Eccleſiaſticusmala: neforte inducat ſuꝑ te ſubſannationemin ꝑpetuum. Admitte ad te alienigenā: ⁊ ſb̓uertet te in turbīe: ⁊ alienabit te a vijs ꝓprijsI bn̄feceris ſcito cui feceris: ⁊ erit gͣtia ī bonis tuis ml̓ta. Bn̄fac iuſto ⁊ inuenies retributionē magnam: ⁊ ſi nō ab ip̄o: certe a dn̄o. Nō eſt em̄ei bn̄ qui aſſiduus eſt in malis: ⁊ elemoſynasnon danti: qm̄ ⁊ altiſſimus odio habet peccatores: ⁊ miſertus eſt penitētibus. Da miſecordi: ⁊ ne ſuſcipias peccatorem: et impijs⁊ peccatoribus redde vindictā cuſtodiēs eoſin diē vindicte. Da bono ⁊ nō receperis peccatorem. Bn̄fac humili: ⁊ nō dederis impioProhibe panes illi dare: ne in ip̄is potētiorte ſit. Nam duplicia mala inuenies in om̄ibꝰbonis quecunqꝫ feceris illi: qm̄ ⁊ altiſſimusodio habet peccatores: ⁊ impijs reddet vindictam. Nō agnoſcet̉ in bonis amicus: ⁊ nōabſondet̉ in malis inimicꝰ. In bonis viri inimici illius: in triſticia ⁊ in malicia illius amicus agnitus eſt. Nō credas inimico tuo ineternum. Sicut em̄ eramentū eruginat nequicia illius. Et ſi humiliatus vadat curuus abijce animū tuum: ⁊ cuſtodi te ab illo. Nō ſtatues illū penes te nec ſedeat ad dexterā tuamne ꝯuerſus ſtet in loco tuo: ne forte cōuerſusin locū tuum inqͥrat cathedrā tuā: ⁊ in nouiſſimo cognoſcas v̓ba mea: ⁊ in ſermonibꝰ meis ſtimuleris. Quis miſerebit̉ incantatori aſerpente ꝑcuſſo: ⁊ omnibus qͥ appropiant beſtijs. Sic ⁊ qͥ comitat̉ cū viro iniquo ⁊ obuolutus eſt in peccatis eius. Una hora tecuꝫ ꝑmanebit. Si aūt declinaueris non ſupportabit. In labijs ſuis indulcat inimicus: ⁊ ī corde ſuo inſidiat̉: vt ſubuertat te in foueaꝫ. Inocl̓is ſuis lachrymat̉ inimicus: ⁊ ſi inuenerittēpus: nō ſatiabit̉ ſanguīe: ⁊ ſi incurrerīt tibi mala: inuenies eū illic priorem: ⁊ quaſi adiuuans ſuffodiet plantas tuas. Caput ſuummouebit ⁊ plaudebit manu: ⁊ ml̓ta ſuſurrāscōmutabit vultum ſuum.XIIIUi tetigerit picem: inqͥnabit̉ ab ea: ⁊qui cōmunicauerit ſuꝑbo induet ſuꝑbiam. Pōdus ſuꝑ ſe tollit qͥ hone.ſtiori ie cōmunicat. Et ditiori te nō ſociꝰ fueris. Quid cōmunicabit cacabus ad ollā Qn̄em̄ ſe colliſerint ꝯfringet̉. Diues iniuſte aget⁊ fremebit: Pauꝑ aūt leſus tacebit. Si largitus fueris aſſumet te: ⁊ ſi nō habueris: derelinquet te. Si habes cōuiuet tecū ⁊ euacuabit te: ⁊ ip̄e nō dolebit ſuꝑ te. Si neceſſariusilli fueris: ſupplātabit te: ⁊ ſubridēs ſpem dabit narrās tibi omīa bona: ⁊ dicet. qͥd opus ētibi ⁊ ꝯfundet te in cibis ſuis dōec te exinaniatbis ⁊ter: ⁊ in nouiſſimo deridebit te. Poſtea vidēs derelinquet te: ⁊ caput ſuū mouebit ad te. Humiliare deo: ⁊ expecta manꝰ eiAttende ne ſeductus in ſtulticia humilieris.Noli eſſe humilis in ſapīa tua: ne humiliatuſin ſtulticiā ſeducaris. Aduocatus a potētiore diſcēde: ex hoc em̄ magis te aduocabit Neimprobus ſis ne impingaris: ⁊ ne lōge ſis abeo: ne eas inobliuionē. Ne retineas ex equoloqui cū illo: nec credas multis verbis illiusEx multa em̄ loquela temptabit te: et ſubridens interrogabit te de abſcōditis tuis: immitis animus illius: ꝯſeruabit v̓ba tua: ⁊ nōparcet de malicia ⁊ de vinculis. Caue tibi etattēde diligent̓ auditui tuo: qm̄ cū ſubuerſione tua ambulas. Audiens ꝟo ꝟba illa qͣſi inſomnis vide ⁊ vigilabis. Omni vita tua dilige deū: ⁊ inuoca illū in ſalutē tua. Om̄e aīal̓diligit ſil̓e ſibi: ſic ⁊ oīs hō ꝓximū ſibi. Omnis caro ad ſil̓em ſibi ꝯiūget̉: ⁊ omīs hō ſimili ſui ſociabit̉ Si communicabit lupus agnoaliqn̄: ſic peccator iuſto. Que cōmunicatō ſācto homī ad canē: aut que ꝑs bona diuiti adpauperē? Uenatio leonis onager in heremoſic ⁊ paſcua diuitū ſunt pauꝑes. Et ſicut abomīatio eſt ſuꝑbo humilitas: ſic ⁊ execratiodiuitis pauꝑ. Diues cōmotus cōfirmat̉ abamicis ſuis hūilis aūt cū ceciderit expellet̉ ⁊a notis: diuiti decepto multi recuperatores.Locutus eſt ſuꝑba: ⁊ iuſtificauerūt illū Humilis deceptus eſt: inſuꝑ ⁊ arguit̉. Locutuseſt ſenſate: ⁊ nō eſt datus ei locꝰ. Diues locutus eſt: ⁊ oēs tacuer̄t: ⁊ ꝟbum illius vſqꝫ adnubes ꝑducent. Pauꝑ locutus eſt ⁊ dicuntQuis eſt hͨ: Et ſi offenderit: ſubuertēt illum.Bona eſt ſub̓a cui nō eſt peccatū in cōſciētia⁊ nequiſſima pauꝑtas in ore impij. Cor homīs immutat facie illius fiue in bona ſiue inmala. Veſtigiū cordis boni ⁊ faciē bonā difficile inuenies: ⁊ cum labore.XIIIIEatus vir qͥ nō eſt lapſus ꝟbo ex oreſuo: ⁊ nō eſt ſtimulatꝰ in triſticia delicti. Felix qͥ nō habuit animi ſui triſticiam: ⁊ non excidit a ſpe ſua. Uiro cupido ettenaci ſine ratiōe eſt ſub̓a: ⁊ hoī liuido ad qͥdaurū? Qui aceruat ex animo ſuo iniuſte alijscōgregat: ⁊ in bonis illius alius luxuriabit̉.Qui ſibi neqͣꝫ eſt: cui alij bonꝰ erit? Et nō iocundabit̉ in bonis ſuis. Qui ſibi inuidet nihil eſt illo neqͥus: et hec redditio eſt malicieilliꝰ: ⁊ ſi bn̄fecerit: ignorāter ⁊ nō volēs facit⁊ in nouiſſimo manifeſtat maliciā ſuā. Neqͣꝫeſt oculus liuidi: ⁊ auertēs faciē ſuā: ⁊ deſpiciens aīam ſuā. Inſatiabil̓ oculus cupidi inꝑte iniqͥtatis nō ſatiabit̉: donec ꝯſūmat arefaciens aīam ſuā. Oculꝰ malus ad mala ⁊ nōſatiabit̉ pane indigens: ⁊ in triſticia erit ſuꝑC 4