a dauid vſqꝫ ad tranſmigrationē babylonis.Quintā vſqꝫ ad baptiſmū iohānis. Sextāvſqꝫ ad cōſummationē ſeculi. hec ille. Cōſtataūt ꝙ ſexta etas in qͣ xp̄s venit nō eſt in medio tꝑis cum ſit vltima. ergo magna reſtat inhoc ꝑplexitas quā ammouendā puto ne ī dubio animus in cōtemptū cadat ſcripturarūſanctarū. Et ꝓpterea dicere poſſumꝰ ꝙ medium ſumit̉ dupliciter .ſ. ſtricte et punctaliterꝓ eo tꝑe qd̓ equaliter diſtat ab extremis. ſcꝫprincipio et fine tꝑis. Et accipit̉ large ꝓ eoſcꝫ qd̓ eſt inter illa extrema verba. itaqꝫ Abacūc mediū tꝑis deſignāt. Hoc mō ſecundoꝙ ſi ſtricte vellemus intelligere tūc nobis eſſet certitudinaliter cognita hora iudicij qd̓in fine temporū et cōſummatione ſeculi fietcōtra id qd̓ ſaluator noſter dixit Marē̄. xiij.et Mat. xxiiij. c. De die aūt illa et hora nemoſcit. Ob qd̓ Augꝰ. li. xviij. de ciuitate dei dicit. Fruſtra annos qͥ remanēt huic ſeculo cōputare ac diffinire conamur. cū hoc nō eē noſtrum ex ore veritatis audiuimꝰ. Sufficiatigit̉ nobis agnoſcere ꝙ incarnatꝰ eſt xp̄s inter pͥncipiū et finē tꝑis qd̓ eſt mediū valde latum nō aūt in extremitatibꝰ in pͥncipio .ſ. etfine. De annis vero qͥ fluxerūt a pͥncipio mūdi vſqꝫ ad incarnationē xp̄i varia eſt opinio.Nā ẜm Bedā fuerūt anni quinqꝫ milia centū nonagintanouē. Alij vero cōputāt ānostria milia nongētos ſexaginta. Non tn̄ ꝓpterhoc cuiqͣꝫ durū videri debet. cū difficillimūcredā puncta licere poſſe ſeruari memoriā annorū in rebꝰ geſtis. Debemꝰ itaqꝫ nos omnicurioſitate depoſita redemptori noſtro gr̄asquas poſſumus dicere. qꝛ nō expectamꝰ amplius eum in carnē venturū qui iam venit etviā fecit oībus vt facile ſaluari poſſumꝰ aperuitqꝫ ianuam regni celorum ad quod nosip̄e perducat qui viuit et regnat in ſecula ſeculorum.¶ Sermo quartus in quo tractat̉ de incarnatione dn̄i noſtri ieſu xp̄i a cuius explicitafide iam nullus excludit̉.N hoc apparuit1charitas dei in nobis qm̄ filiū ſuum vnigenitū miſit deꝰ in mundum vt viuamꝰ ꝑ eū. Verba ſunt Ioh̓is prime ſue canonice ca. iiij. Refugit quorundaꝫanimꝰ deū īcarnatū audire qͥ blaſphemiā arbitrantur qd̓ nos ad laudeꝫ creatoris noſtriaccedere cōfitemur. Tunc quidem illum benedicimus cum ſtabili fide credimus eumpro nobis hominē factū. Ut autē cōfundantur increduli et mens bonorū in ip̄a veritateletetur in hoc ſermone de incarnatione Ieſuxp̄i benedicti verba faciemꝰ. de qua locutuseſt Iohānes ī verbis in themate poſitis vbitria myſteria occurrūt cōſideranda.¶ Primū dicitur poſſibilitatis.¶ Secundum neceſſitatis.¶ Tercium credulitatis.¶ Qualiter fuit poſſibile deum carnem aſſumere.¶Capitulum primum.Rimū myſteriū ꝯſiderandū diciturpoſſibilitatis. in quo oſtendemus ꝙdeū incarnari fuit poſſibile. Et hocẜm tho. iij. ꝑte. q. i. triplici rōne.Primo rōne omnipotentie.Secundo rōne excedentie.¶ Tercio rōne conuenientie.¶ Primo oſtendit̉ impoſſibilitas incarnationis rōne oīpotentie. Nam cū deus ſit oīpotens p̄t omne illud ꝙ nec cōtradictionemincludit nec aliquē defectū ī deo ponit. iuxtaverbū angeli ad virginē beatiſſimā Luce .i.dicētis. Nō erit impoſſibile apud deū omneverbū. Sed deum humanā naturā aſſumere nec cōtradictionem includit. nec aliquemdefectum in deo ponit. quod patet. quia diuina natura vniri humane in vnitatē ꝑſone nōeſt aliud qͣꝫ diuinā perſonā que ab eterno fuit hypoſtaſis reſpectu diuine nature: eſſe hypoſtaſim reſpectu humane nature in tempore. hoc aūt nō dicit aliquā imperfectionē ſedpotius dignitatē et nobilitatē. Sicut enī cūdeꝰ ſit bonuſ ab eterno in nullo fit derogatiobonitati ſue dū ē cauſa bonitatiſ creature intꝑe. qͣꝫuis bonitas creata lōge ſit inferior bonitate increata. Sic cū ꝑſona filij dei ſit hypoſtaſis intelligibilis intellectualis et ſpiritualis et increata ab eterno. in nullo derogatei ſi fit hypoſtaſis rōnal̓ nature create in tꝑeEt quemadmodū deus de nō creante fit creans in actu abſqꝫ aliqͣ ſui mutatōe. ſed ſoluꝫfacta mutatōe ex ꝑte nature create. Sic ꝑſona filij dei q̄ nō erat hypoſtaſis humane nature in actu abſqꝫ aliqͣ ſui mutatōe vel innouatione facta eſt hypoſtaſis ip̄ius ſola mutatione facta ex ꝑte aſſumpte nature. Hinc leopapa in ſermone ait. In vtraqꝫ eius naturaidem eſt dei filius. noſtra ſuſcipiens et ꝓprianō amittens. in hoīe hominē renouās in ſeincōmutabilis ꝑſeuerans. Deitas enim queilli cū patre cōmunis eſt nullū detrimentuꝫoīpotentie ſubijt nec dei formā ſerui formaviolauit: qꝛ ſumma et ſempiterna eſſentia q̄ſe ad humani generiſ inclinauit ſalutē. Nosquidē in ſuā gloriā tranſtulit. ſed qd̓ erat eſſenō deſijt. Secundo oſtenditur poſſibilitas