incarnationis rōne excedentie: vt enī inquitHilarius. Plura pōt deus facere qͣꝫ intellectus intelligere. Sed homo pōt rōnabiliterdicere et intelligere deū incarnatū. Tū ꝓpterſue potētie ſapīe et bonitatis eminentē manifeſtationē que facta eſt ī humani generis aſſumptionē. Tū ꝓpter operū diuinoꝝ excellente cōſummationē q̄ facta eſt cū vltimū cōiunctū eſt primo. tū ꝓpter peccati ſatiſfactionem. ¶ Tercio oſtendit̉ poſſibilitas incarnationis rōne cōuenientie. Nam eoꝝ eſt facilis vnio que adinuicē ſimilitudinē habent.Sed homo creatus eſt ad imaginē et ſimilitudinem dei. ergo ſibi vniri potuit humananatura in vnitatē ꝑſone. Sed ex iſta rōe triapoſſꝫ qͥs querere. An humana natura ſit magis aſſumptibilis a filio dei qͣꝫ quelibet alianatura. Et poſſet aliqͥs arguendo pbare ꝙnō: maxime ex duobꝰ. Primo quia Augꝰ. inepiſtola ad voluſianū inquit. In rebus mirabiliter factis tota rō facti eſt potētia facientis. Sed potētia dei facientis incarnationēque eſt opus maxime mirabile nō limitaturad vnā naturā cum potentia dei ſit infinita.ergo natura humana nō eſt magis aſſumptibilis a deo qͣꝫ aliquā alia creatura. Secūdoſimilitudo eſt rō faciens ad incarnatōnis cōgruitatē. ſed in natura angelica inuenit̉ exp̄ſſior ſimilitudo dei qͣꝫ ī humana. vt dicit Grego. xxxvij. li. moraliū. et in O melia de centūouibꝰ. ergo natura angelica magis erat vnibilis qͣꝫ humana. Ad hoc plene intelligendum dicit Tho. in. iij. ꝑte. q. iiij. Ꝙ aliqͥd aſſumptibile dicit̉ quaſi aptum ſumi a diuinaꝑſona q̄ quidē aptitudo nō pōt intelligi ẜmpotentiā paſſiuā naturalē q̄ nō ſe extēdit adillud qd̓ tranſcendit vnio ꝑſonalis creaturead deū. Un̄ relinquit̉ ꝙ aſſumptibile dicat̉aliqͥd ẜm cōgruentiā ad vnionem predictā q̄attendit̉ ẜm duo in humana natura .ſ. ſcd̓meius dignitatē ⁊ ẜm eius neceſſitatē. Scd̓meius dignitatē: qꝛ humana natura inqͣꝫtū eſtrōnalis ⁊ intellectualis nata eſt attingere aliqualiter ip̄m verbū ꝑ ſuā operationē cognoſcendo et amando ip̄m. Scd̓m neceſſitatē autem: qꝛ indigebat reparatōe cū ſubiaceret originali peccato. Hec duo aūt ſoli humane nature ꝯueniūt. nam creature irrōnali deeſt dignitas: angelice vero neceſſitas. Cū ergo dicimus ꝙ creatura irrōnalis nō eſt aſſumptibilis. nō ita dicimus ꝙ ſubtrahamus aliqͥddiuine potētie. ſed ad oſtendendū cōditionēcreature que ad hoc aptitudinē nō habet. deangelo vero iam dictū eſt ꝙ nō erat ī eo neceſſitas ꝓpter peccati angelici irremiſſibilitatē.¶ Ꝙ quinqꝫ rationibꝰ p̄cipuis fuit neceſſarium ex ꝑte hoīs xp̄m incarnari.¶ Capitulum ſecundū.Ecundū myſteriū cōſiderandū de incarnatōe xp̄i d̓r neceſſitatis. Ubi q̄ritur an fuit neceſſariū xp̄m incarnariEt ad hoc dicit ſanctꝰ tho. iij. ꝑte. q. i. ꝙ neceſſitas iſta refert̉ ad hoīem ꝑ xp̄m incarnatūredimendū. Et ẜm hoc neceſſariū dicit̉ dupliciter. Uno mō ſine qͦ nō p̄t quis cōſequifinē vt cibus neceſſariꝰ eſt ad vite ſuſtētationē. Alio mō ꝑ qd̓ meliꝰ ꝑuenit̉ ī finē. vt equꝰeſt neceſſarius etiā homini ſano vt meliꝰ īterꝑficiat Nō fuit neceſſariū primo mō xp̄m incarrnari. qꝛ deus cuius ſapiētie nō eſt numerus. nec eſt finis potētie et virtutis eius. potuiſſet ſua volūtate ⁊ auctoritate hoī lapſo ſuccurrere. Fuit tn̄ ſecūdo mō neceſſariū. qꝛ perxp̄m incarnatū homo melius p̄t in fine ſuūꝑuenire. Et hoc multiplici rōne.¶ Prima dicit̉ fidei roboratio.Secunda ſpei ſubleuatio.¶ Tercia charitatis inflammatio.¶ Quarta vite exemplatio.¶ Quinta hoīs inſtructio.¶ Prima ratio dicit̉ fidei roboratio: magisquidē roborat̉ homo in fide ex eo ꝙ ip̄e deoincarnato loquenti de myſterijs inuiſibilibꝰcredit. Un̄ Auguſ. li. ix. de ciui. dei. Ut homo inqͥt fidentius ambularet ad veritatem:ip̄a veritas dei filius homine aſſumpto cōſtituit atqꝫ fundauit fidē. ¶ Notandū hic ꝓpter illud verbū hoīe aſſumpto. ꝙ epheſinaſinodus dicit ꝙ ꝑſona nō aſſumpſit hoīem.Ex quo ſanctꝰ tho. iij. ꝑte. q. viij. ait. Ꝙ locutiones doctoꝝ qui dicūt xp̄m aſſumpſiſſehoīem nō ſunt extendende tāqͣꝫ ꝓprie ſed pieexponēde. vt dicamꝰ homineꝫ aſſumptū. qꝛeius natura eſt aſſumpta. Et qꝛ aſſumptioterminata eſt ad hoc ꝙ filius dei ſit homo.¶ Secūda rō quare meliꝰ homo ſaluat̉ perxp̄m incarnatū dicit̉ ſpei ſubleuatio Subleuatur quippe ſpes noſtra vt futurā beatitudinem expectemus dū xp̄s in ſua incarnatōnenobis oſtēdit quāta eſt erga nos dilectio deipatris. Hinc Augꝰ. li. xiij. de trini. inqͥt. Nihil tā neceſſariū fuit ad erigendā ſpem nr̄amqͣꝫ vt demonſtraret̉ nobis qͣꝫtū diligeret nosdeus. Quid vero huius rei iſto iudicio manifeſtius qͣꝫ ꝙ dei filius noſtre nature dignatus eſt inire cōſortiū. ¶ Tercia rō dicit̉ charitatis inflammatio. Quis naͣm tā durus tāinhumanus tā ferreus ſit qui deū nō diligata quo tm̄ ſe diligi cōſpicit vt nō niſi amoredignet̉ aſſumere formā ſerui. Ideo Augꝰ. li.b ij