Unus eſt mediator dei et hoīm homo xp̄usieſus. Ideo fides catholica p̄dicat v̓ba athanaſij ī ſuo ſimbolo dicētis. Perfectus deusꝑfectus homo ex aīa rōnali et humana carne ſubſiſtens. Ad illud vero Ioh̓is. Verbūcaro factū eſt. Rn̄det dn̄s Bonauen. in. iij.di. ij. ꝙ iohannes loquit̉ ꝑ ſinodochen accipiendo partē ꝓ toto. hic vero modus loquēdi frequenter inuenit̉ in ſcriptura. Un̄ Eſa.xl. Omnis caro fenū .i. oīs homo. Et Luceiij. cā. Uidebit oīs caro .i. oīs homo ſalutaredei. Et Mat. xxiiij. Niſi breuiati fuiſſent dies illi nō fieret ſalua oīs caro .i. oīs homo. etGeneẜ. vi. ca. Oīs quippe caro corruperatviā ſuā. ⁊ ſic de alijs. Uſus eſt aūt Iohāneslocutōne ꝑ ſinodochen. qꝛ natura aſſumptanotior eſt nobiſ ex ꝑte ſubſtātie corporalis qͣꝫſpiritualis. Et ꝯgnitio noſtra incipit ab hisq̄ ſunt magis nota. In aſſumptōne igit̉ carnis includitur aſſumptio aīe rōnalis. qꝛ ſi aſſumpſit carnē multo magis aīam. Ideo denominatio non ſemꝑ fit a digniori: ſed etiā anotiori. ¶ Secūda opinio falſa circa aīamxp̄i dicit̉ ignorationis fuit eorū qͥ dixeruntxp̄m a pͥncipio aſſumpſiſſe aīam ſicut eſt aīanoſtra tanqͣꝫ tabula raſa in qua nihil eſt depictū. Sed cōtra iſtos eſt veritas fidei q̄ excludit a xp̄o oēm ignorantiā. tum qꝛ vt dicitmagiſter ſnīaꝝ in. iij. di. xv. Nō cōueniebatin xp̄o ignorantiā eſſe. qꝛ aīa eius debuit eſſeplena luce ſapīe et rectitudine iuſticie. Ignorantia aūt priuatio eſt ſcientie. et pōt eſſe viain errorē et obliquationē a rectitudine iuſticie. tū qꝛ non expediebat nobis xp̄m aīam cūignorātia habuiſſe. Uenerat enī nos dirigere et docere quod facere nō potuiſſet ſi fuiſſetignorās. Un̄ Anſel. li. cur deus homo inqͥt.Quō illi crederēt hoīes ſi illū ſcirent neſcientem. Igit̉ vt dicunt oēs theologi ſacri in. iij.di. xiiij. Aīa xp̄i ab inſtanti creationis luſtrata fuit ſplendore ſcīe. ẜm aūt Alexan. de alesin. iij. ſumme. In xp̄o fuit multiplex modꝰſciendi. Primꝰ ẜm naturā diuina. et ibi ſcīaidē eſt qd̓ idip̄m. Et iſte modus fuit in filiodei ab eterno. Secūdus modus eſt ẜm gratiam vnionis: qͥ modus differt ab oī alio ſciente incōicabiliſ cuicūqꝫ alteri creature. Tercius ẜm gratiā ꝯprehēſionis in quo cōicantangeli beati ⁊ aīe ſancte. Quartꝰ ẜm naturāintegrā aīe ẜm quē habuit adā ſcientiā in ſtatu innocentie. Quintus ẜm penalē naturā aſſumptā. Sextus eſt quedā gratia data xp̄oad cognoſcendū res ẜm naturā et ꝓgreſſumtꝑis. Quantū ad primū modū ſciendi ſimiliter ſe hꝫ xp̄s an̄ incarnatiōꝫ et poſt. Quantūad ſecundū habuit cognitionē oīm eoꝝ quepertinebāt ad myſteriū incarnationis paſſionis et redemptōis. Quantū ad terciū habuit cognitionē oīm eoꝝ q̄ ꝑtinebāt ad ſuā gloriam et ſuoꝝ ⁊ eorum qui ordinant̉ ad illamQuantū ad quartū modū habuit noticiā eorum que cognouit adam in ſtatu innocētie.Quantū vero ad quintū didicit diuerſas penalitates ꝑ experientiā in affectiua quas tn̄cognouit ẜm alium modū .ſ. ẜm gratiam cōgnitionis que data eſt ſibi ꝑ gratiā vnionis.Secundꝰ modus cognitionis eſt ad cognoſcendū per experientia nō vt prior qui fiat affectiue ſed ꝯgnitiue ex ſenſibꝰ. Cōtra iſta opponūt ſe pleriqꝫ tenētes ꝙ in xp̄o nō fuit aliaſcientia preter diuinā: qꝛ ſi per illā cognoſcebat oīa ſuperfluū fuiſſet ꝙ eſſet in eo alia ſcīaTamē hi ſic aſſerentes damnant̉ in .vi. ſinodo Epheſina. Et ꝓpterea dicit ſanctus tho.in. iij. ꝑte. q. ix. Ꝙ filius dei humanā naturāintegrā aſſumpſit: nō ſolū corpus ſed animāEt ideo oportuit ꝙ haberet ſcīam creatā ꝓpter anime perfectionē. Anima enī ẜm ſe cōſiderata eſt in potētia ad intelligibilia cognoſcenda. qꝛ eſt ſicut tabula raſa: et tn̄ poſſibileeſt in ea ſcribi ꝓpter intellectū poſſibilē in qͦeſt oīa fieri. vt dicit̉ in. iij. de aīa. Quod autēeſt in potentia eſt imperfectū niſi reducat̉ adactum. Nō autē fuit cōueniens ꝙ filius deihumanā naturā imperfectā aſſumeret ſed ꝑfectam. vtpote qua mediante totū humanuꝫgenus ad perfectū erat reducendū. Et ideooportuit ꝙ aīa chriſti eſſet ꝑfecta per aliquāſcientiā que eſſet ꝓprie ꝑfectio eiꝰ. Alioquineſſet imperfectior aīabus alioꝝ hominū. Ꝙautē chriſtus cognouit omnia per ſcientiamdiuina illud fuit operatōe increata q̄ eſt ip̄adei eſſentia. Dei enī intelligere eſt ſua ſubſtātia. vt ꝓbat Ariſto. xij. metaphy. vnde hmōiactus nō potuit eſſe anime chriſti cum ſit alterius nature. Si ergo non fuiſſet in animaxp̄i alia ſcientia preter diuinā nihil cognouiſſet et ita fruſtra fuiſſet aſſumpta anima humana cū omnis res ſit ꝓpter ſuā operationē.Propter predicta dubitat̉ an̄ anima xp̄i comprehendat diuinaꝫ eſſentiā. Et poſſet arguiꝙ ſic. Primo qꝛ Iſidorus dicit. Trinitas ſibi ſoli nota eſt et homini aſſumpto. Igit̉ homo aſſumptus cōmunicat cū ſancta trinitate in illa noticia ſui q̄ ſancte trinitati propriaeſt. Huiuſmodi autē eſt noticia cōprehenſionis. ergo anima chriſti cōprehendit diuināeſſentiam. Secūdo magis eſt vniri deo ẜmeſſe ꝑſonale qͣꝫ ẜm viſionem. Sed ſicut dicitDamaſcenꝰ in. iij. li. Tota diuinitas in vni-