tio. ꝓcedendo autē ꝑuenimus ad habenduꝫcōceptum rei perfectū ⁊ determinatū qͥ a philoſophis vocat̉ diffinitio: a ſanctis autē verbum. In deo ergo ponit̉ verbū nō ad ſimilitudine verbi large dicti qd̓ eſt ip̄a vox ſignificatiua vel cōceptus rei imꝑfectus. qꝛ in deonihil ē ſenſibile vel imperfectū. Et ꝓpter hocvox eſt ſignificatiua q̄ eſt ſenſibilis et ip̄a cogitatio q̄ licet ſic intelligat tn̄ imperfectionēimplicat nō habēt ibi locū. ſed ibi ponit̉ verbum inqͣꝫtū importat cōceptū rei perfectumQuia deus vnico actu intelligēdi ſeip̄m etoīa alia cōcipit ꝑfecte. Ex quo ptꝫ differentia verbi noſtri ad verbū diuinū. qꝛ verbumnoſtrū in mente plurificat̉. Quot enim ſuntibi cōceptus perfecti vel formati tot ſunt ibiverba. In deo autē eſt verbū vnicū: qꝛ nō eſtibi niſi vnicus cōceptus ꝑfectiſſimus. Iterūverbū in nobis eſt accidens et qͥd tranſiens.qꝛ non ſemꝑ actu intelligimus. Sed in deoidē eſt ꝙ ſubſtātia diuina. Eſt etiā verbumſemꝑ actu permanēs et eternū. Et vt inquitAugꝰ. nos frequēter cogitamus que neſcimus. et ſic verbo noſtro cōiuncta eſt fallaciafrequenter q̄ nolumus. et tunc iuncta eſt diſplicentia: que nō poſſumꝰ. tūc iuncta eſt impotentia. verbū aūt diuinū eſt veriſſimū placentiſſimū omnipotētiſſimū. Et de illiꝰ eternitate loquit̉ Iohānes cū dicit in principioſui euangelij. In principio erat verbū. Auguſtinꝰ li. vi. de trini. in principio ait. ſic dictum ē qͣſi diceret an̄ oīa. Un̄ ſciendū ꝙ pͥncipiū in diuinis: aliqn̄ eſt nomē eſſentiale: etſic ꝯuenit toti trinitati. ſic ſumit̉ in. c. i. extrade ſum. tri. ⁊ fi. ca. cū d̓r. Unū vniuerſoꝝ pͥncipiū. Aliqn̄ eſt nomē ꝑſonale: et qn̄qꝫ ſignificat patrē qͥ eſt principiū ſine pͥncipio. ſicutſumit̉ ab Auguſti. li. iiij. de tri. vbi dicit. Ꝙpater eſt principiū totiꝰ deitatis. qn̄qꝫ ſignificat filiū qui eſt principiū de pͥncipio. ſicutſumit̉ ab apl̓o ad Hebre. i. Et tu in pͥncipioid eſt in filio terrā fundaſti. Qn̄qꝫ ſignificatpatrē et filiū qui ſunt vnū principiū ſpiritusſancti. Qn̄qꝫ ſignificat eternitatē. ⁊ ſic accipitur a Iohanne. In principio .i. ab eterno.Hinc Anaſtaſius in ſuo ſimbolo ait. Eternus pr̄ eternꝰ filius eternꝰ ſpūs ſanctus. EtHilariꝰ ī li. de tri. Inter gignere ⁊ gigni nullum cadit mediū. Magiſter vero ſen. di. ix.primi li. ꝓbat verbū eſſe eternū. Primo ex rōne ſumpta a ſil̓i et eſt talis. Splēdor eſt eiuſdem duratōis cū igne et tn̄ eſt generatus abigne. ergo multo fortius cū filius ſit ſplēdorpatris qͣꝫuis ab ip̄o generet̉ erit ei coeternꝰ.Secūdo inducit mgr̄ Auguſti. qͥ ait. Filiusdei eſt virtus et ſapientia. ergo ſi nō eſt eternus aliqn̄ fuit deus ſine virtute et ſine ſapiētia qd̓ eſt impoſſibile. Sco. vero ⁊ Bonauē.ſuꝑ p̄fata diſ. dicūt ꝙ ꝓcedens eſt poſteriusduratōe eo a quo ꝓcedit triplici rōne.Primo rōne limitationis potētie.¶ Secūdo rōne modi ꝓducendi.¶ Tercio rōne libertatis.¶ Primo rōne limitatōis potētie: qn̄ producens nō habet a principio ſue duratōis potentiā ꝓductiuā ꝑfectam. ſicut homo a principio pueritie nō habet potentiā generandiꝑfecta. Et ideo eius filiꝰ neceſſario eſt poſterior eo duratōe. ¶ Secūdo rōne modi ꝓducendi. qn̄ enī aliqͥd ꝓducit̉ ꝑ motū qͥ motuseſt in tꝑe oportet ꝙ ꝓductu ſit poſteriꝰ ꝓducente duratōe. qꝛ ꝓductū hꝫ pͥmo eſſe in illoinſtanti in qͦ terminat̉ ille motus. ¶ Terciorōne libertatis. qn̄ aliqͥd ꝓducit̉ libere et nōde neceſſitate nature. tunc ꝓductū eſt poſterius ꝓducente ꝙ tale agens p̄t expectare ad ꝓducendū ſuū effectū. Sicut creare a deo cuius potētia eſt ꝑfectiſſima et ſine tranſmutatione ⁊ motu. tn̄ creatura nō eſt ſibi coeternaqꝛ ab eterno producere noluit. Et ſi obſtaretqͥs ꝙ ſpūs ſanctꝰ ꝓducit̉ ꝑ modū volūtatiset tn̄ eſt eternꝰ. Dicit Ricar. in. i. di. x. Ꝙ creature emanāt a deo ꝑ modū volūtatis nō tn̄de neceſſitate: ſꝫ in diuerſitate ſubſtātie Spiritus aūt ſanctus emanat a ſuo pͥncipio permodū voluntatis de neceſſitate immutabilitatis ⁊ ī idemptitate ſubſtātie. Redeamꝰ iamad verbi eternitatē cōcludentes ꝙ nullo mōpoteſt poni in diuinis ꝙ filius ſit poſteriorpatre. Primo qꝛ nulla eſt ibi potētia ꝓductiua imperfecta. potuit nanqꝫ ab eterno patergenerare filiū. Secundo qꝛ verbū nō ꝓceditꝑ motū et mutationē. Tercio qꝛ filius ꝓcedit a patre de neceſſitate nature qꝛ deꝰ neceſſario intelligit ſe: quare et filiꝰ patri ē coeternus. ¶ Secunda opinio falſa circa verbuꝫeternale dicit̉ cōuerſionis. Quidā hereticuscui nomē Apollinaris: tenere preſumpſit ꝙverbū ſit in carnē cōuerſum. ꝓpterea qꝛ in euangelio dicit̉. verbū caro factū eſt Sicut aqͣcōuerſa eſt in vinū. de qua Ioh̓is. ca. ij. ſcribitur. vt autē guſtauit architriclinꝰ aquā vinum factū. Sꝫ hoc nō eſt ſimile: qꝛ aqua potuit in vinū cōuerti. verbū autē dei in carnēcōuerti impoſſibile eſt. qd̓ ſanctꝰ tho. in. iiij.ſumme ꝯtra gētiles ꝓbat triplici rōne.Primo rōne immutabilitatis.¶ Secundo rōne ſimplicitatis.¶ Terci orōne incōmunicabilitatis.¶ Primo rōe immutabilitatis. Eſt vtiqꝫ deꝰ
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten