exaudicōe digna. ¶ Propterea ꝙ nō dilexi iniqͥtatē inZxaudiuit me ⁊ intendit vocidepcacōiscorde meo.mee) et miſtus emichi. Et qꝛ ſic exaudiuit me. Dn̄-dictus dn̄s qͥ) plenus miſericordia (nō amouit) nō re-pulit (oracōꝫ meā a ſe) pie enī aures eius ſemꝑ iuſtorūp̄cibꝰ patēt (nec amouit miſei̓cordiā ſuā a me) ſꝫ ampliora miſericordie ſue beneficia ab eo ſpero.Pſalmus. lxvi. in quo propheta monetad laudē dei et ad bene operandū.perrātes reducē-eus milereatul̓ ſil.cō ad viā rectasbn̄dicat nob̓) augēdo in nob̓ bona ſpūalia (et on̄datdeus pr̄ (claritatē filij ſui) qͥ eſt vultus eius/ generi hu-mano ꝑ incarnacōnē ut ab eo capiamus luceꝫ/ qꝛ nemop̄t videre niſi qͥ claritate eius ꝑfuſus eſt (et miſereaturnr̄i) repetit qꝛ quēadmoduꝫ illuminacō ſme dei miſcd̓ianō p̄t haberi/ ſic nec habita ſme miſericordia p̄to ſerua-Ot cognoſcamus) in p̄-uari. Et ad hoc illuminet. Sſenti vita vbi neceſſaria eſt cognicō (viā tuā) .i. filiū tuūꝑ quē ꝑuenitur ad te/ in qua via nemo errae̓ p̄t niſi qͥ abeius regulis deuiare p̄ſumit/ ꝯgnoſcamus dico (eū om-niū gentiū eſſe ſaluatorē. Et cū cognouerit te ꝑ fidē.Cōfiteātur tibi) peccata ſua accuſando ſede eis ⁊ ip̄ispeccatis deletis (confiteātur tibi cōfeſſione laudis (po-puli) nō pauci ſed (omnes) ¶ Quia vero qui iā confeſſiſūt peccata ſua/ formidare nequeūt futura iudicia tanqͥibi damnādi de talibꝰ; prophetaloquens ait.etentur et exultent gentes) que faciem dei confeſ-ſione preuenire meruerūt/ et ꝯuertens ſermonē ad deū