virtutes eius que facitis voluntatem eius.¶ Ad aliud aūt qd̓ obijciebat̉ de defectu gubernantis. Rn̄detur ꝙ ad dignitatē regētisꝑtinet: vt habeat multos miniſtros et diuerſos ſui regiminis executores: qꝛ ſic p̄clariorpoteſtas eiꝰ oſtendit̉. Et ſi qͥs obijceret: ꝙ deus ita gubernat mediantibꝰ cauſis ſecūdis.ſicut aliqͥs ſuperior et ꝓuiſor quedā magnaet vniuerſalia ꝑ ſeip̄m excogitat: qualiter ſintordināda. Minimoꝝ vero ordinē ip̄e nō excogitat: ſed alijs inferioribꝰ excogitandū reliquit. Sic et deus minima nō cogitat ſiuep̄ordinat. Rn̄dere poſſumꝰ ꝙ nō eſt ſimile indeo et gubernatore finito in qͦ cōtingit ſic fieri: ꝓpter defectū eius inqͣꝫtū vel minimoꝝ velſingulariū ordinatōes ignorat: vel nō ſufficit ad omniū ordinē excogitandū ꝓpter librorū vel tꝑis ꝓlixitatē q̄ requireret̉: hmōi autēdefectus lōge ſunt a deo. Nā ip̄e oīa ſingularia cognoſcit: nec in intelligendo laborat:aut tꝑs requirit. Ideo cūcta ip̄ius ꝓuidētiaſubiacent: nō ſolū in vniuerſali ſed etiā ī particulari: nō ſolū celeſtia: ſed infima et terrena.Un̄ Augꝰ. li. x. de ciui. dei. ca. xvij. ait. Philoſophi ⁊ p̄cipue platonici: rectius ceteris ſapuiſſe laudant̉: qꝛ diuinā ſapientiā vel ꝓuidentiā: hec qͦꝫ rerū infima atqꝫ terrena adminiſtrare docuerūt. Et ẜm hoc dictū Auguſ.nō videt̉ eē vſquequaqꝫ verū qd̓ platōni imputat̉ .ſ. ꝙ diuiſerit ꝓuidentiā in tres. Primā primi dei qͥ ꝓuidet rebꝰ celeſtibꝰ. Secundam ſecundorū deorū: qͥ celū circumeunt: q̄eſt reſpectu eoꝝ que fiūt in generatōe et corruptione. Tercia quorundā demonū qͥ ſuntcuſtodes circa terrā humanarū actionū. Sitn̄ plato ſic dixerit in hac ꝑte: vtiqꝫ inſaniuitSed mirant̉ qͣꝫplurimi: ſi deus ſapientiſſimus ꝓuidentia ſua gubernat oīa: cur tot mala ſinit in rebꝰ eſſe: aut nō p̄t ea impedire: ⁊ ſicnō eſt omnipotēs: aut nō de oībus curā habet. Quibꝰ rn̄det tho. i. ꝑte. q. xxij. ar. ij. in reſponſione ad ſecundū argumentū. Ꝙ alitereſt de eo qͥ habet curā alicuius ꝑticularis: excludit defectū ab eo qd̓ eius cure ſubdit̉ qͣꝫtūp̄t. Prouiſor vero vniuerſalis ꝑmittit aliquēdefectū ī aliquo accidere ne impediat̉ bonūtotius. Un̄ corruptōes et defectus in rebꝰ naturalibꝰ dicunt̉ eſſe cōtra naturā particularētn̄ ſunt de intentione nature vniuerſalis inquantū defectus vniꝰ cedit in bonū alteriꝰ:vt etiā totius vniuerſi. Nam corruptio vnius eſt generatio alterius: per quā ſpecies cōſeruat̉. Cum ergo deus ſit vniuerſalis ꝓuiſor totius entis ad ip̄am ꝓuidentiā pertinetvt ꝑmittat quoſdā defectus eſſe in aliquibusparticularibꝰ rebus ne impediat̉ bonū vniuerſi perfectū. Si enī oīa mala impedirent̉:multa bona deeſſent vniuerſo. Nō eſſet vitaleonis ſi nō eſſet occiſio animaliū. Neqꝫ eſſetpatiētia martyrū: ſi nō eſſet ꝑcuſſio tyrannorum. Ideo Augꝰ. in Encheridion inqͥt. Deus omnipotens nullo mō ſineret aliqd̓ malum eſſe in operibus ſuis niſi vſqꝫ adeo eſſetomnipotēs et bonus vt bene faceret de maloQuia vero intellectus noſter debilis et infirmus nō poteſt archana dei penetrare: cū videmus vel bona malis. vel mala bonis. autmori ꝓbos et vtiles: impios et iniquos diutius viuere. ⁊ hmōi cetera recordari debemꝰillius grauiſſime ſentētie dauid in pͣs. Iudicia dei abyſſus multa. Cui cōcordat qd̓ paulus ſcribit ad Ro. xi. ca. O altitudo diuītiarum ſapiētie et ſcientie dei: qͣꝫ incōprehenſibilia ſunt iudidicia eiꝰ: et inueſtigabiles vieeius. Utiqꝫ ꝑiculoſiſſime errant qui ꝓfundaſec retorū diuinorū ſuis viribus ꝓprijs attingere tentant. Ob qd̓ Lactantiꝰ li i. diuinarū inſtitutionū dicebat. Ueritas et archanūſummi dei qui fecit oīa: ingenio ēt ꝓprijs ſenſibus: nō poteſt cōprehendi. Alioquin nihilinter deū: hominēqꝫ diſtaret: ſi conſilia et diſpoſitiones illius maieſtatis eterne cognitioaſſe queret̉ humana. ¶ Secūdo creator oīmdicit̉ dn̄s rōne immutationis. Poteſt ip̄e dūſibi placet immutare legē et ꝓprietatē cuiuſcūqꝫ create nature. Ut enī inquit Tho. i. ꝑte. q.cv. Si ordo rerū cōſideret̉ ꝓut dependet aprima cauſa: ſic cōtra rerū ordinē deꝰ facerenō poteſt. Sic enim ꝯtra rerū ordinē faceretſi faceret cōtra ſuam preſcientiā aut voluntatem aut bonitatē. Si vero cōſideretur ordorerū prout dependet a qualibet ſuarum cauſarum: ſic deus poteſt facere preter ordinemrerum: quia ordini ſecundarū cauſaꝝ ip̄e nōeſt ſubiectus: ſed talis ordo ei ſubijcit̉ quaſiab eo ꝓcedens nō per neceſſitatē nature: ſedper arbitriū voluntatis. potuiſſet enī et alium ordinem rerū inſtituere. Unde poteſt p̄ter hunc ordinē inſtitutū agere cū voluerit:puta agendo effectus ſecundarū cauſarū ſine ip̄is: vel etiam ꝓducendo aliquos effectꝰad quos cauſe ſecunde nō ſe extendūt. IdeoAuguſtinꝰ cōtra Fauſtum inquit. Deus cōtra ſolitū curſum nature facit: ſed cōtra ſummam legē tam nullo mō facit: qͣꝫ cōra ſe ip̄mnō facit. Et iteꝝ ibidē. Illud eſt vnicuiqꝫ reinaturale: qd̓ ille fecerit a qͦ eſt oīs modus: numerꝰ: et ordo nature. Igit̉ dū ſibi placuit. de