Eccleſiaſteshomo iuſtus in terra: qui faciat bonum ⁊ nōpeccet. Sed ⁊ cūctis ſermonibus qui dicuntur: nec accomodes cor tuū: ne forte audiasſeruū maledicentē tibi. Scit em̄ ꝯſcientia tuaquia ⁊ tu crebro maledixiſti alijs. Cūcta temptaui in ſapīa. Dixi ſapiēs efficiar: ⁊ ip̄a longius receſſit a me multomagis qͣꝫ erat. Et alta ꝓfunditas: quis inueniet eam? Luſtrauivniuerſa aīo meo vt ſcirē ⁊ conſiderarem ⁊ q̄rerem ſapientiā ⁊ rationē: ⁊ vt cognoſceremimpietatem ſtulti et erroreꝫ imprudentiū. Etinueni amariorē morte mulierē que laqueusvenatorū eſt: ⁊ ſagena cor eius. Uincula ſūtmanus illius. Qui placet deo effugiet illam:qui autē peccator eſt capiet̉ ab illa. Ecce hocinueni dixit eccleſiaſtes: vnū ⁊ alteꝝ vt inuenirem rationē quā adhuc querit aīma mea etnō inueni. Uirū de mille vnū repperi: mulierem ex oībus nō inueni. Solūmodo hoc īueni: ꝙ fecerit deus hoīem rectū: ⁊ ip̄e ſe infinitis miſcuerit q̄ſtionibus. Quis tal̓ vt ſapiēseſt: Et qͥs cognouit ſolutionē verbi. VIIIApientia homīs lucet in vultū eius⁊ potentiſſimus faciem illius cōmutabit: Ego os regis obſeruo ⁊ precepta iuramēti dei: ne feſtines recedere a facieeius: neqꝫ ꝑmaneas in oꝑe malo: quia omneqd̓ voluerit faciet: ⁊ ſermo illiꝰ poteſtate plenus eſt. Nec dicere ei qͥſqͣꝫ poteſt: qͣre ita facꝭ.Qui cuſtodit p̄ceptū: non experiet̉ qͥcqͣꝫ mali. Tempus ⁊ reſponſionē cor ſapiētis intelligit. Omī negocio tēpus eſt: ⁊ oportunitas⁊ multa homīs afflictio: qꝛ ignorat preterita⁊ futura nullo poteſt ſcire nūcio. Nō eſt ī hominis poteſtate ꝓhibere ſpūm. nec habꝫ poteſtatē in die mortis: nec ſinit̉ quieſcere īgruente bello: neqꝫ ſaluabit impietas impium.Omīa hec cōſideraui: ⁊ dedi cor meū in cunctis oꝑbus q̄ fiunt ſub ſole. Interdū domīatur hō homini in malū ſuū. Uidi impios ſepultos qͥ etiā cum adhuc viuerēt in loco ſancto erant: ⁊ laudabant̉ in ciuitate qͣſi iuſtoꝝoperū. Sed ⁊ hoc vanitas eſt. Etem̄ qꝛ nonꝓfertur cito ꝯtra malos ſentētia: abſqꝫ timore vllo filij hominū ꝑpetrāt mala. Attamenpeccator ex eo ꝙ centies facit malū ⁊ ꝑ patiētiam ſuſtentat̉ ego cognoui ꝙ erit bonum timentibus deū: qͥ verent̉ facie eius. Non ſitbonū impio: nec ꝓlongent̉ dies eiꝰ: ſed quaſi vmbra tranſeāt: qͥ nō timet faciem domini.Et eſt alia vanitas q̄ ſit ſuꝑ terrā Sunt iuſtiquibus mala ꝓueniūt qͣſi oꝑa egerīt impiorum: ⁊ ſunt impij qͥ ita ſecuri ſunt qͣſi iuſtorūfacta habeāt Sed ⁊ hoc vaniſſimum iudicoCaudaui igit̉ leticiā ꝙ nō eſſet homī honumſub ſole: niſi ꝙ comederet ⁊ biberet atqꝫ gauderet ⁊ hoc ſolū ſecum auferret de labore ſuoomībus diebus vite ſue quos dedit ei deusſub ſole. Et appoſui cor meuꝫ vt ſcirē ſapīam⁊ intelligerē diſſenſionem que ꝟſat̉ in terra.Eſt hō qui diebus ⁊ noctibꝰ ſomnū non capit oculis. Et intellexi ꝙ omniū operum deinullā poſſit homo inuenire ratōnē eoꝝ q̄ fiūtſub ſole ⁊ quanto plus laborauerit ad q̄rendum tāto minus inueniat. Etiā ſi dixerit ſapiens ſe noſſe: nō poterit reꝑire. Oīa hec tractaui in corde meo: vt curioſe intelligere̓. IXUnt iuſti atqꝫ ſapiētes: ⁊ opera eoꝝin manu dei. Et tamē neſcit hō vtrūamore an odio dignus ſit: ſed omniain futuꝝ ſeruant̉ incerta: eo ꝙ vniuerſa equeeueniāt iuſto ⁊ impio: bono ⁊ malo mūdo etinmūdo immolāti victimas ⁊ ſacrificia contementi. Sicut bonus: ſic ⁊ peccator: vt ꝑiurus: ita qͥ verū deierat. Hoc eſt peſſimuminter omīa que ſub ſole fiunt: qꝛ eadem cūctiseueniūt. Vnde ⁊ corda filiorū hoīm implent̉malicia ⁊ ꝯtemptū in vita ſua: ⁊ poſt hec adinfęros deducent̉. Nemo eſt qͥ ſꝑ viuat: et qͥhuius rei habeat fiduciaꝫ. Melior eſt canisvnius leone mortuo. Uiuentes em̄ ſciunt ſeeſſe morituros: mortui ꝟo nihil nouerūt amplius: nec habēt vltra mercedē: qꝛ obliuionitradita eſt memoria eorū. Amor qͦꝫ ⁊ odium⁊ inuidie ſiml̓ ꝑierunt: nec habent partem inhͦ ſeculo: ⁊ in oꝑe qd̓ ſub ſole gerit̉. Uade gͦ⁊ comede in leticia panē tuum: ⁊ bibe cū gaudio vinū tuū: qꝛ deo placent oꝑa tua. Omnitemꝑe ſint veſtimenta tua cādida ⁊ oleum decapite tuo non deficiat. Perfruere vita cumvxore quā diligis cūctis diebus vite inſtabilitatis tue: qͥ dati ſunt tibi ſub ſole omī temꝑevanitatis tue. Hec eſt em̄ pars in vita: ⁊ ī labore tuo quo laboras ſub ſole. Quodcunqꝫfacere poteſt manꝰ tua inſtant̓ operare: quianec opus nec ratio: nec ſapiētia: nec ſcīa erūtapud inferos: quo tu ꝓperas. Verti me adaliud ⁊ vidi ſub ſole: nec velociū eſſe curſum.nec fortiū bellū: nec ſapientiū panem: nec doctorum diuitias: nec artificū gratiā: ſed tempus caſumqꝫ in omnibꝰ. Neſcit homo finemſuū: ſed ſicut piſces capiunt̉ hamo ⁊ aues laqueo comp̄hendunt̉: ſiccapiunt̉ homīes intemꝑe malo: cum eis extemplo ſuperueneritHanc quoqꝫ ſub ſole vidi ſapientiā ⁊ probaui maximā. Ciuitas parua ⁊ pauci in ea viriUenit cōtra eam rex magnus et vallauit eā:extruxitqꝫ munitiōes ꝑ gyrū ⁊ ꝑfecta eſt obſidio. Inuentuſqꝫ eſt in ea vir pauꝑ ⁊ ſapiēs⁊ liberauit vrbem ꝑ ſapientiaꝫ ſua: ⁊ nullusdeinceps recordatus eſt homīs illiꝰ pauꝑisEt dicebam ego meliorem eſſe ſapientiā forB 2