Etemere quid loquaris neqꝫ cor tuūn ſit velox ad ꝓferendū ſermonem coram deo. Deus em̄ in celo ⁊ tu ſuperterrā: idcircoſint pau ci ẜmones tui. Ml̓tascuras ſequunt̉ ſomnia: ⁊ in multis ẜmonibꝰinueniet̉ ſtulticia. Si qͥd vouiſti deo ne moreris reddere. Diſplicet em̄ ei infidel̓: ⁊ ſtultaꝓmiſſio. Sed qd̓cūqꝫ voueris redde. Multoqꝫ melius eſt non vouere: qͣꝫ poſt votū promiſſa non reddere. Ne dederis os tuū vt peccare facias carnē tuā: neqꝫ dicas: coram angelo nō eſt ꝓuidentia: ne forte iratus dn̄s ꝯtraſermones tuos diſſipet cuncta oꝑa manuumtuarū. Ubi multa ſunt ſomnia: plurime ſuntvanitates ⁊ ſermones innumeri. Tu ꝟo deūtime. Si videris calūnias egenorū ⁊ violētaiudicia ⁊ ſubuerti iuſticiā in ꝓuincia: nō mireris ſuꝑ hoc negocio: qꝛ excelſo excelſior eſtalius: ⁊ ſuꝑ hos qͦꝫ eminentiores ſunt alij etinſuꝑ vniuerſe terre rex imperat ẜuiēti Auarus non implebit̉ pecunia ⁊ qͥ amat diuitiasfructū nō capiet ex eis. Et hoc ergo vanitasUbi multe ſunt opes: multi ⁊ qui comedunteas. Et quid ꝓdeſt poſſeſſori: niſi ꝙ cernit diuitias ocul̓ ſuis. Dulcis eſt ſomnꝰ operāti ſiue parū ſiue multū comedat: ſaturitas autēdiuitis nō ſinit eū dormire. Eſt ⁊ alia infirmitas peſſima quā vidi ſub ſole. Diuitie cōſeruate in malū domī ſui Pereūt em̄ in afflictione peſſima. Generauit filiū: qͥ in ſumma egeſtate erit. Sicut egreſſus eſt nudus de vteromatris ſue: ſic reuertet̉: et nihil aufert ſecumde labore ſuo. Miſerabil̓ ꝓrſus infirmitas.Quō venit: ſic reuertet̉.: Quid gͦ ꝓdeſt ei ꝙlaborauit in ventū? Cūctis diebꝰ vite ſue comedit in tenebris ⁊ in curis multis: ⁊ in erūna atqꝫ triſticia. hoc itaqꝫ viſum eſt mihi bonum: vt comedat quis ⁊ bibat ⁊ fruatur leticia ex labore ſuo: qͦ laborauit ip̄e ſub ſole numero dierū vite ſue: qͦs dedit ei deus: et heceſt pars illius. Et omni homī cui dedit deusdiuitias atqꝫ ſub̓am poteſtatēqꝫ ei tribuit vtcomedat ex eis ⁊ fruat̉ parte ſua: ⁊ letet̉ de labore ſuo: hoc eſt donum dei. Nō em̄ ſatis recordabitur dierum vite ſue: eo ꝙ deus occupet delitijs cor eius.St ⁊ aliud maluꝫ qd̓ vidi ſub ſole: etqͥdem fre quens apud homines. UirAcui dedit deus diuitias ⁊ ſubſtantiā⁊ honorſ: ⁊ nihil deeſt anime ſue ex oībus q̄deſiderat: nec tribuit ei poteſtatem deꝰ vt comedat ex eo: ſed hō extraneus vorabit illudHoc vanitas ⁊ magna miſeria eſt. Si genueritqͥſpiam centū liberos ⁊ vixerit multos annos: ⁊ plures dies etatis habuerit: ⁊ aīma illius nō vtat̉ bonis ſub̓e ſue:: ſepulturaqꝫ ca-reat de hͦ ego ꝓnuncio ꝙ melior illo ſit abortiuus. Fruſtra em̄ venit ⁊ ꝑgit ad tenebras:⁊ obliuione delebit̉ nomen eius. Nō vidit ſolem: neqꝫ cognouit diſtantiā boni ⁊ mali: etiam ſi duobus milibꝰ annis vixerit: ⁊ nō fuerit ꝑfruitus bonis. Nōne ad vnū locū ꝓperant oīa? Oīs labor homīs in ore eius ſꝫ anīaeius nō implebit̉ bonis. Quid habet ampliꝰſapiens a ſtulto: ⁊ qͥd pauꝑ niſi vt ꝑgat illucvbi eſt vita? Meliꝰ eſt videre qd̓ cupias: qͣꝫdeſiderare qd̓ neſcias. Sed ⁊ hͦ vanitas eſt:⁊ p̄ſumptio ſpūs. Qui futurus eſt iā vocatūeſt nomē eius: ⁊ ſcit̉ ꝙ hō ſit: ⁊ nō poſſit contra fortiorem ſe in iuditio contendere Verbaſunt plurima: multamqꝫ in diſput ādo habētia veritatem.Uid neceſſe eſt homī maiora ſe queq rere: cuꝫ ignorat qͥd conducat ſibi invita ſua numero dierū ꝑegrinatōnisſue: ⁊ tꝑe qd̓ velut vmbra preterit. Aut qͥs eipoterit indicare: qͥd poſt eum futurū ſub ſoleſit. Melius eſt nomē bonū qͣꝫ vnguēta p̄cioſa: ⁊ dies mortis die natiuitatis. Meliꝰ eſtire ad domum luctus qͣꝫ ad domum conuiuijIn illa em̄ finis cunctorū amonet̉ hominū ⁊viuens cogitat qͥd futurū ſit. Melior eſt irariſu: qꝛ ꝑ triſticiā vultꝰ corrigit̉ animꝰ delinquentis. Cor ſapientiū vbi triſticia eſt: ⁊ corſtultorū vbi leticia Meliꝰ eſt a ſapiēte corripi: qͣꝫ ſtultorū adulatione decipi: qꝛ ſicut ſonitus ſpinarū ardentiū ſub olla: ſic riſus ſtulti.Sed ⁊ hoc vanitas. Calūnia ꝯturbat ſapientem: ⁊ ꝑdet robur cordis eiꝰ. Melior ē finisorationis: qͣꝫ pͥncipiū. Melior eſt patiēs arrogante. Ne ſis velox ad iraſcendū: qꝛ ira inſinu ſtulti reqͥeſcit. Ne dicas: qͥd putas cauſe eſt ꝙ priora tēꝑa meliora fuere qͣꝫ nūc ſunt.Stulta enim eſt huiuſcemodi interrogatio.Utilior eſt ſapīa cum diuitijs ⁊ magis ꝓdeſtvidentibꝰ ſolē. Sicut em̄ ꝓtegit ſapīa: ſic ꝓtegit pecunia. Hoc autē plus habet eruditio⁊ ſapīa: ꝙ vitā tribuūt poſſeſſori ſuo. Conſidera oꝑa dei: ꝙ nemo poſſit corrigere quemille deſpexerit. In die bona fruere bonis: etmalā diem p̄caue. Sicut em̄ hanc ſic ⁊ illamfecit deus: vt non inueniat hō ꝯtra eū iuſtasquerimonias. Hec qͦꝫ vidi in die vanitatismee. Iuſtus perit in iuſticia ſua: ⁊ impiꝰ ml̓to viuit ttemꝑe in malicia ſua. Noli eſſe iuſtmultum neqꝫ plus ſapias qͣꝫ neceſſe eſt ne obſtupeſcas. Ne impie agas multū: et noli eſſeſtultus ne moriaris in tempore non tuo. Honum eſt te ſuſtentare iuſtum: ſed ab illo neſbtrahas manū tuam: quia qui timet deum nihil negligit. Sapiētia confortauit ſapientemſuper decem principes ciuitatis. Non eſt em̄