tribulatiōe vr̄a. Nā ⁊ cū veniſſemꝰ in macedoniā nullā requiē habuit caro nr̄a: ſꝫ omnētribulationē paſſi ſumꝰ. Foris pugne int̓ꝰ timores. Sꝫ qͥ ꝯſolat̉ hūiles: ꝯſolatꝰ ē nos deus ī aduētu titi. Nō ſolū aūt ī aduētu eiꝰ: ſꝫetiā in ꝯſolatiōe qͣ ꝯſolatꝰ ē in vob̓ referensnob̓ vr̄m deſideriū veſtrū fletū: vr̄am emulationē ꝓ me: ita vt magꝭ gauderē. Qm̄ ⁊ ſiꝯtriſtaui vos in epl̓a nō me penitet. Et ſi peniteret vidēs ꝙ epl̓a illa ⁊ ſi ad horā vos cōtriſtauit: nūc gaudeo: non qꝛ ꝯtriſtati eſtis.ſꝫ qꝛ ꝯtriſtati eſtis ad penitentiā. Cōtriſtatiem̄ eſtꝭ ẜm deū vt ī nullo detrimētū patiamīSe. 1. c.ex nob̓ ¶ Que em̄ ẜm deū triſticia ē penitenIac. 5. c.tiā in ſalutē ſtabilē oꝑat̉: ſeculi aūt triſticiamortē oꝑat̉. Ecce em̄ hͦ ip̄m ẜm deū ꝯtriſtari vos: qͣntā in vob̓ oꝑat̉ ſollicitudinē: ſꝫ defenſionē. ſꝫ indignationē. ſꝫ timorem. ſꝫ deſideriū. ſꝫ emulationē. ſꝫ vindictā. In oībꝰ exhibuiſtis vos incontaminatos eſſe negocioIgit̉ ⁊ ſi ſcripſi vob̓: nō ꝓpter eū qͥ fecit iniuriā: nec ꝓpter eū qͥ paſſus ē: ſꝫ ad manifeſtandā ſollicitudinē noſtrā quā habemꝰ provob̓ corā deo. Ideo ꝯſolati ſumꝰ. In ꝯſolatione aūt nr̄a abūdātiꝰ magꝭ gauiſi ſumꝰ ſuper gaudio titi: qꝛ refectꝰ eſt ſpūs eiꝰ ab oībꝰvobis. Et ſi qͥd apud illū d̓ vob̓ gloriatꝰ ſuꝫnō ſū ꝯfuſus: ſꝫ ſic̄ oīa vobis in ꝟitate locuti ſumꝰ: ita ⁊ gloriatio nr̄a q̄ fuit ad titū veritas facta ē. Et viſcera eiꝰ abūdantiꝰ ī vob̓ſūt: reminiſcentis oīm vr̄m obedientiā: quōcū timore ⁊ tremore excepiſtis illū. GaudeoY in oībꝰ ꝯfido in vobis. VIIIn Otam aūt facimꝰ vobis frēs gratiādei q̄ data eſt in eccleſijs macedonie⁊ ꝙ ī multo exꝑimēto tribulatiōis abūdantia gaudij ip̄oꝝ fuit: ⁊ altiſſima pauꝑtas eorū abūdauit in diuitias ſimplicitatis eorū.Quia ẜm ꝟtutē teſtimoniū illis reddo ⁊ ſupra ꝟtutē volūtarij fuerūt: cū multa exhortatione obſecrātes nos gr̄am ⁊ coīcationemmīſterij qd̓ fit ī ſctōs. Et nō ſicut ſperauimꝰſꝫ ſemetip̄os dederunt: primum dn̄o. deindenob̓ ꝑ volūtatē dei: ita vt rogaremꝰ titū vtquēadmodū cepit ita ⁊ ꝑficiat in vobis etiāgratiā iſtā. Sꝫ ſicut in oībꝰ abūdatis fide etẜmone ⁊ ſcīa: ⁊ oī ſollicitudīe: inſuꝑ ⁊ charitate veſtra in nos: vt ⁊ ī hac gr̄a abūdetisNō qͣſi imperās dico: ſꝫ ꝑ aliorū ſollicitudinē etiā vr̄e charitatis ingeniū bonū cōproRho. 10. c.bās ¶ Scitis em̄ gratiā dn̄i nr̄i ieſu xp̄i: qm̄Iac. I. a.ꝓpter vos egenꝰ factꝰ ē cū eēt diues: vt illiꝰinopia vos diuites eſſetis. Et ꝯſiliū ī hͦ do.hoc em̄ vob̓ vtile ē: qͥ nō ſolū facere ſꝫ. ⁊ velle cepiſtꝭ ab āno pͥore Nūc ꝟo ⁊ facto ꝑficitevt quēadmodū ꝓmptꝰ ē animꝰ volūtatꝭ: itaAd Corinthios. Ilſit ⁊ ꝑficiēdi ex eo qd̓ habetꝭ. Si em̄ volūtaſꝓmpta ē: ẜm id qd̓ hꝫ: accepta ē: non ẜm idqd̓ nō hꝫ Nō em̄ vt alijs ſit remiſſio: vob̓ āttribulatio: ſꝫ ex eqͣlitate in p̄ſente tꝑe: veſtraabūdantia illoꝝ inopiā ſuppleat: vt ⁊ illorūabūdātia illorū inopie ſit ſupplemētū: vt fiateqͣlitas ſicut ſcpͥtū ē. Qui multū nō abundauit: ⁊ qͥ modicū nō minorauit. Gr̄as āt agodeo qͥ dedit eādē ſollicitudinē ꝓ vob̓ in corde titi: qm̄ exhortationē qͥdē ſuſcepit: ſꝫ cumſollicitior eēt ſua volūtate ꝓfectꝰ eſt ad vosMiſimꝰ etiā cū illo fratrē nr̄m: cuiꝰ laus eſtī euāgelio ꝑ oēs eccl̓ias. Nō ſolū aūt: ſꝫ ⁊ ordinatꝰ ē ab ecl̓ijs comes ꝑegrinatiōis nr̄e inhāc gr̄am q̄ miniſtrat̉ a nob̓ ad dn̄i gl̓iam: ⁊deſtinatā volūtatē nr̄aꝫ Deuitātes hͦ: ne qͥsnos vituꝑet ī hac plenitudīe q̄ mīſtrat̉ a nobis ī dn̄i gl̓iam ¶ Prouidemꝰ em̄ bona: nō ſo Rho. 12. d.lū corā deo: ſꝫ etiā corā hoībꝰ. Miſimꝰ aūtcū illis frēm nr̄m quē ꝓbauimꝰ ī multꝭ ſepeſollicitū eē: nūc aūt multo ſollicitiorē: ꝯfidētia multa ī vos: ſiue ꝓ tito qͥ eſt ſociꝰ meꝰ: etī vobis adiutor: ſiue frēs nr̄i apl̓i eccleſiaꝝgl̓ie xp̄i. Oſtenſionē gͦ q̄ eſt charitatꝭ vr̄e etnr̄e gl̓ie ꝓ vob̓ ī illos on̄dite ī faciē eccl̓iarū.Am de mīſterio qd̓ ſit ī ſctōs IXn exabūdanti eſt mihi ſcribere vobisScio em̄ ꝓmptū animū vr̄m ꝓ qͦ devobis gͣl̓ior apud macedones qm̄ ⁊ achaiaparata ē ab anno p̄terito: ⁊ veſtra emulatioꝓuocauit pl̓imos. Miſimꝰ autē fratres: vtne qd̓ gloriamur de vobis euacuetur in hacꝑte: vt quēadmodū dixi parati ſitis: ne cuꝫvenerint macedones mecū: ⁊ inuenerīt vosimparatos: erubeſcamus nos vt nō dicamꝰvos in hac ſubſtātia. Neceſſariū ergo exiſti Bmaui: rogare frēs vt p̄ueniāt ad vos: ⁊ p̄parent repromiſſam bn̄dictionē hanc paratameſſe: ſic quaſi benedictionē nō quaſi auariciPro. 22.am. Hoc autem dico ¶ Qui ꝑceſeminat par1. Cor. 15. d.ce ⁊ metet: ⁊ qui ſeminat in benedictōnibus Gal̓. s. b.de bn̄dictiōibus ⁊ metet. Unuſquiſqꝫ ꝓut hiere. 12.deſtinauit in corde ſuo nō ex triſticia aut exEccī. 35.neceſſitate PHilarem em̄ datorē diligit deꝰ.Potens eſt aūt deus omnē gratiā abūdarefacere in vobis vt in oībus ſemꝑ omnē ſufficientiā habētes abūdetis in oē opus bonūſicut ſcriptū eſt ¶ Diſperſit dedit pauꝑibꝰ in Psͣ. iii.ſticia eiꝰ manet in ſeculū ſecl̓i. Qui aūt āminiſtrat ſemē ſemināti: ⁊ panē ad māducādūp̄ſtabit. Et multiplicabit ſemen veſtrum: etaugebit incrementa frugū iuſticie veſtre: vtin omnibus locupletati abūdetis ī oēm ſimplicitatem: q̄ oꝑat̉ ꝑ nos gratiarūactionemdeo. Qm̄ miniſteriū huiꝰ officij nō ſolū ſupplet ea q̄ deſunt ſanctꝭ: ſꝫ etiā abūdat ꝑ mul-