecrat̉ niſi deo. vn̄ in p̄s d̓r. Dn̄s intemplo ſctō ſuo. Sꝫ templū deputat̉ ſpirituiſctō. Dicit eī apl̓s. i. ad Corinth̓. vi. c. An neſcitis qm̄ mēbra vr̄a templū ſunt ſpūs ſanctigͦ ſpūs ſanctꝰ ē deus. Inſuꝑ ꝯprehēdere oīaꝓfunda dei nō eſt alicuiꝰ creature: ſed ſpūsſanctꝰ ꝯprehēdit oīa ꝓfunda dei igit̉ nō eſtcreatura. dicit̉ enī. i. ad Corint. ij. c. Que deiſunt nēo ꝯgnouit niſi ſpūs dei. Itē deꝰ locutus eſt ꝑ ꝓph̓as. vn̄ Nume. xij. c. ſcribit̉. Siqͥs fuerit inter vos ꝓpheta dn̄i in viſione apparebo ei vel ꝑ ſomniū loqͣr ad illū. Sꝫ ſpitus ſanctꝰ locutus ē ꝑ ꝓphetas: gͦ eſt deꝰ. NāAct .i. ſcribit̉. O portꝫ impleri ſcripturā quāp̄dixit ſpūs ſanctꝰ ꝑ os dauid. Et. ij. Pe. ī. c.Spiritu ſctō inſpirati locuti ſunt ſancti deihoīes. Itē interiꝰ docere ꝓpriū opꝰ dei eſt. vn̄in pͣs. Qui docet hoīem ſciam. Sed hoc eſtopꝰ ſpūs ſctī: gͦ eſt deꝰ. Nā Io. xiiij. ca. dicit̉.Paraclytus aūt ſpūs ſanctꝰ quē mittet pr̄ innoīe meo ille vos docebit oīa. Adhuc. Quorū eſt eadē oꝑatio oportet eandē eſſe naturā:eſt aūt eadē oꝑatio filij et ſpūs ſctī: nā xp̄s loquit̉ in ſctīs. Iō paulꝰ. ij. ad Corint. vlti. ca.dicebat. An exꝑimentū q̄ritis eiꝰ qͥ in me loquit̉ xp̄s. Spus ſanctꝰ etiā loqͥt̉: iuxta illudmat. x. c. Nō enī vos eſtis qͥ loquimini ſꝫ ſpiritus pr̄is vr̄i qͥ loquit̉ in vobis. Ergo eadēeſt natura filij et ſpūs ſctī ⁊ ꝑ ꝯſequēs pr̄is.Ampliꝰ. Eſſe vbiqꝫ eſt ꝓpriū dei qͥ dicit Iere.xxiij. c. Celū ⁊ terrā ego impleo: hoc ſpirituiſctō ꝯuenit. ẜm illud Sapie. i. c. Spūs dn̄irepleuit orbē terrarū. gͦ eſt deꝰ. Preterea Act.v. c. petrꝰ dixit. Anania cur tētauit ſathanascor tuū mētiri te ſpūi ſctō. Et poſtea ſubdit.Nō es mentitꝰ hoībꝰ ſꝫ deo: gͦ ſpūs ſanctꝰ eſtdeus. Paulus etiā in pͥma ad Corint. ca. xij.ita ſcribit. Nemo p̄t dicere dn̄s ieſus niſi inſpū ſancto: diuiſiones ꝟo gratiarū ſunt: idēaūt ſpūs. Et diuiſiones miniſtrationū ſunt.idē aūt dn̄s. Et diuiſiones oꝑationū ſunt.idē ꝟo deꝰ qͥ oꝑat̉ oīa in oībꝰ. Unicuiqꝫ autēdat̉ manifeſtatio ſpūs ad vtilitatē. Alij qͥdēꝑ ſpm̄ dat̉ ſermo ſapīe. Alij aūt ſermo ſciētieẜm eundē ſpm̄. Alteri fides in eodē ſpiritu.Alij gratia ſanitatū in vno ſpiritu. alij operatio virtutū. alij ꝓphetia. alij diſcretio ſpirituū. alij genera linguarū. alij interp̄tatio ſermonū. Hec aūt oīa oꝑatur vnꝰ atqꝫ idē ſpiritus diuidēs ſingulis ꝓut vult. In qͥbus verbis manifeſte exprimit ſpm̄ ſanctū eſſe deū.Scd̓a opinio dānata de ſpū ſctō ꝙ nō ꝓcedit a filio ſed a ſolo pr̄e. Que ẜm tho. i. ꝑte. q̄xxxvi. inuēta fuit a Neſtorianis vt patet inquodā ſimbolo damnato ab Epheſina ſinodo. Propterea in ſimbolo patrū d̓r. Et in ſpiritū ſanctū dn̄m ⁊ viuificantē qͥ ex pr̄e filioqꝫꝓcedit. Athanaſius etiā hoc retulit cū dixitSpūs ſanctꝰ a pr̄e ⁊ filio nō factꝰ nec creatus nec genitꝰ ſꝫ ꝓcedēs. Idip̄m ꝓfitet̉ Cirillus in epl̓a ſua quā ſinodus calcedonēſisrecepit. Idē fatet̉ didimuſ in libro de ſpirituſctō. Augꝰ etiā ſic aſſerit ſuꝑ iohannē. et ī libris de tri. Sꝫ greci ꝯͣ hoc inſtāt. Primo ꝙxp̄s de ſctō ſpū loquēs eū a pr̄e ꝓcedere dixitnulla mentione facta de filio. vn̄ Io. xv. ait.Cū venerit paraclytus quē ego mittā vobisa patre ſpiritū veritatis qͥ a pr̄e ꝓcedit.?Secundo qꝛ Iohānes Damaſce. dicit. Spiritū ſanctū ex pr̄e dicimꝰ et ſpiritū pr̄is nominamus. Ex filio autē ſpm̄ nō dicimꝰ: ſpiritūvero filij noīamꝰ. Tercio ſpūs ſanctꝰ ꝑfecteꝓcedit a pr̄e gͦ ſuperfluū eſt ꝙ ꝓcedat a filio.Sꝫ ad primū rn̄det ſanctꝰ tho. i. ꝑte. q. xxxviet in. iiij. ſumme cōtra gētiles ca. xxv. Ꝙ ꝓpt̓vnitatē eſſentie qd̓ in ſcripturis de vna ꝑſona d̓r de alia oportet intelligi niſi repugnetꝓprietati ꝑſonali ip̄ius: etiā ſi dicto excluſiuaadderet̉: licet enī dicat̉ Mat. xi. c. Nemo nouit filiū niſi pr̄: nō tn̄ a cognitōe filij vel ipſefiliꝰ vel ſpūs ſanctꝰ excludit̉. Un̄ etiā ſi diceretur in euāgelio ꝙ ſpūs ſanctꝰ nō ꝓcedit niſi a pr̄e nō ꝑ hoc remoueret̉ quin ꝓcederet ⁊filio: cum hoc proprietati filij nō repugnet.Nec eſt mirū ſi dn̄s ſpm̄ ſanctū a pr̄e ꝓcedere dixit de ſe mentōe nō facta. qꝛ oīa ad pr̄emreferre ſolet a qͦ habet quicqͥd habet. Sicutcū dicit Io. vij. c. Mea doctrina nō eſt meaſed eius qͥ miſit me pr̄is. Et multa hmōi inverbis dn̄i inueniunt̉ ad cōmendandā in patre auctoritatē principij nec tn̄ in verbis allegatis omnino obticuit eſſe ſe ſpiritus ſanctiprincipiū. Cum dixit eū ſpiritū veritatis etſe prius dixerat veritatē. Preterea ſpiritusſanctus a filio mittitur ẜm illud Io. xv. ca.Cū venerit paraclitus quē ego mittā vobisſed mittēs auctoritatē habet aliquē in miſſuꝫO portet ergo dicere ꝙ filius habeat aliquāauctoritatē reſpectu ſpiritꝰ ſancti: nō autē dominij vel maioritatis: ſed ẜm ſoluꝫ originē.Si qͥs autē obijceret ꝙ filiꝰ mittit̉ a ſpirituſancto. qꝛ dicit̉ Luce. iiij. ca. ꝙ dn̄s dixit inſe impletū illud Eſaie. Spiritus dn̄i ſuperme euangelizare pauperibꝰ miſit me. Rn̄dere poſſumꝰ ꝙ filius a ſpū ſancto mittit̉ ſcd̓mnaturā aſſumptā. Spiritus autē ſanctꝰ nōaſſumpſit naturā creatā. vt ẜm eā poſſit dicimiſſus a filio. vel filius habere auctoritateꝫreſpectu ipſius. Relinquit̉ ergo ꝙ reſpectu