Ad HebreosMbram em̄ habēs lex futuroꝝ bov ¶ noꝝ nō ipſam imaginē rerū: per ſingulos annos eiſdem ip̄is hoſtijs qͣsofferunt indeſinenter: nunqͣꝫ poteſt accedentes ꝑfectos facere. Alioquin ceſſaſſent offerri: ideo ꝙ nullam haberent vltra ꝯſcientiaꝫpeccati cultores ſemel mundati Sed in ip̄iscōmemoratio peccatorum per ſingulos annos fit ¶ Impoſſibile em̄ eſt ſanguine taurorum ⁊ hircorū auferri peccata. Ideo ingrediens mundū dicit. ¶ Hoſtiā ⁊ oblationemnoluiſti: corpus aūt aptaſti mihi. Halocauſtomata ⁊ ꝓ peccato nō tibi placuerūt. Tūcdixi. Ecce venio. In capite libri ſcriptū eſtde me: vt faciā deus voluntatē tuā. Superius dicens: quia hoſtias ⁊ oblationes ⁊ holocauſtomata ⁊ ꝓ peccato noluiſti: nec placita ſunt tibi que ẜm legē offerunt̉: tūc dixiecce venio: vt faciā deus voluntatem tuamaufert pͥmū vt ſequens ſtatuat. In qua voluntate ſanctificati ſumus ꝑ oblationeꝫ corporis chriſti ieſu ſemel. Et omnis quidē ſacerdos p̄ſto eſt quotidie miniſtrās: ⁊ eaſdēſepe offerēs hoſtias que nō poſſunt aufferrepeccata. Hic aūt vnā ꝓ peccatis offerēs hoſtiam in ſempiternū ſedet in dextera dei decetero expectans donec ponant̉ inimici eiꝰſcabellum pedum eius. Una em̄ oblationeconſummauit in ſempiternum ſanctificatosConteſtat̉ auteꝫ nos ⁊ ſpirituſſanctꝰ. Poſtqͣꝫ em̄ dixit. Hoc autē teſtamētū quod teſtabor ad illos poſt dies illos dicit dn̄s. daboleges meas in cordibus eoꝝ: ⁊ in mentibuseorū ſuꝑſcribam eas: ⁊ peccatoꝝ ⁊ iniquitatū eoꝝ iam non recordabor ampliꝰ. Ubi autem hoꝝ remiſſio: iā nō eſt oblatio ꝓ peccato. ¶Habentes itaqꝫ frēs fiduciā: in introituſanctoꝝ in ſanguine xp̄i quaꝫ initiauit nob̓viā nouā ⁊ viuētē: ꝑ velamē. id ē. carnē ſuam ⁊ ſacerdotē magnū ſuꝑ domū dei accedamuꝰ cū ꝟo corde ī plenitudine fidei aſperſi corda a ꝯſcientia mala ⁊ abluti corpus aqͣmūda teneamꝰ ſpei nr̄e confeſſionē indeclinabilē. Fidelis em̄ eſt qͥ repromiſit. Et cōſideremꝰ inuicē in ꝓuocationem charitatis ⁊bonoꝝ operū: nō deſerentes collectionē noſtrā ſicut ꝯſuetudinis ē quibuſdā: ſꝫ ꝯſolantes: ⁊ tātomagis quāto videritis appropinquantē diē. Volūtarie em̄ peccātibus nob̓poſt acceptā noticiā veritatis iam nō relinquit̉ ꝓ peccatis hoſtia. terribilis aūt q̄damexpectatio iudicij ⁊ ignis emulatio: q̄ cōſutro. 17. ptura eſt aduerſarios ¶ Irritā quis facienspat. 18. c. legem moyſi ſine vlla miſeratione: duobusncot 13. a. vel tribꝰ teſtibus morit̉: quātomagis putatis deteriora mereri ſupplicia qui filium deicōculcauerit ⁊ ſanguinē teſtamēti pollutuꝫduxerit: in qͦ ſanctificatus ē ⁊ ſpiritui gratieꝯtumeliā fecerit. Scimus em̄ qͥ dixit mihi Deutro. 32.vindictā: ⁊ ego retribuā. Et iteꝝ qꝛ iudicabit dn̄s ppl̓m ſuū ¶ Horrēdū ē īcidere ī manꝰ Tobie 3.dei viuentis. Rememoramī aūt pͥſtinos di Aho. 12. d.sͣ. 6. a.es in qͥbꝰ illuminati magnū certamen ſuſtinuiſtis paſſionū: ⁊ in altero quidem opprobrijs ⁊ tribulationibꝰ ſpectaculū facti: in altero aūt ſocij taliter ꝯuerſantiū effecti. Naꝫ⁊ vinctis cōpaſſi eſtis: ⁊ rapinam bonorumveſtroꝝ cū gaudio ſuſcepiſtis cognoſcētesvos hr̄e meliorē ⁊ manentē ſubſtantiā. Nolite itaqꝫ amittere ꝯfidentiā veſtram: q̄ magnam hꝫ remunerationē. Patientia em̄ vobis neceſſaria eſt vt voluntateꝫ dei faciētesreportetis ꝓmiſſionem. Adhuc em̄ modicūaliquātulūqꝫ qui venturus eſt veniet ⁊ nontardabit (iuſtus aūt meus ex fide viuit. Ꝙ Abac. 2.ſi ſubtraxerit ſe: non placebit aīe mee. Nos Aho. l. b.aūt non ſumus ſubtractionis filij in perditionem: ſꝫ fidei in acquiſitionē aīe.St autē fides ſperādarū ſubſtantiarerū argumentū nō apparētium. Inhac em̄ teſtimoniū ꝯſecuti ſūt ſenes¶ Fide: intelligimꝰ aptata eē ſecula vbo dei Gen̄. 1.vt ex inuiſibilibꝰ viſibilia fierēt¶ Fide: plu Sen. ⁊.rimā hoſtiam abel qͣꝫ cayn obtulit deo: perquā teſtimoniū ꝯſecutꝰ eſt eſſe iuſtus: teſtimoniū ꝑhibente muneribꝰ eius deo: ⁊ ꝑ illāGen̄. 5.defunctus adhuc loquit̉ ¶ Fide enoch trāſSapicn̄. 4.latus eſt ne videret mortē: ⁊ nō inueniebat̉ Eccī. 4.4.qꝛ tranſtulit illū dn̄s. Ante tranſlationē em̄teſtimoniū habuit placuiſſe deo ¶ Sine fide 1. Machb̓. 2.autē impoſſibile eſt placere deo Credere em̄oportet accedentem ad deum: quia eſt: ⁊ inquirētibus ſe remunerator ſit ¶ Fide noe re Gen̄. 6.ſponſo accepto de his q̄ adhuc nō videbantur metuens aptauit arcā in ſaluteꝫ domusſue: ꝑ quam dānauit mūdum: ⁊ iuſticie q̄ ꝑfidem eſt heres ē inſtitutꝰ ¶ Fide qͥ vocatur Gen̄. 12.abraam obediuit ī locū exire quem acceptu et. 13.rus erat in hereditatem ⁊ exijt neſciens quoiret. Fide demoratus eſt in terra repromiſſionis tanqͣꝫ in aliena: in caſulis habitādo cuꝫyſaac ⁊ iacob coheredibus repromiſſioniseiuſdem. Expectabat em̄ fundamēta habētem ciuitatem cuiꝰ artifex ⁊ ꝯditor deꝰ ¶ Fi. Gen̄. 21.de: ⁊ ipſa ſara ſterilis ꝟtutē in ꝯceptione ſeminis accepit etiā p̄ter tp̄s etatꝭ: qm̄ fideleꝫcredidit eē euꝫ qͥ repromiſerat. Propter qd̓⁊ ab eo vno orti ſūt: ⁊ hͦ emortuo tāqͣꝫ ſideraceli ī multitudinē: ⁊ ſicut arena q̄ ē ad orammaris īnumerabilis. Iuxta fidē defūcti ſūtoēs iſti: nō acceptis repromiſſionibꝰ: ſꝫ a lōge eas aſpicientes ⁊ ſalutantes et ꝯfidentesEc 4
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten