OAPlentia⁊ iuſticiam ⁊ ꝟ̓tutem quibus vtilius nihil ēin vita homībus. Et ſi multitudinē ſciētie deſiderat qͥs: ſcit p̄terita et de futuris eſtimat.ſcit ꝟſutias ſermonū ⁊ diſſolutōnes argumētorum: ſigna ⁊ mōſtra ſcit anteqͣꝫ fiāt: ⁊ euentus temporū ⁊ ſeculorū. Propoſui ergo hācadducere mihi ad cōuiuandū: ſciens quoniāmecū cōmunicabit de bonis: ⁊ erit allocutiocogitationis ⁊ tedij mei. Habebo ꝓpter hācclaritatē ad turbas: ⁊ honorē apud ſeniores.Iuuenis ⁊ acutus inueniar in iudicio: et incōſpectu potentiū ammirabilis ero: et faciaspͥncipum mirabunt̉ me. Tacentē me ſuſtinebunt. loquentē me reſpicient: et ſermocinante me plura: manus ori ſuo imponēt Preterea habebo ꝑ hanc immortalitatē: ⁊ memoriāeternā his qui poſt me futuri ſunt relinquamDiſponam ppl̓os ⁊ nationes mihi erunt ſubdite. Timebunt me audientes reges horrēdi⁊ in multitudine videbor bonꝰ: ⁊ in bello fortis. Intrans in domū meā cōquieſcam cumilla. Nō em̄ habet amaritudinē cōuerſatio illius: nec tediū cōuictus illiꝰ ſed leticiā ⁊ gaudium. Hec cogitās apud me: ⁊ cōmemorāsin corde meo qm̄ immortalis eſt in cogitatiōeſapiētia: ⁊ in amicicia illiꝰ delectatio bona etin operibus manuū illius honeſtas ſine defectione: ⁊ in certamīe loq̄le illius ſapiētia: ⁊ p̄claritas in cōmunicatiōe ſermonū ip̄ius: circūibam querēs: vt mihi illam aſſumerē. Puer autē eram ingenioſus: ⁊ ſortitus ſum aīambonam. Et cū eſſem magis bonꝰ: veni ad corpus incoinqͥnatū. Et vt ſciui quoniam aliternō poſſem eſſe continens niſi deus det: et hocip̄m erat ſumma ſapiētia ſcire cuius eſſet hocdonum adij dn̄m ⁊ dep̄catus ſum illū et dixiex totis p̄cordijs meis.Eus patrū meoꝝ ⁊ domīe miſericordie qͥ feciſti omīa verbo tuo: ⁊ ſapiētia tua conſtituiſti hoīem: vt domīaretur creature que a te facta eſt: vt diſponatorbem terrarum in eqͥtate ⁊ iuſticia: ⁊ in directione cordis indiciū iudicet da mihi ſediumtuarū aſſiſtricē ſapientiā: ⁊ noli me reprobare a pueris tuis qm̄ ſeruus tuus ſum ego ⁊ filius ancille tue: hō infirmus ⁊ exigui temporis: ⁊ minor ad intellectū iudicij ⁊ legū. Et ſiqͥs erit conſummatus inter filios hoīm ſi abfuerit ab illo ſapiētia tua: in nihilū cōputabitur. Tu aūt elegiſti me regem populo tuo: etiudicē filiorū tuorū ⁊ filiarum. Et dixiſti meedificare templū in mōte ſancto tuo: ⁊ in ciuitate habitatōis tue altare: ſimilitudinē tabernaculi ſancti tui: qd̓ preparaſti ab initio: et tecum ſapīa tua: q̄ nouit oꝑa tua: que et affuittunc cum orbē terrarū faceres: ⁊ ſciebat qͥdeſſet placitū oculis tuis: ⁊ qͥd directum in p̄ceptis tuis. Mitte illā de celis ſanctis tuis.⁊ a ſede magnitudīs tue: vt mecū ſit ⁊ mecuꝫlaboret vt ſciam qͥd acceptū ſit apud te. Scitem̄ illa omīa ⁊ intelligit: ⁊ deducet me in operibꝰ meis ſobrie ⁊ cuſtodiet me in ſua potētiaEt erunt accepta oꝑa mea: ⁊ diſponam ppl̓mtuum iuſte: ⁊ ero dignus ſedium patris mei.Quis eniꝫ hoīm poterit ſcire conſilium dei?Aut qͥs poterit cogitare qͥd velit deꝰ: Cogitatiōes em̄ mortaliū timide ⁊ incerte ꝓuidētie noſtre Corpus em̄ quod corrūpit̉ aggrauat anima: ⁊ terrena inhabitatio depͥmit ſenſum multa cogitantē. Et difficile eſtimamusq̄ interra ſūt: ⁊ q̄ in ꝓſpectu ſunt inuenimuscū labore. Que in celis ſunt autē: quis inueſtigabit? Senſum aūt tuum quis ſciet niſi tudederis ſapiētiā ⁊ miſeris ſpūmſanctū tuumde altiſſimis: ⁊ ſi correcte ſint ſemite eorum qͥſunt in terris: ⁊ qͥ tibi placēt didicerit hoīes.Nam ꝑ ſapientiā ſanati ſunt qͥcunqꝫ placuerint tibi dn̄e a principio.Ec illū qui pͥmus formatus eſt a deopat̓ orbis terrarū: cū ſolus eſſet creatus cuſtodiuit: ⁊ eduxit illum a delicto ſuo. Et eduxit illū de limo terre: et deditilli ꝟtutem cōtinendi omīa. Ab hac vt receſſit iniuſtus in ira ſua ꝑ iraꝫ homicidij frater/nitas deperijt. Propter qd̓ cū aqua deleretterrā ſanauit iterū ſapiētia: ꝑ cōtemptibile lignum iuſtū gubernās. Hec ⁊ in cōſenſu ſuꝑbie cum ſe natiōes extuliſſent ſciuit iuſtum: ⁊cōſeruauit ſine q̄rela deo ⁊ in filijs miſericordiam fortē cuſtodiuit. Hec iuſtū a pereuntibus impijs lib̓auit fugientē: deſcēdente ignein pentapolim: qͥbus in teſtimoniū neqͥtie fumigabunda cōſtat deſerta terra: ⁊ in certo tēpore fructus habētes arbores: ⁊ incredibilisaīme memoria ſtās figmētū ſalis. Sapientiāem̄ p̄tereūtes nō tm̄ in hoc lapſi ſunt vt ignorarent bona: ſed ⁊ inſipientie ſue reliquerunthomībus memoriā vt in his qui peccauerūtnec latere potuiſſent. Sapientia aūt hos qͥ ſeobſeruant a doloribꝰ liberabit. Hec aūt ꝓfugum ire fratris iuſtū deduxit ꝑ vias rectas.⁊ oſtendit illi regnū dei: ⁊ dedit illi ſcientiamſanctorū. Honeſtauit illū in laboribꝰ: ⁊ compleuit labores illius. In fraude circūuenientium illū affuit illi: ⁊ honeſtum fecit illū. Cuſtodiuit illum ab inimicis: et a ſeductoribustutauit illum. Et certamen forte dedit illi vtvinceret ⁊ ſciret quoniam omniū potentioreſt ſapientia. Hec venditum iuſtum non dereliquit: ſed a peccatoribus liberauit euꝫ: deſcenditqꝫ cum illo in foueam. et in vinculisnon dereliquit illum: donec auferret illi ſce-