viuēs cuius vita nō exeat de potētia in actūꝓceſſio ſi qͣ in tali inuenit̉ excludit oīno primā rōem generatōnis. Sed p̄t habere rōemgeneratōis q̄ eſt ꝓpria viuentiū. Sic ergo ꝓceſſio verbi in diuinis habet rationē generationis. ꝓcedit enī ꝑ modū intelligibilis actōnis q̄ eſt operatio vite et a principio ꝯiunctoet ẜm rationē ſil̓itudinis. qꝛ cōceptio intellectus eſt ſil̓itudo rei intellecte ⁊ ī eadē natura.qꝛ in deo idē eſt intelligere et eē. Un̄ ꝓceſſioverbi in diuinis d̓r generatio et ip̄m ꝓcedēsd̓r filiꝰ. Si aūt aliqͥs q̄reret. qͣre ꝓceſſio verbi intelligibil̓ in nobis nō d̓r generatio ſicutin diuinis. Rn̄det̉ ꝙ intelligere in nobis nōeſt ip̄a ſubſtātia intellectus. vn̄ verbū qd̓ ẜmintelligibilē operationē ꝓcedit in nobis nōeiuſdē nature eſt cū eo a qͣ ꝓcedit. Ideo nonꝓprie et cōplete cōpetit ibi rō generatōis. Sꝫintelligere diuinū eſt ip̄a ſubſtātia intelligentis. Quare verbū ꝓcedens ꝓcedit vt eiuſdēnature ſubſiſtens Et ꝓpter hoc ꝓprie dicit̉ genitū ⁊ filiꝰ. Terciū documentū ꝙ in diuinisſunt due ꝓceſſiones .ſ. verbi et amoris. Namibi vt dictū eſt nō eſt ꝓceſſio niſi ẜm actionē q̄nō tendit in aliqd̓ extrinſecū. ſed manet ī ip̄oagente. hmōi aut actio in intellectuali natura eſt actio intellectꝰ ⁊ actio volūtatis. ꝓceſſioautē verbi attendit̉ ẜm actionē intelligibilē.ẜm aūt operationē volūtatꝭ inuenit̉ in nobisquedā alia ꝓceſſio .ſ. amoris ẜm quā amatūeſt in amāte. ſicut ꝑ cōceptionē verbi res dicta vel intellecta eſt in intelligēte. Iſta aūt ꝓceſſio amoris in diuinis nō d̓r generatio ſic̄dicit Atanaſiꝰ. Spūs ſanctꝰ a pr̄e ⁊ filio nōfactus nec creaiꝰ nec genitꝰ. Rō eſt qꝛ hec eſtdr̄a inter intellectū ⁊ voluntatē ꝙ intellectusfit in actu ꝑ hoc ꝙ res intellecta eſt in intellectu ẜm ſuā ſimilitudinē. Uolūtas aūt fit inactu nō ꝑ hoc ꝙ aliqͣ ſil̓ itudo voliti ſit in volente ſed ex hoc ꝙ volūtas hꝫ quandā inclinationē in rē volitā. Proceſſus ergo qͥ attenditur ẜm actionē intellectꝰ eſt ẜm rōem ſil̓itudinis. Et iō p̄t hr̄e rationē generatōnis qꝛoē generās generat ſibi ſil̓e. ꝓceſſio aūt q̄ attendit̉ ẜm actionē volūtatis nō ꝯſiderat̉ ẜmrōem ſil̓itudinis ſꝫ magis ẜm rōem mouentis ⁊ impellētis in aliqͥd. Et iō qd̓ ꝓcedit indiuinis ꝑ modū amoriſ nō ꝓcedit vt genitūvel vt filiꝰ ſed magis ꝓcedit vt ſpūs qͦ noīequedā vitalis motio et impulſio deſignat̉.ꝓut aliqͥs ex amore d̓r moueri vel impelli adaliqͥd faciendū. ¶ Secundū dubiū erat vtꝝpr̄ poſſit dici principiū filij. Ad hͦ dicit Auguſti. in. iiij. de trini. Pater eſt principiū totius deitatis. Sanctꝰ ꝟo tho. i. ꝑte. q. xxxiij.dicit. Ꝙ hoc nomē principiū nihil aliud ſignificat qͣꝫ illud a qͦ aliqͥd ꝓcedit. oē enī a qͦaliqͥd ꝓcedit quocūqꝫ mō dicimꝰ eē principium. Cū ergo pr̄ ſit a qͦ ꝓcedit aliꝰ ſequit̉ ꝙpr̄ ſit principiū. Sꝫ ꝯͣ hͦ tripliciter obijcit.Primo qꝛ principiū et cā idē ſunt ẜm ph̓m.SSed nō dicimꝰ pr̄em eſſe cauſam filij ne incurramꝰ errorē Arrij. qͥ dixit filiū ꝓcedere apr̄e ſicut effectꝰ a cā. ideoqꝫ eſſe primā eiꝰ creaturā. Et ſpiritū ſanctū ꝓcedere ſicut creaturā vtriuſqꝫ. Et ẜm hͦ neqꝫ filiꝰ neqꝫ ſpūs ſanctus eſſet verus deꝰ qd̓ eſt ꝯͣ veritatē et fidē.ergo ſicut nō dicimꝰ pr̄em eē cām filij ita neqꝫ pͥncipiū. Scd̓o obijcit̉. qꝛ pͥncipiū d̓r reſpectu pͥncipiati. gͦ filiꝰ eſſet pͥncipiatꝰ et ꝑ cōſequēs creatꝰ qd̓ eſt falſiſſimū. Tercio obijcitur qꝛ hoc nomē principiū a pͥoritate ſumit̉.Sed vt inqͥt Athanaſiꝰ. In hac trinitate nihil prius aut poſteriꝰ nihil maius aut minꝰergo pr̄ nō debꝫ dici pͥncipiū filij. Ad primāobiectōꝫ rn̄det ſctūs tho. ꝙ greci vtunt̉ indifferenter in diuinis noīe cauſe vel noīe principij. Sꝫ latini doctores nō vtunt̉ noīe cāe ſꝫſolū noīe pͥncipij. Rō eſt ꝙ pͥncipiū eſt ꝯmunius qͣꝫ ca. primꝰ enī terminus vel etiā pͥmaꝑs rei d̓r pͥncipiū ſꝫ nō cā. hͦ nomē gͦ cā videt̉importare diuerſitatē ſubſtātie ⁊ depēdentiāalicuiꝰ ab altero qd̓ nō importat nomē pͥncipij. In oībꝰ enī cāe generibꝰ ſꝑ inuenit̉ diſtātia inter cām et illud cuiꝰ eſt cā ẜm aliquā ꝑfectionē aūt v̓tutē. Sꝫ noīe pͥncipij vtimurin his q̄ nullā hmōi dr̄am hn̄t ſed ſolum ẜmquendā ordinē. Sicut cū dicimꝰ punctū eēprincipiū linee. Uel etiā cū dicimꝰ primā ꝑtēlinee eſſe pͥncipiū linee. Ad ſecundā obiectionē dicit p̄fatꝰ doctor. ꝙ apud grecoſ inuenit̉de filio vel ſpū ſancto dici ꝙ pͥncipient̉. Sꝫhoc nō eſt in vſu latinoꝝ. qꝛ licet attribuampr̄i aliqͥd auctoritatis rōe principij. nihil tn̄ad ſubiectōꝫ vel minorationē qͦcūqꝫ mō ꝑtinēs attribuimꝰ filio vel ſpūi ſctō vt videt̉ oīserroris occaſio. Ad terciā obiectōꝫ rn̄demꝰ.ꝙ licet hͦ nomē principiū qͣꝫtū ad illud a qͦ imponit̉ ad ſignificandū videat̉ a pͥoritate ſumptum. nō tn̄ ſignificat prioritate ſed originē.¶ Terciū dubiū erat vtrū filiꝰ in diuinis ſitaliꝰ a pr̄e. et arguūt qͥdā ꝙ nō. nā ẜm grāmaticos. Aliꝰ eſt relatiuū diuerſitatis ſub̓e. ſi gͦfilius eſt aliꝰ a pr̄e videt̉ ꝙ ſit a pr̄e diuerſusqd̓ eſt ꝯͣ ſnīam doctoꝝ. Inqͥt enī Augꝰ. vij.de trini. Cū dicimus tres ꝑſonas nō diuerſitatē intelligere volumus. Et Ambro. in. i.de trini. Pater et filius diuinitate vnū ſunt.nec eſt ibi ſubſtātie dr̄a neqꝫ vlla diuerſitas.Et Hilarius in li. de trini. In diuinis ꝑſo