montis ex ꝑte vna: dauid aūt ⁊ viri eius erātin latere montis ex ꝑte altera. Porro dauiddeſperabat ſe poſſe euadere a facie ſaul. Itaqꝫ ſaul ⁊ viri eiꝰ in modū corone cingebat dauid ⁊ viros eius vt caperēt eos. Et nūciꝰ venit ad ſaul dicens. Feſtina ⁊ veni qm̄ infuderunt ſephiliſtijm ſuꝑ terrā. Reuerſus eſt ergo ſaul deſiſtēs ꝑſeqͥ dauid: ⁊ ꝑrexit in occurſum philiſtinorū. Propter hͦ vocauerūt locūillum petrā diuidentem.XXIIIIScēdit gͦ dauid inde: ⁊ habitauit inlocis tutiſſimis engaddi. Cūqꝫ reuerſus eēt ſaul poſtqͣꝫ ꝑſecutꝰ ē philiſteos nūciauerūt ei dicentes. Ecce dauid in deſerto ē engaddi. Aſſumēs gͦ ſaul tria milia electorū virorū ex om̄ī iſrael: perrexit ad inueſtigandū dauid ⁊ viros eius etiā ſuꝑ abruptiſſimas petras q̄ ſolis ibicibꝰ ꝑuie ſunt. Et venit ad caulas ouiū q̄ ſe offerebant vianti: eratqꝫ ibi ſpelunca quā ingreſſus ē ſaul vt purgaret ventrē. Porro dauid ⁊ viri eiꝰ in interiore ꝑte ſpelunce latebāt. Et dixerunt ſerui dauid ad eum. Ecce dies de qͣ locutꝰ ē dn̄s ad teego tradā tibi inimicū tuū vt facias ei ſic̄ placuerit in ocl̓is tuis. Surrexit gͦ dauid ⁊ p̄ſcidit orā chlamydis ſaul ſilenter. Poſt hec ꝑcuſſit cor ſuū dauid eo ꝙ abſcidiſſet orā chlamydis ſaul. Dixitqꝫ ad viros ſuos. Propitius ſit mihi dn̄s ne faciam hanc rem dn̄o meochriſto dn̄i vt mittā manū meā in eū: qꝛ chriſtus dn̄i ē Uiuit dn̄s qꝛ niſi dn̄s ꝑcuſſerit eūaut dies eiꝰ venerit vt moriat̉: aut deſcēdēsin p̄liū ꝑierit: ꝓpicius mihi ſit dn̄s vt nō mittam manū mea in chriſtū dn̄i. Et cōfregit dauid viros ſuos ẜmonibꝰ iſtꝭ: ⁊ nō ꝑmiſit eosvt cōſurgerent in ſaul. Porro ſaul exurgensde ſpelunca pergebat cepto itinere. Surrexitaūt dauid poſt eū: ⁊ egreſſus de ſpelunca clamauit poſt tergū ſaul dicēs. Dn̄e mi rex. Etreſpexit ſaul poſt ſe ⁊ inclinās ſe dauid ꝓnusin terrā adorauit. Dixitqꝫ ad ſaul. Quare audis ꝟba hoīm loquentiū: dauid querit malūaduerſum te? Ecce hodie viderūt oculi tui ꝙtradiderit te dn̄s in manu mea in ſpelunca etcogitaui vt occiderē te: ſꝫ peꝑcit tibi oculusmeus. Dixi em̄. Nō extendā manū meam indn̄m meū: quia chriſtꝰ dn̄i ē. Quin potiꝰ pat̓mi vide ⁊ cognoſce orā chlamydis tue in manu mea: quō cū p̄ſcinderē ſummitatē chlamydis tue: nolui extēdere manū meā in te. Aīaduerte ⁊ vide qm̄ nō ē in manu mea malū neqꝫiniqͥtas: neqꝫ peccaui in te. Tu aūt inſidiarisaīe mee vt auferas eā Iudicet dn̄s inter me ⁊te ⁊ vlciſcat̉ me dn̄s ex te: manꝰ aūt mea nonſit in te: ſic̄ ⁊ in ꝓuerbio ātiquo dicit̉. Ab impijs egrediet̉ impietas. Manꝰ gͦ mea non ſitin te. Quē ꝑſequeris rex iſrael quē ꝑſequerꝭ?Canē mortuū ꝑſequeris ⁊ pulicē vnuꝫ? Sitdn̄s iudex ⁊ iudicet int̓ me ⁊ te: ⁊ videat ⁊ iudicet cām meā ⁊ eruat me de manu tua. Cumāt ꝯpleſſet dauid loquēs ẜmōes huiuſcemodi ad ſaul: dixit ad ſaul. Nūqͥd vox hec tua ēfili mi dauid? Et leuauit ſaul vocē ſuā ⁊ fleuitdixitqꝫ ad dauid. Iuſtior tu es qͣꝫ ego. Tu eītribuiſti mihl bona: ego autē reddidi tibi mala. Et tu īdicaſti mihi hodie q̄ fecerꝭ mihi bona: quō tradiderit me dn̄s in manu tua: ⁊ nōoccideris me. Quis em̄ cū inuenerit inimicūſuū dimittet eū in via bona? Sꝫ dn̄s reddattibi viciſſitudinē hāc ꝓ eo ꝙ hodie oꝑatꝰ esin me. Et nūc qꝛ ſcio ꝙ certiſſime regnaturusſis ⁊ habiturꝰ in manu tua regnū iſrl̓: iura mihi in dn̄o ne deleas ſemē meum poſt me: neqꝫauferas nomē meū de domo pr̄is mei. Et iurauit dauid ſauli. Abijt ergo ſaul in domumſuam ⁊ dauid ⁊ viri eius aſcenderūt ad tutiora loca.XXVOrtuus ē aūt ſamuel ⁊ cōgregatꝰ eſtvniu̓ſus iſrael: ⁊ plāxerūt eum nimis⁊ ſepelierūt eū ī domo ſua ī ramatha.Cōſurgenſqꝫ dauid deſcēdit in deſertū pharan. Erat aūt vir quiſpiam in ſolitudine maon ⁊ poſſeſſio eiꝰ in carmelo: ⁊ hō ille magnꝰnimis: erātqꝫ ei oues tria milia ⁊ mille capre.Et accidit vt tonderet̉ grex eius in carmeloNomē aūt viri illiꝰ erat nabal: ⁊ nomen vxoris eiꝰ abigail. Eratqꝫ mulier illa prudentiſſima ⁊ ſpecioſa. Porro vir eiꝰ durꝰ ⁊ peſſimꝰ ⁊malicioſus. Erat aūt de genere caleph. Cumaūt audiſſet dauid in deſerto ꝙ tonderet nabal gregē ſuū: miſit decē iuuenes ⁊ dixit eis.Aſcendite in carmelū: ⁊ venietis ad nabal etſalutabitꝭ eū ex noīe meo pacifice: ⁊ ſic dicetꝭ.Sit fratribꝰ meis ⁊ tibi pax ⁊ domui tue pax⁊ oībꝰ q̄cūqꝫ habes ſit pax. Ex ml̓tis ānis ſaluos faciēs tuos ⁊ om̄ia tua. Audiui ꝙ tōderent paſtores tui greges tuos qͥ erāt nobiſcuꝫin deſerto. Nunqꝫ eis moleſti fuimꝰ: nec aliqn̄ defuit quicqͣꝫ eis d̓ grege om̄i tꝑe qͦ fuer̄tnobiſcū ī carmelo Interroga pueros tuos: ⁊indicabūt tibi. Nūc ergo inueniant pueri tuigratiā in ocl̓is tuis (In die em̄ bona venimꝰad te) Qd̓cūqꝫ inuenerit manꝰ tua da ſeruistuis ⁊ filio tuo dauid. Cunqꝫ veniſſent pueridauid: locuti ſūt ad nabal oīa ꝟba hec ex nomine dauid ⁊ ſiluerūt. Rn̄dēs aūt nabal pueris dauid ait. Quis ē dauid ⁊ qͥs eſt filiꝰ iſaiHodie īcreuer̄t ẜui qͥ fugiūt dn̄s ſuos. Tollā gͦ panes meos ⁊ aqͣs meas ⁊ carnes pecoꝝq̄ occidi tōſoribꝰ meis ⁊ dabo viris qͦs neſciovn̄ ſint? Regreſſi ſunt itaqꝫ pueri dauid ꝑ viam ſuā ⁊ reuerſi venerunt ⁊ annūciauerūt eim 5