SermoIEE

parētes tuos. Scd̓o ſi nō vis occidi nō occidaſ Tertio ſi nō vis vxorē tuā tāgi ab alionō tāgas vxorē alteriꝰ. Quarto ſi nō vis depredari nō furtū facias. Quinto ſi non visdiffamari nō falſū teſtimoniū diceſ. Sextoſi nō vis in aliqͦ dānificari nulli damnū inferas. Septimo ſi nō vis vt vxorē tuaꝫ aliqͥsꝯcupiſcat nō concupiſcas vxorē ꝓximi tui.Hec ē charitas general̓ dei ⁊ ꝓximi. Iō dic̄xp̄s de pace dei ⁊ ꝓximi. Pacē relinqͦ vobispacē meā do vob̓ ⁊c̄. Ioh̓. xiiij. Dauid. Paxmulta diligentibꝰ legē tua ⁊ non eſt ill̓ ſcandalum. pſalmo. cxviij. Quia in dilectiōe dei⁊ proximi vniuerſa lex pendet et prophete.Deo gras.¶ Sermo. iij.Er alia uiā reuerpſi ſunt in regionē ſuā. Matthei. ij.Hoc verbū ẜm ītellectu hiſtoricuꝫdeclarat viā reuerſionis triū regū .ſ. ꝑ aliamviā reuerſi ſunt ī regionē ſuā. ⁊ nō ꝑ illaꝫ perquā venerāt iuxta diuinā ordinationē ⁊ angeli reuelationē: dicētis eis ne redirēt ad herodē. Sꝫ iuxta intellectū allegoricū ⁊ ſpūalem d̓r de nobis qͥd debemꝰ facere .ſ. ire ad regionē noſtrā nō viā ꝑ quā venimꝰ ſꝫ aliā ꝓpt̓qd̓ oportet declarare tria pūcta.rimꝰ qualis eſt terra vel regio nr̄a propria ad quā debemꝰ ire finaliter.Secūdus qͣlis eſt via ꝑ quā poſſemꝰ errare vt caueamꝰ ab ea prudēterTertiꝰ qͣlis eſt via ꝑ quā ſine errore ꝑueniamꝰ ad patriā ſecuriterQuantū ad pͥmū dico ꝙ gl̓ia celeſtis illa eſtrraꝓpria ⁊ regio ad quā dēmꝰ ire finalit̓. q̄noſtra eſt triplici rōe ⁊ iure .ſ.CreationisRedemptionisLegationisQuantū ad pͥmū qͣre creditꝭ ꝙ deus creauitcelū nō ꝓ ſe qꝛ iā habebat habitationē lataꝫſcꝫ ſuā eternitatē. ⁊ veriꝰ d̓r ꝙ celū ⁊ terra ſtātin deo qͣꝫ ꝙ deꝰ ſtat in celo vl̓ in terra. qͥa deꝰnō indiget ſuſtētamēto. Nec celū creauit ꝓangelis ex neceſſitate. Rō. qꝛ cum ſint creat̉eſpūales nō indigēt loco corꝑali. ſꝫ ip̄m creauit ꝓ nobis qͥ ſumꝰ corꝑales. iō indigemꝰ loco corꝑali. gͦ iure creatōis illa regio ē noſtraAuctoritaſ. Annūciat de ea ſcꝫ gl̓ia amicoſuo ꝙ poſſeſſio eiꝰ ſit ⁊ ad eā poſſit aſcēdere.Iob. xxxvj. Nota amico ſuo qꝛ ſolum amicidei intrāt ibi. Inimici aūt faciūt ſe īdignos

intrare illud. Et ad eā poſſumꝰ aſcēdere .ſ. ꝑſcalā v̓tutū ⁊ bonoꝝ opeꝝ. Sꝫ eſt h̓ argumtū in oppoſitū. qꝛ dicit Dauid ꝓph̓a. Celū celi dn̄o: terrā aūt dedit filijs hoīum. pͣs. cxiij.Celuꝫ .i. gl̓ia celi deo. Quō gͦ dabit̉ hoī iurecreatiōis. Rn̄ſio ꝙ ꝑ eſſentiā ⁊ naturā gl̓iaceli ſoli deo debet̉. qͥa ſua eſt eſſentialit̓ ⁊ naturalit̓. terra aūt cōpetit hoī. ſꝫ gl̓ia celi competit hoī ꝑ amminiſtratiōꝫ diuinale Iō dic̄annūciat de eo amico ſuo ¶ Scd̓o ē nr̄a iure redēptiōis qꝛ xp̄s ip̄am emit nob̓ magnop̄cio .ſ. ſanguīe ſuo. Nō em̄ ip̄am emit pro ſeqꝛ iā erat ſua. ſꝫ ꝓ nobiſ. qꝛ nullꝰ ſanguis humanꝰ nec oīa creaturaꝝ factaꝝ ⁊ fiendaruꝫſuffeciſſent ad emēdū illā gl̓iaꝫ ſolū ad horāvnā. Sꝫ venit filiꝰ dei qͥ dedit p̄ciū magnū⁊ ſuꝑabundās Iō ſctī qͥ ſunt ī gl̓ia dicūt d̓oRedemiſti nos deo ī ſanguīe tuo ex oī tribu⁊ ppl̓o ⁊ natiōe. ⁊ feciſti nos deo nr̄o regnū ⁊ſacerdotes ⁊ regnabimꝰ ſuꝑ terrā viuorum.Apoc̄. v. Redemiſti nos. nō dic̄ emiſti ſed redemiſti .i. iteꝝ emiſti. Dicūt oēs ſcī doctoreſꝯcorditer ꝙ tāta erat ꝟtꝰ ſanguīs xp̄i ꝙ minima eiꝰ gutta fuiſſet p̄ciū ſufficiēs ⁊ ſuꝑabundās. Cū gͦ tot guttas effuderat. pͥmo ī cirIcumciſione ⁊c̄. Iō nō ſolū emit ſed redemit.At feciſti nos deo noſtro regnū ⁊ ſacerdoteſNota dic̄ regnū ⁊ ſacerdotes. qꝛ oēs qͥ ītrātgl̓iam ꝑadiſi ſunt regnū qͣꝫtū ad aīam ī quadeꝰ regnat. in intellectu ꝑ cognitionē. in memoria ꝑ bn̄ficioꝝ recordationē. in volūtateꝑ amorē ⁊ deuotionē Et ſunt ſacerdotes qͣntū ad corpꝰ ip̄m deo ſacrificādo ꝑ pnīam. etſic exponit glo. Et regnabimꝰ ſuꝑ terrā. nōdic̄ in terra. Patꝫ gͦ ꝙ illa patria eſt nr̄a iureredemptiōis ¶ Tertio ē nr̄a iure legatiōis.qꝛ dn̄s nr̄ ih̓s xp̄s in ſuo vltimo teſtamentoip̄am nobis dimiſit. Deꝰ fec̄ duo teſtamentaſcꝫ vetꝰ ⁊ nouū. In veteri teſtamēto non dimiſit illā alicui. ſed dimiſit argētū auꝝ panēvinū cibū ⁊ potū fructꝰ ⁊ victoriā īimicorū.Deinde fecit illud teſtamentū .ſ. nouū morteipſiꝰ ꝯfirmatū. Teſtamentū em̄ nouū ī morte xp̄i ꝯfirmatū eſt. gͦ ⁊ pͥmuꝫ eſt caſſatū. Innouo aūt teſtamēto legauit gl̓iam celeſtē dicēs. Nolite tīere puſillꝰ grex. qꝛ cōplacuit pr̄ivr̄o dare vob̓ regnū. Lu. xij. Nos ſumꝰ puſili reſpectu ſcōꝝ agl̓oꝝ. Et ne deſꝑemꝰ dic̄ qͦmō ⁊ nos hēbimꝰ regnū d̓i. Iō dic̄ xp̄s. Nolite tīere ⁊c̄. Sꝫ ſūt ml̓ti ī md̓o qͥ magꝭ audiunt ⁊ curāt d̓ ꝓmiſſiōibꝰ ve. te. qͣꝫ de ꝓmiſſionibꝰ noui teſta. qꝛ nō curāt de gl̓ia et̓na ⁊ futura. ſꝫ de pecunijs. d̓ honoribꝰ. dignitatibꝰ