Hec bona om̄ia feci tibi et ideo. Audi o ppl̓e meus etintellige ⁊ teſtis ero) veritatis ꝯtra te ſi legē meā tranſgreſſus fueris (iſrahel ſi audieris me) obtēperādo p̄ce-ptis meis (nō erit in te deus reces) deus nr̄nūꝙͣ fuit re-cens nec nouus nec ī tꝑe factus ſꝫ antiquiſſimus ſꝑ abeterno et ī eternū (nec adorabis deū alienū) qͥ noīe ⁊ nōeſſentia ſiue naturā ſit deus. Nō adorabis dico deū aliego ſu dn̄s deus tuus qui eduxi te de terra e-nū. qm̄ Egipti) et nō alius (dilata os tuū) ad petendū tibi vtilia(et implebo deſideriū tuū) Egoſic āmonui eos ⁊ tamēIō audiuit ppl̓us) qui (meus) deberet eſſe ad moni-conē meā (et iſrahel nō intēdit michi) ingratus tot bn̄fi-cijs. ¶ Et qꝛ attēdere noluit ideo. Dimiſi eos ut ꝓ ſuolibitu ad om̄es ſui cordis voluptates ferātur) et ip̄i ſb̓-tracta gr̄a mea (ibūt ī pcc̄is enormibꝰ ⁊ erroribꝰ ab eisnouiter inuētis. ¶Sic dimiſi eos. ſꝫ Si ppl̓us meus audiſſet me) credēdo et ip̄e factus verus (iſrahel ſi in vijsmeis ambulaſſꝫ) p̄cepta mea obẜuādo. Pro nichiloforſitā) .i. vere abſqꝫ ulla difficultate (immicos eoꝝ humiliaſſem eos ad nichilū redigēdo (et ſuꝑ tribulanteseos on̄diſſeꝫ potētiā meā) eos interficiēdo. ¶ Proph̓a deeoꝝ eternā dānacōe loqn̄s ait. Immici dn̄i) .ſ. iudeiqͥ deberēt eſſe amici (mētiti ſūt ei) noreddētes ꝓmiſſa qͥ-bus ſe ad p̄cepta oīa eius implēda bonis pollicitacōi-bus obligauer̄t et ideo (tēpus punicōis eoꝝ erit in e-ternū) Et merito veniūt dānandi. qꝛ Deus cibauit illos ex intimā medulla frumēti et ſaturauit eos de mellefluēte de petra) ī rupibꝰ enī illius terre erat mel ī cōpia¶ Pſalmus. lxxxi. in quo monet crederexp̄m verū deū et veru hominē eſſe.