Iobin ſinu meo abſcondi v̓ba oris eius. Ip̄e em̄ſolus eſt: ⁊ nemo auertere poteſt cogitatiōeseius: ⁊ aīa eius qd̓cunqꝫ voluit hoc fec̄. Cunqꝫ expleuerit in me voluntatē ſuā: ⁊ alia multa ſimilia p̄ſto ſunt ei. Et idcirco a facie eiusturbatꝰ ſum: ⁊ cōſiderans eū timore ſollicitoDeus molliuit cor meū: ⁊ omnipotēs cōturbauit me. Nō em̄ perij ꝓpter īminentes tenebras nec faciē mea oꝑuit caligo. XXIIIIB om̄ipotēte nō ſunt abſcōdita temp̄ora: qͥ aūt nouerāt eū: ignorāt diesillius. Alij terminos trāſtulerūt: diripuerūt greges. ⁊ pauerunt eos. Aſinum pupillorū abegerunt: ⁊ abſtulerūt ꝓ pignore bouem vidue. Subuerterūt pauperū viā: ⁊ oppreſſerūt pariter māſuetos terre. Alij qͣſi onagri in deſerto egrediunt̉ ad opus ſuū: vigilāteſqꝫ ad p̄dam p̄parant panē liberis. Agrumnō ſuū demetunt: ⁊ vineā eius quē vi oppreſſerant vindemiant. Nudos dimittunt hoīesindumēta tollētes: qͥbꝰ nō eſt oꝑimētū in frigore quos imbres montiū rigant. ⁊ nō hn̄tesvelamen amplexant̉ lapides. Uim feceruntdep̄dantes pupillos: ⁊ vulgū pauꝑem ſpoliauerunt. Nudis ⁊ incedētibꝰ abſqꝫ veſtitu eteſuriētibus tulerūt ſpicas. Inter aceruos eorum meridiati ſunt qͥ calcatis torcularibus ſitiunt. De ciuitatibꝰ feccrūt viros gemere: etanime vulneratorū clamabūt: ⁊ deꝰ inultū abire nō patit̉. Ipſi fuerūt rebelles lumini. Noſcierūt vias eiꝰ. nec reuerſi ſunt ꝑ ſemitas illius. Mane pͥmo cōſurgit homicida: interfic̄egenū ⁊ pauꝑeꝫ: ꝑ noctē ꝟo erit qͣſi fur. Oculus adulteri obẜuat caliginē. dicēs nō me videbit oculus: ⁊ oꝑiet vultū ſuū. Perfodiūt ītenebrꝭ domos ſic̄ in die ꝯdixerāt ſibi: ⁊ ignorauerūt lucē. Si ſubito apparuerit aurora arbitrant̉ vmbrā mortis: ⁊ ſic in tenebris quaſiin luce ambulant. Leuis eſt ſuꝑ faciem aqueMaledicta ſit ꝑs eius in terra: nec ambuletꝑ viam vinearū. Ad nimiū calorē trāſeat abaquis niuiū: ⁊ vſqꝫ ad inferos pctm̄ illiꝰ. Obliuiſcat̉ eiꝰ miſericordia. Dulcedo illius vermes. Nō ſit in recordatione: ſꝫ conterat̉ ſicutlignum infructuoſum. Pauit eniꝫ ſterilem etque nō parit: ⁊ vidue bene nō fecit. Detraxitfortes in fortitudine ſua: ⁊ cū ſteterit non credet vite ſue. Dedit ei deus locum penitentie⁊ ille abutit̉ eo in ſuꝑbia. Oculi em̄ eiꝰ ſunt invijs illius. Eleuati ſunt ad modicū: ⁊ nō ſubſiſtent ⁊ humiliabunt̉ ſic̄ om̄ia ⁊ auferent̉: etſicut ſūmitates ſpicarū cōterent̉. Ꝙ ſi nō ē itaqͥs me pōt arguere eſſe mētitū: ⁊ ponere antedeum verba mea.XXV¶r ¶Eſpondens aūt baldath ſuites dixitPoteſtas ⁊ terror apud eū eſt: qͥ fac̄concordiā in ſublimibus ſuis. Nūqͥd eſt nūerus militum illiꝰ: Et ſuꝑ quē nō ſurgit lumēillius. Nūquid iuſtificari pōt homo cōparatus deo: aut apparere mūdus natus de muliere: Ecce luna etiā nō ſplēdet: ⁊ ſtelle nō ſuntmunde in conſpectu eius. qͣꝫntomagis hō putredo: ⁊ filiꝰ hoīs vermis.XXVIElpondens aūt iob. dixit. Cuiꝰ adiur tores: nūquid imbecillis Et ſuſtētasbrachiū eiꝰ qui nō eſt fortis: Cui dediſti conſilium: Forſitan illi qͥ nō habet ſapiētiam. ⁊ prudentiā tuā oſtēdiſti plurimā Quēdocere voluiſti? Nōne eū qui fecit ſpiramentum: Ecce gigātes gemūt ſub aquis ⁊ qͥ habitant cū eis. Nudus eſt infernus corā illo. ⁊nullū eſt oꝑimentū ꝑditioni. Qui extēdit aqͥlonem ſuꝑ vacuū. ⁊ appendit terrā ſuꝑ nihilū. Qui ligat aquas ī nubibus ſuis. vt n̄ erūpant ꝑiter deorſum. Qui tenet vultum ſolijſui: ⁊ expandit ſuꝑ illud nebulam ſuam. Terminū circūdedit aquis: vſqꝫ dū finiant̉ lux ettenebre. Colūne celi cōtremiſcūt et pauent adnutum eius. In fortitudine illius repēte maria cōgregata ſunt: ⁊ prudētia eius ꝑcuſſit ſuperbuꝫ. Spūs eiꝰ ornauit celos ⁊ obſtetricāte manu eiꝰ eductꝰ ē coluber tortuoſus. Eccehec ex ꝑte dicta ſunt viarū eiꝰ. Et cū vix paruam ſtillam ẜmonis eius audierimꝰ quis poterit toni truū magnitudinis illius intueriOdidit quoqꝫ iobXXVIIaaſſumens parabolā ſuā: ⁊ dixit. Uiuit deus qui abſtulit iudicium meū:⁊ omnipotens qui ad amaritudineꝫ adduxitanimā meā: quia donec ſuꝑeſt halitus in me⁊ ſpūs dei in naribus meis: nō loquent̉ labiamea iniquitatem: nec lingua mea meditabit̉mendaciū. Abſit a me vt iuſtos vos eſſe iudicem. Donec deficiā: non recedā ab innocētiamea. Iuſtificationē meā quā cepi tenere nondeſeram. Neqꝫ em̄ reprehendit me cor meumin omni vita mea. Sicut īpius inimicus meꝰ⁊ aduerſarius meus quaſi iniquꝰ. Que ē em̄ſpes hypocrite ſi auare rapiat ⁊ nō liberet deus animā eius. Nūquid deꝰ audiet clamorēeius cū venerit ſuꝑ eum anguſtia. Aut poterit in omni potēte delectari: ⁊ inuocare deumom̄i temꝑe. Docebo vos ꝑ manū dei q̄ om̄ipotens habeat: nec abſcondā. Ecce vos oēsnoſtꝭ: ⁊ qͥd ſine cauſa vana loquimini: Hec ēꝑs hominis impij apud deū ⁊ hereditas violentorū quā ab om̄ipotēte ſuſcipient. Si multiplicati fuerint filij eius: in gladio erūt: ⁊ nepotes eiꝰ nō ſaturabunt̉ pane. Qui reliqͥ fuerint ex eo ſepelient̉ in īteritu ⁊ vidue illius nōplorabunt. Si cōportauerit quaſi terrā argētum: ⁊ ſicut lutum p̄parauerit veſtimēta: p. e